"Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΛΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΞΗ ΣΤΙΣ -ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ- ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΕΛΑΙΝΗ"

 

1. Γιατί επιλέξατε η ηρωίδα σας να είναι μια πριγκίπισσα από τη Δανία & πώς η αλλαγή των συμπεριφορών αντικατοπτρίζει τις δυσκολίες των παιδιών σήμερα; 

Η αλήθεια είναι πως η επιλογή δεν έγινε τυχαία… Για περίπου 15 χρόνια ταξίδευα σε Ευρώπη και Αμερική, και μέσα από αυτά τα ταξίδια έχω κρατήσει εικόνες, συναισθήματα και μικρές “στιγμές” που με έχουν σημαδέψει. Πολλές φορές, ακόμη και τα ονόματα των ηρώων και των ηρωίδων μου γεννιούνται μέσα από αυτές τις εμπειρίες.

 

Η Δανία, συγκεκριμένα, για μένα είχε πάντα κάτι πολύ παραμυθένιο… μια ηρεμία, μια ατμόσφαιρα που σε κάνει να νιώθεις ότι μπορεί να ξεκινήσει μια ιστορία από το πουθενά. Και κάπως έτσι γεννήθηκε και η Σελαϊνή. Το όνομά της το εμπνεύστηκα από το Βόρειο Σέλας, που έχει μια ασυναγώνιστη μαγεία.

 

Αυτό που με ενδιέφερε, όμως, περισσότερο ήταν η εσωτερική της διαδρομή. Η αλλαγή στη συμπεριφορά της δεν είναι τυχαία — αντικατοπτρίζει κάτι που βλέπουμε πολύ συχνά στα παιδιά σήμερα. Παιδιά που δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που νιώθουν και έτσι το δείχνουν μέσα από τη συμπεριφορά τους.

Μπορεί να κλείνονται στον εαυτό τους, να αντιδρούν, να αλλάζουν… όχι γιατί θέλουν, αλλά γιατί δεν έχουν βρει ακόμη τον τρόπο να πουν αυτό που έχουν μέσα τους.
Και μέσα από τη Σελαϊνή, προσπάθησα να δείξω ακριβώς αυτό: ότι πίσω από κάθε συμπεριφορά, υπάρχει ένα συναίσθημα που περιμένει να ακουστεί.

 

2. Στο σπιτάκι της μάγισσας τα αντικείμενα παίρνουν φωνή. Τι συμβολίζει αυτή η “ζωντάνια” & πώς βοηθά τη Σελαϊνή να βρει τη δική της;

 

Τα αντικείμενα που αποκτούν φωνή αντιπροσωπεύουν τα συναισθήματα που δεν έχει καταφέρει ακόμη να εκφράσει.

Η “ζωντάνια” συμβολίζει τη φωνή των συναισθημάτων: του φόβου, της λύπης, του θυμού, αλλά και της χαράς. Πολλές φορές τα παιδιά δεν μπορούν να πουν “φοβάμαι” ή “στεναχωριέμαι”. Αντί γι’ αυτό, αποσύρονται ή αντιδρούν έντονα. Μέσα από τα αντικείμενα, η Σελαϊνή ακούει αυτά που δεν μπορούσε να πει.

 

Σταδιακά, αυτό τη βοηθά να αναγνωρίσει τον εαυτό της και να αρχίσει να εκφράζεται. Είναι μια διαδικασία αυτογνωσίας — να ακούσεις πρώτα μέσα σου, για να μπορέσεις μετά να μιλήσεις.

---

3. Ο υπότιτλος του βιβλίου αναφέρει “τα συναισθήματα που βρήκαν φωνή”. Πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί να μάθει να αναγνωρίζει & να εκφράζει αυτά που νιώθει;

 

Είναι θεμελιώδες. Ένα παιδί που δεν μπορεί να αναγνωρίσει τα συναισθήματά του, δυσκολεύεται και να τα διαχειριστεί. Όταν ένα παιδί μάθει να λέει “είμαι θυμωμένος”, “φοβάμαι”, “νιώθω μόνος”, τότε κάνει το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα προς την ισορροπία.

 

Η έκφραση των συναισθημάτων δεν είναι αδυναμία — είναι δύναμη. Και αυτό είναι κάτι που θέλω να περάσω μέσα από το παραμύθι. Ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά, αρκεί να βρίσκουν έναν τρόπο να εκφραστούν.

---

4. Πώς μπορεί ένα παραμύθι να διδάξει σε ένα παιδί την αξία της ενσυναίσθησης & της διαφορετικότητας;

 

Το παραμύθι είναι ίσως το πιο ισχυρό εργαλείο για να μιλήσουμε στα παιδιά. Δεν διδάσκει με “κανόνες”, αλλά μέσα από εικόνες, χαρακτήρες και ιστορίες. Ένα παιδί πολλές φορές ταυτίζεται με τον ήρωα, μπαίνει στη θέση του και αρχίζει να κατανοεί τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια.

Μέσα από τη Σελαϊνή, τα παιδιά βλέπουν ότι κάποιος μπορεί να συμπεριφέρεται διαφορετικά επειδή νιώθει διαφορετικά. Έτσι καλλιεργείται η ενσυναίσθηση — μαθαίνουν να μην κρίνουν εύκολα, αλλά να προσπαθούν να καταλάβουν.

 

Δεν υπάρχει “σωστό” και “λάθος” συναίσθημα — υπάρχει μόνο η ανάγκη να ακουστεί.

