"Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΚΥΡΙΑΝΟΣ ΣΤΟΝ NEASMYRNIRADIOTV.GR ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ -Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ-"

 

1) Τι αντιπροσωπεύει ο φάρος στον τίτλο του βιβλίου σας; Πώς αυτός ο φάρος καθοδηγεί τους ήρωες της ιστορίας;


Ο φάρος συμβολίζει την ελπίδα, την εσωτερική φωνή και το φως που όλοι αναζητούμε στις πιο σκοτεινές μας στιγμές. Δεν είναι απλώς ένα φυσικό σύμβολο· είναι η συνείδηση, η πίστη, η αγάπη και η δύναμη που κρατά τους ήρωες όρθιους όταν όλα γύρω τους μοιάζουν να καταρρέουν. Καθοδηγεί τους ήρωες όχι δίνοντάς τους έτοιμες λύσεις, αλλά φωτίζοντας τον δρόμο ώστε να βρουν μόνοι τους την αλήθεια τους.


2) Ποιο είναι το κυρίαρχο μήνυμα που θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου;


Το βασικό μήνυμα είναι πως ακόμα και μέσα στις μεγαλύτερες δυσκολίες υπάρχει φως. Η ζωή μπορεί να μας δοκιμάζει, αλλά πάντα μας δίνει την ευκαιρία να ξανασταθούμε, να αγαπήσουμε, να συγχωρήσουμε και να προχωρήσουμε. Θέλω ο αναγνώστης να κλείνει το βιβλίο και να νιώθει πιο δυνατός, πιο συνειδητοποιημένος και πιο έτοιμος να αντιμετωπίσει τη δική του διαδρομή.


3) Τι σας ενέπνευσε να γράψετε το «Ο Φάρος της Ζωής» και πόσο χρόνο χρειαστήκατε για την ολοκλήρωσή του;


Η έμπνευση ήρθε μέσα από προσωπικές εμπειρίες, παρατηρήσεις ανθρώπων γύρω μου και στιγμές που με σημάδεψαν βαθιά. Ήθελα να αποτυπώσω συναισθήματα που όλοι έχουμε νιώσει αλλά λίγοι εκφράζουμε. Η συγγραφή ήταν ένα ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης και διήρκεσε αρκετούς μήνες, γιατί κάθε κεφάλαιο έπρεπε να “ωριμάσει” μέσα μου πριν γραφτεί.


4) Ποιος από τους χαρακτήρες του βιβλίου θεωρείτε ότι εξελίσσεται περισσότερο και γιατί;


Θεωρώ ότι ο κεντρικός ήρωας είναι εκείνος που βιώνει τη μεγαλύτερη εσωτερική μεταμόρφωση. Από την αμφιβολία και τον φόβο, περνά στην αποδοχή και στη δύναμη. Η εξέλιξή του δεν είναι ξαφνική· είναι αποτέλεσμα συγκρούσεων, απωλειών και συνειδητοποιήσεων. Αυτή η πορεία τον κάνει πιο ανθρώπινο και πιο αληθινό.


5) Στο έργο σας, η αγάπη φαίνεται να έχει ισχυρό ρόλο. Πιστεύετε ότι η αγάπη είναι ο τελικός “φάρος” σε μια ζωή γεμάτη δυσκολίες;


Απόλυτα. Η αγάπη είναι η πιο καθαρή μορφή φωτός. Δεν μιλώ μόνο για τη ρομαντική αγάπη, αλλά για την αγάπη προς τον εαυτό μας, την οικογένεια, τους φίλους, ακόμη και για την ίδια τη ζωή. Όταν υπάρχει αγάπη, υπάρχει και κατεύθυνση. Είναι ο φάρος που δεν σβήνει ποτέ.


6) Τι αποτελεί για εσάς τη μεγαλύτερη πρόκληση στη διάρκεια της συγγραφής;


Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η ειλικρίνεια. Να γράφεις χωρίς φόβο, χωρίς να κρύβεσαι πίσω από λέξεις. Επίσης, η ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα και τη δομή της ιστορίας. Θέλω κάθε λέξη να έχει λόγο ύπαρξης και κάθε σκηνή να εξυπηρετεί την εξέλιξη του έργου.


