"Η ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΛΟΥΖΗ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΘΟ ΓΙΟΥΡΤΖΟΓΛΟΥ ΣΤΙΣ ~ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2026"

 

1.Πώς συνδέεται το καλοκαίρι κατεξοχήν εποχή εξωστρέφειας και χαράς με τη « σκληρή μελαγχολία» του τίτλου; Είναι ο Αύγουστος τελικά μια εποχή αποκάλυψης ή αναγκαίου απολογισμού;

Θεωρώ πως το καλοκαίρι γενικά –και ιδιαίτερα ο Αύγουστος- δεν έχει καμία «επιείκεια». Όλα βιώνονται έντονα και από τους παραθεριστές, οι οποίοι τρέχουν να κάνουν στις διακοπές όσα δεν κάνουν τον χειμώνα και από τους παραμένοντες στην πόλη, οι οποίοι και αφορούν το βιβλίο. Στην περίπτωση των δεύτερων, όλα μοιάζουν να είναι κόντρα. Δεν υπάρχει ουσιαστικά τίποτα να περιμένουν μέσα σε μια άδεια πόλη, νοιώθουν μοναξιά, απομόνωση, έλλειψη κινήτρου και αυτό μοιραία τους οδηγεί σε προσωπικούς απολογισμούς, οι οποίοι ως επί το πλείστον καταλήγει σε διαφόρων ειδών αποτυχίες. Οι ήρωες της «Σκληρής μελαγχολίας του θέρους» περιφέρονται «ψάχνοντας στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί», όπως λέει και το γνωστό άσμα. Κι αυτό τους σπρώχνει πολλές φορές στα άκρα. Σε γενικές γραμμές και πάντα μιλώντας προσωπικά, ο Αύγουστος στην πόλη πάντα με έφερνε αντιμέτωπο με διάφορους «απολογισμούς». Και αυτούς θέλησα να αποτυπώσω με κάποιο τρόπο σε αυτό το βιβλίο. Είμαι εγώ αυτός που περιφέρεται τελικά.

 2. Στις ιστορίες σας, το σκηνικό συχνά τοποθετείται μέσα στο καλοκαίρι. Πώς λειτουργεί το φυσικό περιβάλλον ως καθρέφτης των εσωτερικών τοπίων των ηρώων σας;

 Το φυσικό περιβάλλον αυτού του βιβλίου είναι η πόλη και ο Αύγουστος. Ουσιαστικά αυτοί οι δυο είναι οι ήρωες. Και ο συνδυασμός τους εδώ, δεν είναι τόσο εύκολος, δεν «κολλάει» καλά. Μέσα σε αυτό λοιπόν, οι άνθρωποι σε αυτές τις ιστορίες παλεύουν να ισορροπήσουν, να αντέξουν η και να συρθούν προς την καταστροφή. Όντας μακριά από τις παραλίες, την θέα του απέραντου γαλάζιου και της φύσης, όντας μακριά από τις χαρές και τις προσδοκίες των διακοπών, δίνουν τη μάχη τους να αναπνεύσουν μέσα στο τσιμέντο. Γι’ αυτό και το μέσα τους τοπίο είναι πολλές φορές το ίδιο «γκρίζο» με το χρώμα του τσιμέντου.

3. Αυτό είναι το τρίτο σας βιβλίο. Νιώθετε ότι η γραφή σας έχει μετατοπιστεί ή ωριμάσει θεματικά σε σχέση με τα προηγούμενα έργα σας;

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να σας απαντήσω σε αυτή την ερώτηση καθότι δεν θεωρώ καν τον εαυτό μου συγγραφέα. Γράφω κι εκδίδομαι γιατί πονάω και όταν φουσκώνει ο ποταμός μέσα μου πρέπει να εκβάλει. Αυτό ξέρω μονάχα. Η θεματική των ιστοριών μου βασίζεται μέχρι τώρα σε μεγάλο βαθμό σε αληθινά γεγονότα που έχω βιώσει προσωπικά, που τα «αλίευσα» από διηγήσεις άλλων, που τα διάβασα κάπου. Αυτό συμβαίνει και στο «θέρος» όπου οι δέκα από τις δώδεκα ιστορίες πατάνε πάνω σε κάποιο μικρό η μεγαλύτερο αληθινό γεγονός. Κεντρικοί άξονες είναι ο έρωτας και ο θάνατος. Καμία «πρωτοτυπία» δηλαδή. Με ενδιαφέρει οι ήρωες μου να «τεντώνουν» τα όρια τους μέχρι εκεί που δεν πάει.