Γι’ αυτό κι εγώ, μέσα από τις δράσεις που κάνω, προσπαθώ να δώσω στα παιδιά έναν χώρο όπου μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα και να μιλήσουν για όσα νιώθουν.

Μέσα από το παιχνίδι με τα συναισθήματα, στο συγκεκριμένο χρησιμοποιούμε ένα ζάρι… και ανάλογα με το πού θα πέσει, κάθε παιδάκι μιλάει για το συναίσθημα που του “έτυχε”.

Και πολλές φορές, όταν τελειώνει αυτό το παιχνίδι, βλέπω ότι δεν θέλουν να σταματήσουν… θέλουν να συνεχίσουν να μιλάνε, να μοιραστούν κι άλλα — είτε κάτι που τα στενοχώρησε είτε κάτι που τους έδωσε χαρά.

Και εκεί καταλαβαίνω πως αυτό που είχαν πραγματικά ανάγκη δεν ήταν μόνο το παιχνίδι, αλλά να νιώσουν ότι κάποιος τα ακούει.
Και αυτό είναι που με γεμίζει περισσότερο απ’ όλα.

 

5. Το βιβλίο εικονογραφήθηκε από τη Δήμητρα Πέππα. Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή της εικόνας για την απόδοση του κόσμου της Σελαϊνής;

 

Η εικονογράφηση έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Σε ένα παιδικό βιβλίο, η εικόνα δεν είναι απλώς συμπληρωματική — είναι μέρος της αφήγησης. Η Δήμητρα Πέππα κατάφερε να αποδώσει συναισθήματα μέσα από χρώματα, εκφράσεις και λεπτομέρειες που πολλές φορές τα λόγια δεν μπορούν να πουν.

 

Παράλληλα, η επιμέλεια της Άννας Μπλαβάκη ήταν εξίσου σημαντική. Χωρίς εκείνη, το κείμενο δεν θα είχε τη μορφή που έχει σήμερα. Με βοήθησε να οργανώσω τη σκέψη μου, να δώσω καθαρότητα στο μήνυμα και να φτάσει το παραμύθι στον αναγνώστη με τον πιο ουσιαστικό τρόπο. Είναι ένας άνθρωπος που πίστεψε στο έργο και συνέβαλε καθοριστικά στο τελικό αποτέλεσμα.

 

6. Αναφέρετε συχνά τη σημασία των “μικρών” σε έναν κόσμο που η αγάπη έχει τον πρώτο λόγο. Τι σημαίνει αυτό για εσάς και πώς συνδέεται με τη σύγχρονη επικοινωνία γονέα & παιδιού;

 

Οι “μικρές” στιγμές είναι αυτές που τελικά διαμορφώνουν τη σχέση. Ένα βλέμμα, μια αγκαλιά, λίγα λεπτά ουσιαστικής παρουσίας. Σήμερα, μέσα στην καθημερινότητα, πολλές φορές χάνεται η ουσία της επικοινωνίας.

 

Το παραμύθι θέλει να θυμίσει ότι η αγάπη δεν χρειάζεται μεγάλες πράξεις — χρειάζεται παρουσία και αποδοχή. Όταν ένα παιδί νιώθει ότι το ακούν πραγματικά, τότε ανοίγεται. Εκεί ξεκινά η ουσιαστική επικοινωνία.

 

7. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

 

Η συγγραφή για μένα είναι μια συνεχής διαδρομή. Μετά τη «Σελαϊνή», αυτή η διαδρομή συνεχίστηκε με άλλα δύο παραμύθια, που για μένα είναι εξίσου σημαντικά, γιατί το καθένα κουβαλάει ένα διαφορετικό μήνυμα.

Το πρώτο είναι «Η Πεντάμορφη που έγινε Τέρας». Εκεί ήθελα να δείξω κάτι πολύ ουσιαστικό… ότι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες. Η ηρωίδα, μέσα από τη συμπεριφορά της, μεταμορφώνεται και επιλέγω συνειδητά να την αφήσω μέχρι το τέλος “τέρας”. Γιατί θεωρώ σημαντικό, και για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους, να κατανοούμε ότι ο τρόπος που φερόμαστε έχει αντίκτυπο.

Το επόμενο παραμύθι είναι ο «Άρανολ – ο δράκος με την παγωμένη ανάσα». Εκεί ήθελα να περάσω το μήνυμα ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί. Και ότι αυτή η διαφορετικότητα δεν είναι αδυναμία — είναι δύναμη. Ότι ακόμα και κάποιος που νιώθει πως δεν μοιάζει με τους άλλους, μπορεί τελικά να είναι αυτός που θα βοηθήσει τους πάντες.
Και στο τέλος του παραμυθιού υπάρχει ένα πολύ δυνατό μήνυμα για μένα: ότι ακόμα και εκεί που δεν το περιμένεις, υπάρχει αγάπη… ότι ακόμα και μια “παγωμένη ανάσα” μπορεί να κρύβει μια πολύ ζεστή καρδιά. Γιατί όπως λέω μέσα από το παραμύθι ‘’οι δράκοι πετούν φωτιές μα αγαπάνε τις καρδιές και τα δέντρα είναι ζωντανά με καρδιές που χτυπούν δυνατά.

Το πιο ξεχωριστό, όμως, σε αυτό το παραμύθι είναι ότι το έχω μετατρέψει και σε τραγούδι που το αποδίδω και στη νοηματική, με την πολύτιμη επιμέλεια της Λαμπρινής Παπαπροκοπίου. Είναι κάτι που για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί συνδέει τον λόγο με την έκφραση και ανοίγει έναν δρόμο επικοινωνίας για όλους.