7) Αν μπορούσατε να δώσετε μια συμβουλή στους νέους αναγνώστες που αναζητούν τον δικό τους «φάρο» στη ζωή, ποια θα ήταν αυτή;


Να μη φοβηθούν το σκοτάδι. Μόνο μέσα από αυτό θα εκτιμήσουν το φως. Να ακούνε την καρδιά τους, να κάνουν λάθη, να μαθαίνουν και να προχωρούν. Ο φάρος τους δεν βρίσκεται κάπου μακριά· βρίσκεται ήδη μέσα τους.


8) Ετοιμάζετε κάποιο νέο έργο αυτή την περίοδο; Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας;


Ναι, βρίσκομαι στη διαδικασία σύλληψης μιας νέας ιστορίας που θα αγγίζει ξανά τον άνθρωπο και τις εσωτερικές του αναζητήσεις, αλλά μέσα από μια διαφορετική οπτική. Στόχος μου είναι να συνεχίσω να γράφω ιστορίες που μιλούν στην καρδιά και αφήνουν ένα μικρό αποτύπωμα φωτός σε όποιον τις διαβάζει



~Ευφροσύνη Λούζη~

« Στο Ξενοδοχείο Royal Olympic ,η κοπή της βασιλόπιτας απ’ το Σύλλογο οι Φίλοι του Μουσείου Δροσίνη»

 

Την Τετάρτη το πρωϊ 11 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε η επετειακή εκδήλωση για τα 200 χρόνια από την ηρωϊκή έξοδο του Μεσολογγίου στην αίθουσα Templar’s του ξενοδοχείου Royal Olympic από τους Φίλους του Μουσείου Γ. Δροσίνη. Αρχικά, τον χαιρετισμό και το καλωσόρισμα απηύθυνε η ακάματη Πρόεδρος του Συλλόγου κα. Ελένη Βαχάρη αναφέροντας λίγα λόγια για το γενεαλογικό δέντρο του Γ. Δροσίνη. Η οικογένεια Δροσίνη βοηθούσε οικονομικά τους αγωνιστές. Ο Σύλλογος έστησε μια μαρμάρινη «Στήλη» στον Κήπο των Ηρώων με τα ονόματα των πεσόντων Δροσίνηδων Εξοδετών. Επιπλέον, ο ποιητής έγραψε πολλά ποιήματα για τους αγωνιστές του 1821.

 Η κα. Μαρίνα Ζακυνθινάκη ως συντονίστρια της εκδήλωσης αναφέρθηκε στο κλίμα συγκίνησης που είχε δημιουργηθεί στην Ευρώπη και στην Αμερική. Στη συνέχεια, το λόγο πήρε ο Αντιπρόεδρος του Συλλόγου κ. Παύλος Φήμης υποστηρίζοντας πως κάθε ελεύθερος άνθρωπος είναι πολίτης του Μεσολογγίου και ότι το Μουσείο Γ. Δροσίνη είναι ευαισθητοποιημένο για τα εθνικά μας θέματα. Μάλιστα, ο κ. Παύλος Φήμης τόνισε ότι ο Γ. Δροσίνης συμπεριλαμβάνεται στους ελληνολάτρες ποιητές του 1880. Ανέπτυξε τη δράση και τις θυσίες των προγόνων, εξοδετών του ποιητή.

Κατόπιν, τον λόγο πήρε ο κ. Νικόλαος Μαρκάτος, Πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου με  « Θέμα: Μεσολόγγι: Eκεί που η θυσία έγινε πατρίδα». Ο κ. Νικόλας Μαρκάτος αναφέρθηκε σε μια ιστορία που δεν είναι ιστορία των ορίων της αντοχής. Το Μεσολόγγι πολιορκήθηκε τρεις φορές και έχει αποκτήσει συμβολικό βάρος και απ’ το Μεσολόγγι γεννήθηκε ένα ηθικό γεγονός αφού οι πολιορκημένοι ήταν μια κοινωνία σε κατάσταση πολέμου και η πείνα είχε γίνει η κυρίαρχη δύναμη! Οι πολιορκημένοι προτίμησαν να διαλέξουν την ελευθερία έστω και ως πιθανότητα από τη βεβαιότητα της σκλαβιάς. Το Μεσολόγγι συμβολίζει την ελευθερία ως ανυψωτική στάση. Και τόνισε πως είναι χρέος μας να μην υποτιμήσουμε τη λέξη ελευθερία μας σε μια εποχή που οι λέξεις φθείρονται εύκολα! Διότι η αξιοπρέπεια είναι η αρετή του δύσκολου! Έτσι και σήμερα τιμάμε μια στάση ζωής! Αφού η ιστορία γράφεται από εκείνους που αρνούνται να γίνουν μικρότεροι από τον εαυτό τους. Το Μεσολόγγι τόνισε ότι μας ζητά να το αντέξουμε όχι να το καταλάβουμε.