4. Η μελαγχολία στα κείμενά σας μοιάζει περισσότερο με αδιέξοδο ή με μια ήρεμη δύναμη που βοηθάει τους ανθρώπους να αντικρίσουν την αλήθειά τους;

Νομίζω και τα δυο συμβαίνουν. Υπάρχουν κάποιοι που έχουν παραδεχτεί την ήττα τους και έτσι καταφέρνουν να  αντιμετωπίσουν τα πράγματα με ηρεμία και με μια λεπτή ειρωνεία απέναντι στον εαυτό τους και την ίδια την ζωή. «Γλεντούν τα αδιέξοδα τους» όπως έλεγε κι ο Νικόλας Άσιμος. Οι υπόλοιποι, δεν έχουν την δύναμη να τα διαχειριστούν και κάνουν ζημιά. Στον εαυτό τους και στους ανθρώπους τους. Κάπως έτσι δε συμβαίνει και στην πραγματική ζωή; Σε γενικές γραμμές, δεν γράφω με στόχο να αναδείξω κάτι και η όποια μελαγχολία ή ειρωνεία ή οτιδήποτε άλλο,  προκύπτει στην πορεία των ιστοριών, κατά την συγγραφή τους.

5. Αλήθεια εσείς γιατί γράφετε και πότε ξεκίνησε το μικρόβιο της γραφής;

 Από παιδί έγραφα, σημείωνα, ψιλοπράγματα. Στην εφηβεία μου είχα ήδη αποφασίσει να γίνω δημοσιογράφος, στην έκθεση το είχα καλά. Δημοσιογράφος τελικά έγινα, αλλά ευτυχώς έφυγα από τον χώρο σχετικά νωρίς. Άρχισα να γράφω τον χειμώνα του 1999 στον στρατό κι αυτό που μου άρεσε κι εξακολουθεί να μου αρέσει πολύ, είναι αυτό το συναίσθημα που νοιώθω όταν τελειώνω μια ιστορία, η ένα ποιηματάκι. Αυτή η παράξενη χαρά. Έκτοτε, αφήνω το πράγμα να κυλάει μόνο του. Εξάλλου, όπως έλεγε κι ο Μπουκόφσκι, «το πρώτο πράγμα που πετυχαίνει η γραφή, είναι να σώσει το τομάρι αυτού που γράφει». Κι έχει τόσο δίκιο…

6. Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια σας;

Ήδη βρίσκομαι –χωρίς καμία βιασύνη- στο επόμενο βιβλίο. Πάλι διηγήματα, πάλι Αύγουστος, αλλά αυτή τη φορά οι ιστορίες θα εκτυλίσσονται σε νησί. Έχουν γραφτεί ήδη έξι ιστορίες και «ψάχνω» και για άλλες. Παράλληλα, θέλω να καταπιαστώ και με μια νουβέλα που έχω αφήσει στη μέση και με παιδεύει χρόνια για έναν Αύγουστο με τρεις αληθινές ιστορίες που συνέβησαν στην Ικαρία. Όπως βλέπετε, τριγυρνώ γύρω από τον Αύγουστο. Με κυνηγάει.

7. Στην τελευταία σελίδα του βιβλίου υπάρχει ένα προτεινόμενο soundtrack για τους αναγνώστες. Θέλετε να μας πείτε κάτι γι’ αυτό;

Η μουσική κι ο κινηματογράφος με καθορίζουν από μικρό παιδί. Όπως λοιπόν, το βιβλίο αυτό είναι ουσιαστικά ένας φόρος τιμής στις ελληνικές ταινίες που έχουν θέμα τον Αύγουστο στην πόλη («Οι Απέναντι», «Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου», «Φτηνά Τσιγάρα», «Δυο Φεγγάρια τον Αύγουστο», «Δεκαπενταύγουστος», «Τσιου»), έτσι και στην τελευταία σελίδα του «Θέρους» προτείνω στον αναγνώστη 12 + 2 κομμάτια για να φτιάξει ένα soundtrack ανάγνωσης. Πρόκειται κυρίως για μουσικές ελληνικών σχημάτων τζαζ και δημιουργικής μουσικής, τους οποίους επίσης ήθελα να τιμήσω γιατί αποτελούν μια πολύτιμη οικογένεια για μένα τα τελευταία 15 χρόνια. Και αν μπορέσω να τους συστήσω και σε κάποιον κόσμο που δεν τους γνωρίζει, ακόμη καλύτερα. Έπρεπε να το έχω κάνει και στα προηγούμενα δυο βιβλία, αλλά δεν πειράζει. Θα το κάνω σίγουρα στα επόμενα.