Θα μιλήσω για άλλον ένα υπέροχο άνθρωπο, τη Νένα Σύψα, η οποία το ερμήνευσε με έναν μοναδικό τρόπο και ο Γιάννης Κριδεράς έκανε την ενορχήστρωση.

Το τραγούδι υπάρχει στο YouTube, υπάρχει και μέσα από QR code στο παραμύθι, ώστε όποιος θέλει να μπορεί όχι μόνο να το ακούσει, αλλά και να το δει… και να το “νιώσει” μέσα από τη νοηματική.

"Η ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ ΣΤΙΣ -ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ-ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΕΛΑ ΠΑΤΙΝΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ"

 

1. Πως εμπνευστήκατε τον τίτλο του βιβλίου σας «Τα τρελά πατίνια στον κόσμο των κανόνων»;            

Οι τίτλοι των παιδικών μου βιβλίων έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: δίνουν στον αναγνώστη μια ξεκάθαρη εικόνα για το περιεχόμενο ήδη από τον τίτλο. Όπως και στα προηγούμενα έργα μου, έτσι και σε αυτό, οι ίδιοι οι ήρωες και η εξέλιξη της ιστορίας ήταν εκείνοι που με οδήγησαν στον τίτλο.                                                                                                                                                      

2. Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με το βιβλίο σας «Τα τρελά πατίνια στον κόσμο των κανόνων»;                                                                                     

Στόχος μου μέσα από αυτό το βιβλίο είναι τα παιδιά να μάθουν, με έναν ευχάριστο και διασκεδαστικό τρόπο, τους βασικούς κανόνες οδικής συμπεριφοράς, αλλά και να αντιληφθούν πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι κανόνες γενικότερα στη ζωή μας.

3. Τα πατίνια είναι το κεντρικό στοιχείο, το δώρο γενεθλίων του Ιάσωνα, που πυροδοτεί την ιστορία. Συμβολίζουν την ελευθερία ή την επικινδυνότητα της ταχύτητας;

Στη συγκεκριμένη ιστορία, τα πατίνια συμβολίζουν την επικινδυνότητα της ταχύτητας, χωρίς όμως να περιορίζονται μόνο σε αυτό. Είναι ένα αγαπημένο παιχνίδι για τα παιδιά, συνδεδεμένο με την αίσθηση της ελευθερίας, αλλά και με την ανάγκη για προσοχή. Μέσα από τις ζαβολιές των ηρώων, τα παιδιά βλέπουν στην πράξη τι συμβαίνει όταν αγνοούμε τους κανόνες.

 

4. Το βιβλίο χρησιμοποιεί συνθήματα όπως «Κοίτα! Ακούω! Δεν τρέχω! Δεν βιάζομαι! Προσέχω!». Πως βοηθούν αυτά στη διαμόρφωση σωστών συνηθειών στα μικρά παιδιά;

Ένα παιχνιδιάρικο σύνθημα που τα παιδιά μπορούν να επαναλαμβάνουν έχει τη δύναμη να χαράζεται πιο εύκολα στη μνήμη τους και να ενεργοποιείται τη στιγμή που το έχουν ανάγκη. Είναι συγκινητικό να βλέπεις μικρά παιδιά να το λένε με ενθουσιασμό, κάνοντας δικό τους το μήνυμα του παραμυθιού και μαθαίνοντας έτσι να προστατεύονται. Το ίδιο ακριβώς βίωσα και με το βιβλίο μου «Πες ΣΤΟΠ, λιοντάρι», που αγγίζει το θέμα του σχολικού εκφοβισμού.

5.  Πώς καταφέρατε να μετατρέψετε ένα τόσο σοβαρό θέμα σε παραμύθι;

Όταν διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά, καλό είναι να το αξιοποιούμε ως αφορμή για μια όμορφη και ουσιαστική συζήτηση μαζί τους. Μέσα από την ιστορία ανοίγει ένας διάλογος που βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν καλύτερα σημαντικά θέματα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πρόκειται για ένα ζήτημα ιδιαίτερα σοβαρό, για το οποίο, δυστυχώς, η κοινωνία δεν μας εκπαιδεύει επαρκώς.

Το συγκεκριμένο βιβλίο προέκυψε έπειτα από προτροπή του συζύγου μου. Εκείνος μου έδωσε την αρχική ιδέα και εγώ έπλασα την ιστορία, φροντίζοντας να ενσωματώσω τους κανόνες με έναν τρόπο γλυκό, παιχνιδιάρικο και ταυτόχρονα διδακτικό, ώστε να γίνονται εύκολα κατανοητοί από τα παιδιά.

 

6. Εκτός από τα «Τρελά Πατίνια», έχει γράψει το «Πες στον Λύκο» & το μυθιστόρημα «Γραμμή Άμυνας». Πώς μεταπηδάτε από την παιδική λογοτεχνία σε πιο ενήλικα θέματα;

Η αλήθεια είναι ότι η Γραμμή Άμυνας ήταν το πρώτο μου βιβλίο, και μετά ήρθαν τα παιδικά. Η καρδιά μου όμως πάντα χτυπά για τη συγγραφή για ενήλικες. Τα παιδικά τα γράφω μόνο όταν έχω κάτι πολύ συγκεκριμένο να πω, κάτι που θέλω να βοηθήσει πραγματικά τα παιδιά. Και τα τρία μου παιδικά βιβλία αγγίζουν πολύ ευαίσθητα θέματα: την έλευση του νέου παιδιού στην οικογένεια, την ενδοσχολική βία και την οδική συμπεριφορά. Η αλήθεια είναι ότι δεν δυσκολεύομαι καθόλου να ασχολούμαι με αυτά, γιατί με γεμίζει η σκέψη ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Αγαπώ τη δημιουργική γραφή σε όλες τις εκφάνσεις της — είναι ο τρόπος μου να μοιράζομαι συναισθήματα, ιδέες και ιστορίες με τον κόσμο.

7. Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας;

Το καλοκαίρι περιμένουμε με χαρά την έκδοση του νέου μου έργου, αυτή τη φορά στην κατηγορία των ενηλίκων, από την εκδοτική μου στέγη – Εκδόσεις Συρτάρι. Τους επόμενους μήνες θα ακολουθήσουν παρουσιάσεις για όλα μου τα βιβλία, ενώ εγώ συνεχίζω να γράφω ασταμάτητα. Σ’ αυτό το ταξίδι σας θέλω μαζί μου! Θα με βρείτε στο ολοκαίνουριο site μου, elenimantadaki.com, και θα χαρώ πολύ να τα πούμε εκεί.

Συνέντευξη της Κατερίνας Νίκα – Μάνου στην Ευφροσύνη Λούζη στην εκπομπή «Αλκυονίδες μέρες» για το βιβλίο «Η ανεμώνη της Ανάστασης» των εκδόσεων Νάμα (Μένανδρος).

 

1.Τι συμβολίζει η ανεμώνη στον τίτλο του βιβλίου και πώς συνδέεται με την Ανάσταση;

 

Η ανεμώνη κρύβει το δικό της μυστικό που καλούνται να ανακαλύψουν τα παιδιά.

 

Στο τέλος του χειμώνα μαζί με τον ερχομό της Άνοιξης, ανθίζει η ανεμώνη, το όνομα της οποίας προέρχεται από τη λέξη άνεμος. Στο βιβλίο μας η Κλειώ, η οποία έχει πάει στο χωριό για να κάνει Πάσχα με τον παππού και την γιαγιά  πριν ακολουθήσει τους γονείς στης στο εξωτερικό όπου έχουν φύγει εκτάκτως για δουλειά, χαίρεται να μαζεύει ανεμώνες και λυπάται όταν χάνουν τα πέταλά τους με το φύσημα του ανέμου.

 

Από την άλλη, την Ανάσταση την  γιορτάζουμε κι αυτήν όταν η φύση ξυπνάει μετά τον παγερό χειμώνα. Με την είσοδό μας στην Μεγάλη Εβδομάδα, το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων βγαίνει στην εκκλησία ο Νυμφίος με το ακάνθινο στεφάνι, το οποίο, όπως προσέχει η Κλειώ, δεν έχει ούτε ένα μικρό πεταλάκι από λουλούδι. Αυτός ο ίδιος ο Νυμφίος κατόπιν θα αναστηθεί, αφού περάσει όμως από το Πάθος.

 

Η ανεμώνη λοιπόν συμβολίζει την αγαπημένη πατρίδα της Κλειώς, ζυμωμένη με το Πάθος και την Ανάσταση, όπως τα ζει, και τα χαίρεται στο χωριό της.

 

2.To βιβλίο αναφέρεται σε αυτούς που φεύγουν και σε αυτούς που προσμένουν. Πώς διαχειρίζεστε το θέμα του πένθους μέσα από το πρίσμα της πίστης;

 

Το βιβλίο αυτό ακριβώς είναι ένα βιβλίο για την ψυχική ενδυνάμωση των παιδιών που τα βοηθάει στην διαχείριση καταστάσεων που ανατρέπουν την καθημερινότητά τους.

 

Εδώ βέβαια δεν μιλάμε ακριβώς για πένθος, αλλά για τη δυσκολία της Κλειώς να αφήσει πίσω της - φεύγοντας για το εξωτερικό - τα αγαπημένα πρόσωπα του παππού και της γιαγιάς, καθώς και των φίλων της, αλλά και αγαπημένες εικόνες στο χωριό.

 

Η αγάπη, είναι στην πραγματικότητα μία δύναμη ακατάλυτη. Η δύναμή της φάνηκε με τον Σταυρό του Χριστού και κατόπιν με τον θάνατό Του, που παρά την φαινομενική ήττα, άνθισε στη συνέχεια πιο πολύ, καθώς Εκείνος άφησε για όλους μας το αναστημένο Του Σώμα, ώστε να μπορούμε, όσοι το επιθυμούμε,  να μετέχουμε στη Ζωή.

 

Ας δούμε όμως πώς κλιμακώνεται σταδιακά η αφήγηση. Καθώς η Κλειώ το μεσημέρι της Κυριακής των Βαΐων μαζεύει ανεμώνες στο βουναλάκι του χωριού,  το ξαφνικό φύσημα του αγέρα σκορπίζει τα πέταλά τους, πιάνει δυνατή βροχή, εκείνη χάνει τον δρόμο της και φοβάται πολύ. Εκεί όμως που νόμιζε ότι είχε χαθεί, διαπιστώνει πως βρίσκεται πολύ κοντά στο καμπαναριό του χωριού και παίρνει θάρρος.Κι ενώ δεν θέλει πια να ξαναμαζέψει ανεμώνες για να μην χάσουν πάλι τα πέταλά τους, διαπιστώνει πως η αυριανή μέρα  είναι μια γαληνεμένη μέρα χωρίς αγέρα.