« Δεν αποτυγχάνουν ποτέ, όσοι πεθαίνουν για έναν μεγάλο σκοπό»

 

Τρίτος μίλησε και ο κ. Βασίλειος Παπαθανασίου, υποστράτηγος, θέμα: «Tα στρατιωτικά πράγματα στο Μεσολόγγι». Τόνισε ότι ο πόλεμος εμπεριέχει επιστήμη και τέχνη και ότι στηρίζεται στη λογική και βελτιώνεται με το συναίσθημα!

Τον χαιρετισμό της στην πετυχημένη εκδήλωση έστειλε και η Μαρία Καμπανιόλου Ποθητού , Επιμελήτρια στο Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας της Γενεύης. Επιπλέον, αναφορά έγινε στην τελευταία έκδοση του Συλλόγου με υπογραφή της Μαρίας Σπυροπούλου βιβλίο που αναφέρεται στο Μεσολόγγι. Αξιοσημείωτο είναι ότι στο χώρο υπήρχε μια ζωγραφιά σε σκίτσο του Γ. Δροσίνη, έργο του πατέρα του Μιχάλη Νικολινάκο. Ο γιος Νικολινάκος μας δώρισε ένα δώρο ανεκτίμητης αξίας αφού υπάρχουν στο σκίτσο οι υπογραφές του ζωγράφου και του Γ. Δροσίνη.

Τέλος, ακολούθησε η κοπή της βασιλόπιττας του Συλλόγου και γεύμα με μπουφέ 30 καλεσμένοι κέρδισαν τα γούρια της χρονιάς, στο εμβληματικό εστιατόριο ΙΟΑΝΝΙS στον 7^ο όροφο του Ξενοδοχείου.

~Ευφροσύνη Λούζη~

 

 

" Η ΠΕΝΥ ΦΙΛΗ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΛΟΥΖΗ ΓΙΑ - ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-"

  

1η ερ. «Συστήστε μας το βιβλίο σας Το Μονοπάτι για την Ελευθερία.»

«Το Μονοπάτι για την Ελευθερία είναι ένα νεανικό, εφηβικό μυθιστόρημα. Η ιστορία ακολουθεί τη 17χρονη Ελευθερία, η οποία, σε κομβικά σημεία της ζωής της, καλείται να πάρει σημαντικές αποφάσεις. Ο αναγνώστης επιλέγει ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσει η ηρωίδα, γεγονός που καθιστά το βιβλίο διαδραστικό.

Η πρωταγωνίστρια βιώνει περιπέτειες, γνωρίζει μαγικά πλάσματα και έρχεται αντιμέτωπη με προκλήσεις, μέσα από τις οποίες ανακαλύπτει τη δύναμη που κρύβει μέσα της. Παράλληλα, το βιβλίο αγγίζει θέματα αυτογνωσίας, φιλίας και ευθύνης απέναντι στις επιλογές μας, υπενθυμίζοντας ότι η ελευθερία δεν είναι μόνο προορισμός, αλλά και η διαδρομή που επιλέγουμε να ακολουθήσουμε.»

2η ερ «Για ποιο λόγο να διαβάσουν οι αναγνώστες το βιβλίο σας;»

«Γιατί είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει περιπέτεια, χιούμορ και ενσυναίσθηση. Παρότι απευθύνεται κυρίως σε νέους, μιλά και σε ενήλικες που έχουν αναρωτηθεί κάποτε "και αν είχα επιλέξει αλλιώς". Μέσα από τις επιλογές της ηρωίδας, ο αναγνώστης βλέπει τον εαυτό του, προβληματίζεται και θυμάται πως κάθε μονοπάτι έχει αξία. Είναι ένα βιβλίο με χιούμορ, ενσυναίσθηση και μαγικά στοιχεία που κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση.»