 

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

"ΜΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΉΝΑ ΟΚΤΩΒΡΗ 2026"

 

« Γεώργιος Δροσίνης, Θα βραδιάζη εικόνες του Ευβοϊκού χωριού, Αναστάσιος Στέφος, Έκδοση του Συλλόγου οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη»

 

Η ποιητική συλλογή του Γεωργίου Δροσίνη, με το συμβολικό τίτλο « Θα Βραδιάζη» (1915-1922) και υπότιτλο:

Ξημέρωσε όταν έφυγα

Και τώρα έχει βραδιάση,

Κυκλοφόρησε στην Αθήνα, το 1930, από τον εκδοτικό οίκο Ι.Ν. Σιδέρη.

Η συλλογή περιλαμβάνει 86 ολιγόστροφα ποιήματα- εκ των οποίων τέσσερα είναι σονέτα-, με μετρική ποικιλία, κυρίως τροχαϊκούς ενδεκασύλλαβους, εναλλασσόμενους με δεκασύλλαβους, και ομοιοκαταληξία του τύπου αβγβ, με λογική αλληλουχία μεταξύ τους, σε γλώσσα απλή δημοτική, με λέξεις που λειτουργούν ποιητικά, ως φορείς βιωμάτων, και ύφος απλό και ανεπιτήδευτο. Όλα σχεδόν τα ποιήματα αποτελούν ύμνο προς την αμέριμνη ειδυλλιακή ζωή του

 Χωριού και τις ασύγκριτες ομορφιές του, σε όλες τις εποχές του έτους και διαπνέονται από τη γνήσια νοσταλγία του ποιητή για τη φύση, όπως τη γνώρισε στη νεανική του ηλικία. Μια σειρά συνθεμάτων, με ηθογραφικό χαρακτήρα και νοσταλγική- ονειρική διάθεση, δίκην ζωγραφικών πινάκων, που σχηματίζουν μια ενότητα, με ένα πλήθος εικόνων, που προβάλλονται, υπό το πρίσμα της γραφικότητας και του ειδυλλίου, και εκτυλίσσονται, οργανικά και αρμονικά συνδεδεμένες μεταξύ τους, αναγκαίες, όπως τα επεισόδια ενός έργου.

 

     « Και στης ζωής τους πιο βαρείς χειμώνες

Αλκυονίδες μέρες καρτερώ.»

 

Επίσης, ο ποιητής απευθύνεται στην αγαπημένη- ανώνυμη- γυναίκα, οδηγώντας την στην εξοχή, καλώντας και τους αναγνώστες, να γνωρίσουν τις απαράμιλλες ομορφιές της αγροτικής ζωής, σε όλες τις εκφάνσεις της. Χώρος δράσης είναι το κλασικό ελληνικό χωριό, ειδικότερα, όμως, το χωριό Γούβες, της επαρχίας Ιστιαίας, στη Βόρεια Εύβοια, με τον ιδιόκτητο πατρογονικό Πύργο του ποιητή, βαρύ και επιβλητικό, όπου ο Δροσίνης έζησε τα εφηβικά και μετεφηβικά του χρόνια, τους θερινούς μήνες, και αποτελεί πηγή έμπνευσης του μεγαλύτερου μέρους του ποιητικού και πεζογραφικού του έργου, εξόχως βιωματικού: Αγροτικαί Επιστολαί, Αμαρυλλίς, Το βοτάνι της αγάπης, Το μοιρολόγι της όμορφης. Σε όλα αυτά τα έργα απεικονίζεται έντονα η αγάπη του ποιητή για τη φυσική ζωή στην ευβοϊκή ύπαιθρο, που χαρίζει απλόχερα το αίσθημα της πληρότητας και απαλλάσσει τον άνθρωπο από τη μάταιη επιδίωξη εφήμερων απολαύσεων.

 

« … Το Ωραίου προσκύνημα η θρησκεία σου

Του Ωραίου ψαλμός η προσευχή σου»

 

 

Επιπλέον, η νοσταλγία του ποιητή, ανθρώπου της πολιτείας, για τη ζωή του στο χωριό είναι έντονη, αυτή τον κάνει να γυρίσει πίσω, ύστερα από πολλά χρόνια, συγκινημένης ευφορίας των θαλερών του γηρατειών, και να υμνήσει, με ιδιαίτερη ευαισθησία, την ομορφιά της φύσης, αλλά και τη δροσιά της νιότης και του έρωτα στις Γούβες τις « τρισευλογητές» , που άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους στη ζωή και στο έργο του.