 

Τι θέλουμε να πούμε με αυτό στα παιδιά που είναι καθαρά ρεαλιστικό;

Πως αν  τη μια μέρα έχει συννεφιά, την άλλη ο ήλιος θα ανατείλει με χαρά· πως αν ο Χριστός πάνω στον Σταυρό φαίνεται να έχει χάσει όλη την ομορφιά Του, όμως αυτήν η ταπείνωση είναι η δόξα και η λαμπρότητά Του· πως αν κάποιες φορές χάσουμε κάτι που αγαπάμε πολύ, ή νομίζουμε στον δρόμο μας ότι έχουμε χαθεί, κάποιο καμπαναριό φωτισμένο εκεί κοντά και για μας θα βρεθεί. Και κυρίως πως μέσα στο Αναστημένο Σώμα  του Χριστού που είναι η ίδια η Ζωή, τίποτα δεν πεθαίνει, δεν χάνεται, αλλά ζει.

 

3. Ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα που θέλετε να αποκομίσει ο αναγνώστης για το Φως που σιγοκαίει δίπλα στην ανεμώνη;

 

Η Ανάσταση είναι ο θρίαμβος της Ζωής! Είναι το Φως που πλημμυρίζει τα πάντα και φυγαδεύει το σκοτάδι. Ό,τι αγγίζει αυτό το Φως, το μεταμορφώνει.

 

Η Κλειώ τοποθετεί την αγαπημένη της ανεμώνη δίπλα από το καντήλι με το Άγιο Φως για να παραμένει κι αυτή πάντα ζωντανή. Με το Φως της Ανάστασης παντοτινά αναμμένο, φεύγοντας για το εξωτερικό, θα κρατήσει και αυτή βαθιά μέσα της ό,τι αγαπά κλεισμένο. Αλλά και θα είναι ήσυχη πως η ανεμώνη της, η αγαπημένη πατρίδα που αφήνει πίσω της, θα συνεχίσει να ζει και να θάλλει, ακουμπισμένη ολόκληρη στον αναστημένο Χριστό.

 

4. Πώς συνδυάζεται η τρυφερότητα της αφήγησης με την βαθιά θεολογική έννοια της Ανάστασης;

 

Το βιβλίο είναι γραμμένο με απλό, γλυκό και τρυφερό τρόπο έτσι που να μιλάει κατευθείαν στις ψυχές των παιδιών. Μέσα από την αφήγηση ξετυλίγονται όμορφες εικόνες με τον παππού και την γιαγιά στο σπίτι και στην εκκλησία, με τους φίλους μέσα από ομαδικά παιχνίδια στην αλάνα του χωριού, με εξορμήσεις στο βουνό, πασχαλινές προετοιμασίες, κ.α.… Όλες αυτές οι εικόνες μιλούν μυστικά και χρωματίζουν με όμορφα χρώματα την ψυχή της Κλειώς.

 

Κατά τον ίδιο τρόπο και η θεολογική έννοια της Ανάστασης μυστικά βιώνεται από την ίδια  με το να ζει κοντά στον Χριστό όλες τις ημέρες του Πάσχα, συμμετέχοντας στις ακολουθίες στην πέτρινη εκκλησία του χωριού. Ένα παιδί μπορεί να μην γνωρίζει από θεολογία, βιώνει όμως πρακτικά το πανηγύρι της Ανάστασης μέσα από την απλότητα της καρδιάς του και νομίζω ότι αυτή είναι η πιο δυνατή θεολογία, η βίωση της πίστης με απλότητα καρδιάς.

 

 

5. Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε κατά την συγγραφή ενός έργου που αγγίζει ευαίσθητες χορδές;

 

Η αφήγηση να κλιμακώνεται έτσι που να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών. Να διαποτίζεται από μήνυμα που να τροφοδοτεί τις ψυχές τους με χαρά, αγάπη και ελπίδα. Να μεταφέρει με αυθεντικότητα εικόνες από τη βίωση ενός αληθινού ελληνικού Πάσχα. Να υπάρχει απαλότητα και ευγένεια στην συγγραφή ώστε να μην βαρυστομαχιάζει τα παιδιά.

 

Και επιπλέον να αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για τους εκπαιδευτικούς, ώστε να έχουν υλικό για να δουλέψουν στην τάξη – είτε δημιουργώντας την βαλίτσα των συναισθημάτων, είτε συγκεντρώνοντας υλικό για παραδοσιακά και σύγχρονα παιχνίδια, είτε φτιάχνοντας φυτολόγιο με λουλούδια του αγρού και πολλά άλλα - καθώς   στο τέλος υπάρχει εκπαιδευτικό πρόγραμμα μαζί με όμορφες δημιουργίες, αλλά και γεύσεις της γιαγιάς.

 

 

6. Σε ποιους απευθύνεται κυρίως αυτό το ανάγνωσμα;

 

Σε παιδιά ηλικίας 4 έως 10 χρονών, όμως όπως λέει η Σέλμα Λάγκερλεφ, η πρώτη γυναίκα λογοτέχνης που τιμήθηκε με Νόμπελ λογοτεχνίας το 1909, ένα βιβλίο παιδικό είναι αληθινό όταν αρέσει τόσο στους μεγάλους, όσο και στους μικρούς. Μια ευχάριστη αφήγηση με μηνύματα ελπίδας είναι πάντα ελκυστική και ωφέλιμη για κάθε ηλικία.