3η ερ . «Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;»

«Στην παιδική και νεανική λογοτεχνία αγαπώ ιδιαίτερα συγγραφείς όπως ο Ευγένιος Τριβιζάς, η Μαρίνα Γιώτη και η Νίκη Γαλάνη, γιατί καταφέρνουν να συνδυάζουν φαντασία, χιούμορ, συναίσθημα και ενσυναίσθηση. Θα πρόσθετα και τη Lidia Brankovic, της οποίας τα βιβλία ξεχωρίζουν για την ενσυναίσθηση και τον τρυφερό τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν τον εσωτερικό κόσμο των παιδιών.»

«Στην λογοτεχνία ενηλίκων αγαπώ την ελληνική κλασική λογοτεχνία· συγγραφείς όπως ο Παπαδιαμάντης και ο Καραγάτσης με συγκινούν με τη γλώσσα τους και τη βαθιά ανθρώπινη ματιά τους. Παράλληλα, διαβάζω και σύγχρονους συγγραφείς όπως ο Sebastian Fitzek, ο Dan Brown και ο Stephen King, γιατί μου αρέσει η ένταση, το μυστήριο και ο γρήγορος ρυθμός.»

4η ερ. «Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με το βιβλίο σας;»

«Μέσα από το βιβλίο μου θέλω να περάσω το μήνυμα ότι η ευτυχία είναι, σε μεγάλο βαθμό, επιλογή. Ακόμα και αν οι συνθήκες είναι δύσκολες, μπορούμε να μάθουμε να εστιάζουμε στα θετικά και σε όσα μας δυναμώνουν. Κάθε εμπειρία, όσο απαιτητική κι αν είναι, κρύβει κάτι πολύτιμο που μας βοηθά να προχωρήσουμε και να εξελιχθούμε.»

5η ερ. «Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η θέση του βιβλίου στην εποχή μας;»

«Σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος δέχεται έναν συνεχή κατακλυσμό επιφανειακής πληροφορίας, το βιβλίο παραμένει καταφύγιο. Είναι ένας χώρος ηρεμίας, σκέψης και εσωτερικής σύνδεσης. Μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ο αναγνώστης απομακρύνεται από τον θόρυβο της καθημερινότητας, καλλιεργεί την κριτική του σκέψη και ανακαλύπτει νέες ιδέες και προοπτικές για τον κόσμο και τον εαυτό του.»

6η ερ. «Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας;»

«Τα μελλοντικά μου σχέδια είναι να συνεχίσω να γράφω και να εξελίσσομαι ως συγγραφέας. Έχω ήδη υπογράψει συμβόλαιο με έναν ακόμη εκδοτικό οίκο και μέσα στο 2026 αναμένεται η έκδοση ενός νέου παιδικού μυθιστορήματος. Παράλληλα, έχω ολοκληρώσει ένα ακόμα έργο που πρόκειται να σταλεί για αξιολόγηση, ενώ αυτή την περίοδο εργάζομαι πάνω σε ένα ακόμη μυθιστόρημα.»

"Ο ΣΤΗΒ ΜΑΡΑΤ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΙΣ ~ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΚΙΜΩΝΑ ΝΟ1"

 

Ποιά είναι η πηγή έμπνευσής σας για τις ιστορίες του βιβλίου σας;

Πηγή έμπνευσης για τις ιστοριούλες μου είναι τα παιδικά χρόνια της δεκαετίας 80-90, πριν δηλαδή την επέλαση του ιντερνετ και των social media. Back to 80s' λοιπόν. Ήμουν και εγώ παιδί τότε, οπότε ξέρω καλά πως ήταν. Παίζαμε με αληθινά, απλά παιχνίδια, μέχρι να τα βαρεθούμε. Βόλοι ή αλλιώς γκαζές, σφεντόνα, υπερατού, ποδοσφαιράκι με ελατήρια ή subbuteo, τηλεκατευθυνόμενα με καλώδιο, ηλεκτρονικά παιχνίδια με μόνο game1 , game 2, μη επαναφορτιζόμενα. Φυσικά, τότε τα παιδιά, παίζανε και έξω, στο δρόμο κάτω από το σπίτι τους συνήθως, στη γειτονιά. Μπάλα να χώνεται κάτω από τα αυτοκίνητα, κρυφτό, φυσοκάλαμο, βόλτες. Ανέμελα, μέχρι να νυχτώσει και τότε οι μανάδες βγαίνανε στα μπαλκόνια και κάθε μια φώναζε / ούρλιαζε το όνομα του παιδιού της για να μαζευτεί στο σπίτι. Ηταν πολύ όμορφα χρόνια για τα παιδιά.