Συνοψίζοντας, γέρος πια ο Δροσίνης, στην οικία του στην Κηφισιά, που φέρει το όνομα « Αμαρυλλίς» εξομολογείται: « Προφητικά λόγια:  Βρήκα πολλά ωραία κ’ αλλού στης ζωής μου το μακρύ δρόμο. Αλλά το Ωραίο δεν το βρήκα πουθενά. Κι η νοσταλγία μου αγιάτρευτη μ’ έκανε να γυρίσω πίσω, ύστερα από σαράντα  χρόνια, με τα τραγούδια του Θα Βραδιάζη, όταν φαντάσθηκα πως βρήκα την άξια συντρόφισσα για το γυρισμό.

Κι ως την ώρα αυτή, που σκυμμένος στο χαρτί μου γράφω, βαρύς από τα χρόνια στο κατηφόρισμα της ζωής, το λέω αποφασιστικά: Aν, καθώς στο γέρο Φάουστ, παρουσιάζονταν μπροστά μου ο Μεφιστοφελής και με ρωτούσε σαν τι θέλω να μου δώσει πληρωμή για να του πουλήσω την ψυχή μου, θα του έλεγα χωρίς δισταγμό: -Κάνε με πάλι δεκαοκτώ χρονών παλικάρι και πήγαινε με στον Πύργο των Γουβών, όπως ήταν κι αυτός και τα περίγυρα του όταν πρωτοπήγα εκεί».

 

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

«Ξενάγηση του Συλλόγου οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη στη Βουλή των Ελλήνων για την Επετειακή Έκθεση των 50 χρόνων από το Σύνταγμα του 1975(1925-1975)»

 

Το μεσημέρι της Τετάρτης 29 Ιουλίου 2026, μέλη του ΔΣ και φίλοι του Συλλόγου μας ξεναγήθηκαν από υπάλληλο της Βουλής, στις αίθουσες για τα 50 χρόνια ισχύς του Συντάγματος της χώρας μας. Πλήθος χειρογράφων, εντύπων, φωτογραφιών, πινάκων, αντικειμένων κλπ. μας ταξίδεψαν στη μακρόχρονη πορεία της ψήφισης των Ελληνικών Συνταγμάτων από το 1822 και μετά από το « Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος» της Α’ Εθνοσυνέλευσης στην Επίδαυρο (1822) και της αναθεώρησής του το 1833 από τη Β’ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος. Τα Συντάγματα της Γ’ και Δ’ στο Άργος αλλά και του 1832, οδήγησαν στην εξέγερση του λαού και το νέο Σύνταγμα του 1843, ενώ το 1844 εγκαθιδρύθηκε η « συνταγματική Μοναρχία» επί Όθωνος.

Το 1952 αναθεωρήθηκε το Σύνταγμα και μετά την πτώση της Δικτατορίας το 1974, το πολίτευμά μας μετατράπηκε σε « Αβασίλευτη Δημοκρατία και συντάχθηκε νέο Σύνταγμα από την Ε’ Αναθεωρητική Βουλή, τέθηκε σε ισχύ από 11.6.1975 και ισχύει μέχρι σήμερα με τέσσερις περαιτέρω αναθεωρήσεις (1986, 2001, 2008 και 2019). Υπάρχει Τρίτη διάκριση εξουσιών:   Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική και το Πολίτευμα ορίζεται ως « Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.»

Τα Μέλη μας γνώρισαν γενικά την ιστορία των Συνταγμάτων της Χώρας μας και κυρίως του σημερινού, το οποίο από το 1986 είναι στη Δημοτική γλώσσα και αποτελεί θεμελιώδη κρατικό Νόμο που απαρτίζεται από τέσσερα μέρη:

-Βασικές Διατάξεις

- Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα

- Οργάνωση και λειτουργία της Πολιτείας και

- Ειδικές τελικές και μεταβατικές διατάξεις

Μέσα σ’ αυτά καθορίζονται τα βασικά δικαιώματα του Πολίτη:

Ισότητα ανδρών και γυναικών, απαγόρευση βασανιστηρίων, αδιάβλητος της αλληλογραφίας, Ελευθερία του Τύπου, Δικαίωμα στη Δωρεάν Παιδεία και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Πρέπει , εν κατακλείδι , να σημειωθεί ότι η εν λόγω ξενάγηση εντάσσεται στην πολιτιστική ενημέρωση των μελών του Συλλόγου μας, τα οποία τόσο η Πρόεδρος κα. Ελένη Βαχάρη όσο και τα άλλα Μέλη του ΔΣ, ενδιαφέρονται θετικά για την εν γένει κατάρτιση τους.  Μάλιστα όλη η ξενάγηση άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις! Την καλοστημένη Έκθεση πρέπει να δουν αρκετοί πολίτες, Σχολεία και Ιδρύματα. Αξίζει τον Κόπο!