 

7. Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας;

Ήδη έχω γράψει κάποια πράγματα που περιμένουν με ανυπομονησία να πάρουν τον δρόμο τους και να ταξιδέψουν στις αγκαλιές των παιδιών. Χαρά μου είναι με αφορμή κάθε φορά ένα νέο βιβλίο, να συναντιέμαι με γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικούς μέσα από δράσεις και διαδραστικές αφηγήσεις που ξυπνούν ό,τι όμορφο κρύβει η παιδική ψυχή, προσφέροντας ταυτόχρονα στους συμμετέχοντες πολλή χαρά και ελπίδα.

"Εύθικτο πράγμα η Ευτυχία!"

 Εύθικτο πράγμα η Ευτυχία!

Ένα ποτήρι κρασί...

Τα αγαπημένα σου πρόσωπα γύρω απ' το τραπέζι τις γιορτές.

Τα δύο σου χέρια που αγκαλιάζουν...

Εύθικτο πράγμα η Ευτυχία!

Η αγαπημένη σου μελωδία στο ραδιόφωνο τις Κυριακές.

Κι εσύ που διερωτάσαι είμαστε στο -Εγώ- ή στο- Εμείς-;

Εύθικτο πράγμα η Ευτυχία!

Το ιώδιο της θάλασσας που ευωδιάζει.

Το θρόισμα των φύλλων τα πρωϊνά.

Η βροχή που ακούγεται το φθινόπωρο.

Εύθικτο πράγμα η Ευτυχία!

Εγώ κι εσύ Μαζί...

ή μήπως Εγώ κι Εσύ για μια  Ζωή!!!!!

~Ευφροσύνη Λούζη~

« Εκδήλωση-Μεσολόγγι- Φάρος Ελευθερίας θυσίας και περηφάνειας – Η Αεί Μαχόμενη Ψυχή του Έθνους στην αίθουσα του Politia Tennis Club»

 

Το απόγευμα της Κυριακής 15 Μαρτίου στην ευάερη  αίθουσα του Politia Tennis Club διοργανώθηκε μια εκδήλωση ευγνώμονος μνήμης και εθνικής εγρήγορσης από το Δήμαρχο Κηφισιάς Βασίλη Ξυπολυτά και την Πρόεδρο Ελένη Βαχάρη και το Διοικητικό  Συμβούλιο του Συλλόγου « Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη» με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από την Ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη σε μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές της Ελληνικής Επανάστασης, τιμώντας τη θυσία και το πνεύμα αυταπάρνησης των Ελεύθερων Πολιορκημένων. Κεντρικό σημείο της βραδιάς αποτέλεσε η παρουσίαση του ιστορικού ντοκιμαντέρ της φιλολόγου και Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Κηφισιάς, Νέας Ερυθραίας και Εκάλης, Λίλα Παπαδημητρίου με τίτλο: « Μεσολόγγι- Φάρος Ελευθερίας, Θυσίας και Περηφάνειας» « Μεσολόγγι – Η Αεί Μαχόμενη Ψυχή του Έθνους».

 Η διοργάνωση ανέδειξε τη διαχρονική σημασία της Εξόδου του Μεσολογγίου ως συμβόλου ελευθερίας, εθνικής αξιοπρέπειας και αγωνιστικού φρονήματος, μεταφέροντας το ιστορικό μήνυμα στις νεότερες γενιές.  Επιπρόσθετα στην εκδήλωση παρευρέθηκαν αρκετοί πολιτικοί ανάμεσα σε αυτούς, η Νίκη Κεραμέως, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο κ. Χατζιδάκης , ο αρχηγός του Γεεθά καθώς και ο δήμαρχος Κηφισιάς, οι αντιδήμαρχοι και πρώην δήμαρχοι Κηφισιάς. Όλοι οι παραπάνω απηύθυναν χαιρετισμό και μίλησαν για την ανδρεία μιας γενιάς που δε λύγισε! Επίσης, τόνισαν πόσο σημαντικό είναι για ένα λαό να μην ξεχνά την ιστορία του! Διότι η ιστορία αποτελεί πυξίδα που καθοδηγεί το μέλλον!Έτσι, αποτελεί χρέος μας η Εθνική Μνήμη! Ενώ το Μεσολόγγι σηματοδοτεί το άφθαρτο όριο ανάμεσα στην ελευθερία και τη σκλαβιά. Με το Μεσολόγγι ανακαλούμε την εσωτερική και ηθική ελευθερία και ότι πρέπει να είμαστε στο ΕΜΕΙΣ & όχι στο ΕΓΩ. Επιπλέον, είναι ξεκάθαρο ότι η Ελευθερία δε χαρίζεται αλλά κατακτάται!

Συνοψίζοντας, την εκδήλωση ακολούθησε μια μικρή δεξίωση με πλούσια εδέσματα με οικοδέσποινα την ακάματη Πρόεδρο του Συλλόγου κα. Ελένη Βαχάρη η οποία στον χαιρετισμό της ανέφερε την προσφορά του Συλλόγου και του Μουσείου Γ. Δροσίνη στον κόσμο και τόνισε ότι στη σημερινή εκδήλωση τιμούμε ιδιαίτερα εμείς τους προγόνους του Δροσίνη που σκοτώθηκαν κατά την Έξοδο, παππούς και θεία ήταν εξοδίτες και θυμόμαστε ακόμη την αγωνία, την απόγνωση των συγγενών που επέζησαν.

Εύγε στους διοργανωτές της εκδήλωσης!

 

~ Ευφροσύνη Λούζη~

"Η ΒΙΒΗ ΤΟΓΙΑΛΟΥ ΣΤΙΣ -ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ-!"