Ποιό είναι το μύνημα που θέλετε να περάσετε στους μικρούς σας αναγνώστες;

Θέλω να δείξω στα παιδιά, μέσα από τις ιστοριούλες μου, πώς το αληθινό παιχνίδι, η αληθινή φιλία, η αληθινή ζωή, οι εμπειρίες, δεν είναι μέσα στα social media και τις οθόνες. Δεν δαιμονοποιώ τα κινητά, ούτε τα social media, αντιλαμβάνομαι καλά ότι έχουν έρθει για να μείνουν και έχουν καταλάβει μεγάλο της ζωής μας, του χρόνου μας και της σκέψης μας. Έχουμε όμως χάσει τη μπάλα σε αυτό το τομέα, τόσο τα παιδιά, όσο και πολλοί ενήλικες. Το δεύτερο μύνημα που θέλω να περάσω έρχεται μέσα από τη διακωμώδηση. Μου αρέσει να διακωμωδώ ρόλους/ πρόσωπα όπως ο μπαμπάς, η μαμά, ο δάσκαλος, ο γείτονας, ο διευθυντής του δημοτικού... Θέλω ο αναγνώστης διαβάζοντας τις ιστοριούλες μου να δει τους μεγάλους σαν παιδιά δηλαδή ότι πολλές φορές οι μεγάλοι συμπεριφέρονται , αντιδρούν σαν μικρά παιδιά, σαν να είναι οκτάχρονα παιδιά μέσα σε σώμα μεγάλου.

Τι πρέπει να προσέχει ένας συγγραφέας όταν γράφει;

Τίποτα. Έχουμε ελευθερία έκφρασης. Το γράψιμο ενός βιβλίου είναι μια μορφή έκφρασης, τέχνης, άρα πρέπει να είναι ελεύθερο, χωρίς κανόνες, να βγαίνει κατευθείαν από τη ψυχή του συγγραφέα. Τον συγγραφέα δεν πρέπει να το ενδιαφέρουν οι κριτικές. Δεν δίνει εξετάσεις.

Σε παιδιά τι ηλικίας απευθύνεται το βιβλίο σας? Πιστεύετε ότι τα παιδικά βιβλία πρέπει να διαβάζονται και από τους μεγάλους;

Ναι, τα παιδικά βιβλία πρέπει να διαβάζονται και από τους μεγάλους , είναι ένας ιδανικός τρόπος αποφόρτισης και μείωσης του άγχους. Όπως οι μεγάλοι πρέπει να παίζουν με τα παιδιά , έτσι πρέπει να διαβάζουν και παιδικά βιβλία ... για να είναι κοντά στα παιδιά και να νιώθουν και αυτοί λίγο παιδιά, να ξανανιώνουν.  Ο Μικρός Κίμωνας είναι και για μικρούς και για μεγάλους. Είναι αστείο βιβλιαράκι, οπότε οι μικροί θα γελάσουν και θα πάρουν μια γερή γεύση πως θα ήταν η καθημερινότητά τους χωρίς social media και κόλλημα συνέχεια σε μια οθόνη. Οι μεγάλοι μπορεί να μη σκάσουν στα γέλια αλλά σίγουρα θα χαμογελάσουν και θα ξυπνήσουν μέσα τους ωραίες μνήμες από την όμορφη καθημερινότητα της εποχής 80-90.