 

 

Παύλος Αποστ. Φήμης

« Τον Ιούλη ο Σύλλογος οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη βρέθηκε στη Λήμνο»

 

Στις 12-17/7/26 επισκέφτηκαν τη Βιβλιοθήκη της Λήμνου, τα εξής μέλη του Συλλόγου: Ελένη Βαχάρη, Κική Τσουβελεκάκη, Αικ. Ντάκουλα και Γιώτα Παπαδημητρίου παράδωσαν τα βιβλία του Συλλόγου με αριθμό 80,81,82, 84 έργα του Γ. Δροσίνη με την πένα του Αναστασίου Στέφου, ο Γ. Δροσίνης, οι Φίλοι του και Χρονικά ΙΘ’ και απεικονίσεις του Γ. Δροσίνη και το τετράδιο με τίτλο Κων. Κανάρης.

Ενημέρωσαν την υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης ότι εφαρμόζουν Τοπικούς Διαγωνισμούς στα σχολεία με ελεύθερο θέμα : « Γ. Δροσίνης» με τρία βιβλία και χρηματικά ποσά ως έπαθλα και ένα δώρο στη δασκάλα που θα αναλάβει τον διαγωνισμό!

Περιμένουμε αποτελέσματα! 

~Ευφροσύνη Λούζη~

"ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ"

 

Σε μια κοινωνία που σου επιβάλλει να κάνεις παιδιά...γεμίσαμε με ορφανά!

Στένεψε ο κόσμος μας...δε μας χωρά...με καθωσπρεπισμούς, γραβάτες, κοστούμια ένα σωρό.

Που πήγε η αξία της ζωής;

Που πήγε ο σεβασμός και η προκοπή;

Όλα γίναν αριθμοί...

Σε μια κοινωνία που σου επιβάλει να κάνεις παιδιά...γεμίσαμε με ορφανά!

Τους δήθεν τους βαρέθηκα, ηθοποιούς και φαφλατάδες!

Ξεχάσαμε το αληθινό...γυρεύουμε Επικάλυψη σε Κίβδηλη Εποχή!

Της διαφθοράς η Φυλή!

~Ευφροσύνη Λούζη~

«Στη Θάσο βρέθηκε ο Σύλλογος οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη τον μήνα Ιούνη»

 

Η Πρόεδρος του Συλλόγου κα. Ελένη Βαχάρη και η γραμματέας κα. Καίτη Ντάκουλα επισκέφτηκαν τη νήσο Θάσο, ένα νησί με αγέρωχα βουνά που καταλήγουν στις ακρογιαλιές. Επισκέφτηκαν μεταξύ των άλλων το Μουσείο Πολυγνώτου Βάλη στην Ποταμιά. Εκεί ήρθαν σε επαφή με την καθηγήτρια κα. Μαρία Μαυροθανάση, φιλόλογο του 1^ου Γυμνασίου Θάσου. Της εξήγησαν τη νέα προσπάθεια του Συλλόγου να καλύπτει τοπικούς σχολικούς διαγωνισμούς με έπαθλα χρηματικά και βιβλία των εκδόσεων μας και ένα δώρο στην καθηγήτρια που θα αναλάβει τον διαγωνισμό. Ακόμη, πρότειναν επειδή η Θάσος δεν έχει Βιβλιοθήκη να καταφέρει στο σχολείο να δημιουργηθεί μια μικρή βιβλιοθήκη. Ο Σύλλογος σε αυτή την προσπάθεια μπορεί να στείλει: 1) Τα Άπαντα Γ.Δ., 2) 100 βιβλία καινούργια για μικρά παιδιά και 100βιβλία για ενήλικες.

Περιμένουμε ανταπόκριση!

Για το βιβλίο του Π. Νικητέα, η ιστορία της Θάσου και το ορυχείο, δεν μπορέσαμε να βρούμε ανταπόκριση.

 

 

 

~Ευφροσύνη Λούζη~