 

1. Βιβή είστε παιδαγωγός με εξειδίκευση. Πώς βοήθησε η εκπαιδευτική σας εμπειρία στη δημιουργία του Λουκά;

Η εξειδίκευση μου ναι είναι στο παιδικό βιβλίο και στο παιδαγωγικό υλικό. Από την αρχή της ακαδημαϊκής μου πορείας στο συγκεκριμένο κλάδο μου άρεσε η παιδική λογοτεχνία και θέλησα να το πάω ένα βήμα παρακάτω.

Η εκπαιδευτική μου εμπειρία με βοηθά να κατανοώ καλύτερα τον τρόπο που σκέφτονται και αισθάνονται τα παιδιά, τι είναι αυτό που τους τραβάει την προσοχή σε ένα παιδικό βιβλίο και πως μπορούν να συνδεθούν με την εκάστοτε ιστορία.

Όλα αυτά με καθοδηγούν ώστε να δημιουργώ χαρακτήρες και ιστορίες που είναι κοντά στον κόσμο τους, γεμάτες φαντασία αλλά και μηνύματα που μπορούν να κατανοήσουν εύκολα. Έτσι γεννήθηκε και ο Λουκάς, ένας ήρωας που πιστέυω ότι μιλά στην καρδιά των παιδιών.

 

2. Γιατί επιλέξατε ένα τζιτζίκι ως κεντρικό ήρωα; Τι συμβολίζει ο Λουκάς για εσάς;

Επέλεξα ένα τζιτζίκι ως κεντρικό ήρωα γιατί είναι ένα έντομο που συνδέεται έντονα με τη φύση και τη μουσική. Το τραγούδι τους συμβολίζει τη χαρά της ζωής, και την ελευθερία της έκφρασης. Πραγματικά τα τζιτζικάκια , αυτά τα άκακα εντομάκια , βγαίνουν από το έδαφος , καθώς έχουν περάσει όλη τους τη ζωή κάτω από τη γη και σκαρφαλώνουν στα δέντρα ώστε να βρουν το κατάλληλο μέρος να εκκολαφθούν και να βγάλουν φτερά. Όταν λοιπόν αρχίζουν αυτό το ήχο που τον έχουμε συνδυάσει όλοι με το καλοκαίρι την ξεγνοιασιά,ουσιαστικά λέγεται ότι τραγουδούν την ίδια τη ζωή. Αυτή που ανακαλύπτουν για πρώτη φορά. Στην πραγματικότητα είναι ο ήχος για το ζευγάρωμα του αλλά από μια πιο συνασθηματική ματιά έτσι θα θελα να το φαντάζομαι.  

 Για μένα ο Λουκάς, ο συγκεκριμένος ήρωας μέσα από την ιστορία του, συμβολίζει το θάρρος να εκφράζουμε τον εαυτό μας, την προσπάθεια , το να μην τα παρατάμε ποτέ και να ακολουθούμε πάντα το δική μας «μελωδία» στη ζωή.

 

3. Ποια ήταν η σπίθα που σας οδήγησε στη συγγραφή του «Ο Λουκάς & η μελωδία της ζωής»;

Η σπίθα για τη συγγραφή του βιβλίου γεννήθηκε όπως προείπα από την αγάπη μου για την παιδική λογοτεχνία. Όταν πριν μερικά χρόνια έμαθα κι εγώ για τον κύκλο ζωής των τζιτζικιών ,εντυπωσιάστηκα ,γιατί δεν ήξερα πως ζουν (ως παιδί της πόλης). Και τότε μου ήρθε η ιδέα ότι αυτό δεν υπάρχει σε κανένα παιδικό βιβλίο. Όταν ένιωσα έτοιμη να γράψω εμφανίστηκε αυτός ο ήρωας και έτσι όλα πήραν το δρόμο τους. Ήθελα να δημιουργήσω μια ιστορία που να συνδυάζει γνώση, φαντασία και συναισθήματα.

 

4. Αν η «μελωδία της ζωής» του Λουκά είχε ήχο, τι είδους μουσικής  θα ήταν & γιατί;

Αν η μελωδία της ζωής του Λουκά είχε ήχο, θα ήταν μια χαρούμενη και φωτεινή μουσική, γεμάτη ρυθμό και ζωντάνια. Θα θύμιζε τους ήχους του καλοκαιριού και της φύσης, που μας κάνουν να νιώθουμε ηρεμία ,χαρά και προσμονή.

 

5. Ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα που θέλετε να πάρουν τα παιδιά πέρα από τις γνώσεις για τα έντομα;

Το βασικό μήνυμα που θέλω να πάρουν τα παιδιά είναι ότι όλοι μας είμαστε διαφορετικοί, μοναδικοί. Ότι καμία δυσκολία δεν μπορεί να μας κρατήσει πίσω από το να ολοκληρώσουμε τον τελικό μας στόχο. Με προσπάθεια, επιμονή και τους σωστούς ανθρώπους δίπλα μας μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα!

 

6. Ο Λουκάς περιμένει με αγωνία να βγει στην επιφάνεια. Πόσο σημαντική είναι η αναμονή και η υπομονή στη ζωή ενός παιδιού;

Η αναμονή και η υπομονή είναι πολύ σημαντικές αξίες στη ζωή ενός παιδιού. Μέσα από αυτές τα παιδιά μαθαίνουν να επιμένουν στους στόχους τους, να προετοιμάζονται και να εκτιμούν περισσότερο τη στιγμή που θα πραγματοποιηθεί κάτι που περιμένουν. Ακόμα κι αν η ζωή δεν τα φέρει όπως τα είχαν στο μυαλό τους, πάντα θα μπορούν να ξαναπροσπαθήσουν !

 

7. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Στα μελλοντικά μου σχέδια είναι να συνεχίσω να γράφω ιστορίες για παιδιά που συνδυάζουν τη γνώση με τη φαντασία. Το βιβλίο μου συνεχίζει να ταξιδεύει σε τάξεις, στις παιδικές βιβλιοθήκες των παιδιών στο σπίτι τους, σε βιβλιοπωλεία κι όπου γεννάται η φιλαναγνωσία. Συνεχίζω κι εγώ μαζί με το Λουκά τις παρουσιάσεις μου σε βιβλιοπωλεία και σχολεία.

« Γεωργίου Δροσίνη, Ιστοί Αράχνης πρωτόλεια συνθέματα, του Αναστασίου Αγγ. Στέφου»

 

Η συλλογή Ιστοί Αράχνης είναι η πρώτη ποιητική συλλογή του Δροσίνη που εκδόθηκε το 1880 από τις στήλες του εντύπου Ραμπαγάς με το ψευδώνυμο Αράχνη. Ο οριστικός τίτλος Ιστοί Αράχνης δόθηκε από τον εκδότη Λάμπρο Κορομηλά. Ο συμβολικός αυτός τίτλος της συλλογής παραπέμπει στην ελληνική μυθολογία.

Στη συλλογή εμπεριέχονται σύντομα ποιήματα, μερικά δίστιχα με νοηματική αυτοτέλεια, τέσσερα σονέτα από τη σειρά με το γενικό τίτλο Ανοιξιάτικα αλλά και εκτενέστερα με παρνασσική τεχνοτροπία καθώς και ποιήματα ανθολογημένα από ευρωπαίους ποιητές σε ελεύθερη απόδοση από τον Δροσίνη. Γραμμένα όλα σε απλή δημοτική που προσομοιάζει περισσότερο με την καθημερινή φυσική ομιλία και με μετρική ποικιλία είναι όλα ποιήματα εύθυμα συνθέματα της νεανικής του ηλικίας, με ιδιαίτερη όμως ευαισθησία. Έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη εξέλιξη της νεότερης ποίησης διότι αποφεύγουν την υπερβολή των ρομαντικών προσγειώνοντας τον ποιητικό λόγο στο καθημερινό βίωμα και στην τοπική παράδοση.

«Το μάτι μου προχθές ακολουθούσε

Μια πεταλούδα όπου πεινασμένη

Στο περιβόλι μέσα τριγυρνούσε

Λίγη τροφή για ναύρη η καϋμένη.

 

Εδώ γλυκά τ’ αγιόκλημα φιλούσε,

Εκεί την πασχαλιά την ανθισμένη

Στα ρόδα μέλι ύστερα ζητούσε…

Μα για πολύ τίποτε δεν μένει.

 

Και είπα: με την πεταλούδα μοιάζω

Πολύ όπως αυτή χίλια λουλούδια

Χίλιαις αγάπαις το λεπτό αλλάζω.

 

Μα φταίω; Όσο και κανείς να θέλει,

Για μια να ψάλλη δεν μπορεί τραγούδια

Αχ! Όλα τα κορίτσια έχουν μέλι!»

 

Όλα ανεξαιρέτως τα ποιήματα της συλλογής έχουν ως μοναδικό θέμα τον έρωτα σε όλες τις διαστάσεις του, με απλούς ερωτικούς στίχους, χωρίς υπερβολικές εξάρσεις. Το εναρκτήριο ποίημα της συλλογής είναι το σονέτο « Η πεταλούδα». Στην παρούσα ποιητική συλλογή είναι ανθολογημένα δύο ποιήματα τα οποία έχει μεταφράσει ελεύθερα ο Δροσίνης και εμπεριέχονται στη συλλογή L’ intermezzo (1821-1822), στον τόμο Poemes et Legendes, Paris 1880 που υπάρχει στη βιβλιοθήκη του ποιητή.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η συλλογή ολοκληρώνεται με το ποίημα Valse, αφιερωμένο στο σπουδαίο Κερκυραίο μουσουργό Σπυρίδωνα Σαμαρά (1861-1917)που έχει μελοποιήσει έργα του Δροσίνη και άλλων νεοελλήνων ποιητών.

Συνοψίζοντας, η συλλογή Ιστοί Αράχνης ανήκει στην πρώτη  ποιητική περίοδο του Δροσίνη, η οποία συνιστά μια ενότητα που περιλαμβάνει τις συλλογές Σταλακτίται (1881), Ειδύλλια ( 1884), Αμάραντα (1889) και Γαλήνη (1902) και σηματοδοτούν την αλλαγή που θα επιφέρει στη νεοελληνική ποίηση η λεγόμενη γενιά του 80’.

Ειδικότερα, οι Ιστοί Αράχνης αν και αποτελούν νεανικά στιχουργήματα εγκαινιάζουν τη στροφή του ποιητή προς το δημοτικό τραγούδι και την ελληνική ύπαιθρο με τον παραδοσιακό και ενίοτε ειδυλλιακό τρόπο ζωής καθώς και τη στροφή του προς τη γαλλική ποίηση στην οποία έχει εντρυφήσει από την παιδική του ακόμη ηλικία και αργότερα θα μεταφράσει πολλούς ποιητές.

 

~Ευφροσύνη Λούζη~