Από πόσο νωρίς πρέπει να φέρνουμε τα παιδιά σε επαφή με με τα βιβλία και με ποιόν τρόπο;

Όσο πιο νωρίς γίνεται... από το μαιευτήριο... να τους βαζουμε ένα βιβλίο μέσα στη θερμοκοιτίδα. Αρχικά λοιπόν, με βιβλία που έχουν μόνο εικόνες, μετά και λίγο κείμενο και σιγά σιγά περισσότερο κείμενο. Οι γονείς ή όποιος είναι με τα παιδιά, όταν είναι μικρά, να τους τα διαβάζουν. Ωραία δραστηριότητα που πρέπει να κάνουμε συχνά είναι η επίσκεψη στο βιβλιοπώλειο μαζί με τα παιδιά, τα παιδιά να χαζεύουν βιβλία και να επιλέγουν και μόνα τους τι θέλουν να διαβάσουν.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας παραμύθι που διαβάζατε και για ποιό λόγο το θυμάστε;

Το βιβλίο που έχει συνοδεύσει την παιδική μου ηλικία και καμιά φορά διαβάζω ακόμα και τώρα, είναι οι περιπέτειες του Μικρού Νικόλα. Με στέλνανε σε ιδιωτικό σχολείο για να κάθομαι ως αργά. Είχε βιβλιοθήκη και συνέχεια δανειζόμουνα βιβλία από τη σειρά Μικρός Νικόλας. Φυσικά τον είχα και σπίτι μου. Μου αρέσει γιατί απλά είναι αστείος, χαριτωμένος, αυθόρμητος, αληθινός και καλός χαρακτήρας. Το περιεχόμενο αποτελείται από μικρές αυτοτελείς αστείες ιστοριούλες της παιδικής καθημερινότητας ( σχολείο, σπίτι, αλάνα κλπ ) τη δεκαετία του 60 στη Γαλλία. Ο Μικρός Νικόλας και ο Μικρός Κίμωνας μοιάζουν πολύ  και σαν χαρακτήρες και σαν βιβλία. Ίσως να μην είναι τυχαίο που βγήκε έτσι το βιβλίο μου λοιπόν.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια ;

Έχω ήδη γράψει το "Μικρό Κιμωνα Νο2 terrestrial", το περιεχόμενο του είναι πάλι μικρές αυτοτελείς αστείες ιστοριούλες της παιδικής καθημερινότητας τη δεκαετία 80-90 στην Αθήνα. Έχω ξεκινήσει και τρίτο βιβλίο με τίτλο "Το σχολείο είναι μπιαχ" , εδώ διακωμωδώ  τύπους δασκάλων. Οπότε επόμενος σταθμός είναι η έκδοση, σύντομα, του Μικρού Κίμωνα Νο2 terrestrial , όπου στην βιβλιοπαρουσίαση του, θα έκθεσω και τη συλλογή μου από τα παιχνίδια, κόμικς, βιβλία, αξεσουάρ, ενθύμια που χαρακτηρίζουν τα παιδικά χρόνια της δεκαετίας 80-90.

Πείτε μας για την εικονογράφηση του βιβλίου σας!

Όλες οι ζωγραφίες έχουν γίνει από τη μικρή μου κόρη, Ιωάννα, όταν πήγαινε στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού.  Ήταν μια πολύ ευχάριστη διαδιακασία. Με το τελείωμα του γραψίματος μιας ιστοριούλας, τη παρέδιδα στο τμήμα εικονογράφησης... την Ιωάννα που άπλωνε τους 300+ μαρκαδόρους της στο χαλί, διάβαζε ή της διάβαζα την ιστοριούλα και μετά σε λίγα λεπτά είχε έτοιμη τη ζωγραφιά. Ζωγραφίζει αυθόρμητα, αστεία, το στυλ της ταιριάζει απόλυτα με το πνεύμα του βιβλίου μου. Θεωρώ ότι όσο σημαντικό είναι το κέιμενο, τόσο είναι και οι ζωγραφιές για το βιβλίο μου.

ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΟ "ΜΟΥΣΙΚΟΛΙΝΟ" ΑΠ'ΤΗΝ ΤΖΙΩΡΤΖΙΝΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ!

 

1.     Τι πραγματεύεται η σειρά των βιβλίων σας «Μουσικολίνο»;

Τα Μουσικολίνο είναι μια σειρά παραμυθιών μουσικής εκπαίδευσης.

Το κάθε βιβλίο λοιπόν είναι μια ανεξάρτητη ιστορία αλλά και τα 3 έχουν κοινά στοιχεία ακριβώς όπως συνδέονται τα μέρη ενός ολοκληρωμένου μουσικού έργου.

Το Μουσικολίνο, είναι το όνομα του χωριού που φιλοξενεί 7 νότες και τον δήμαρχο τους τον κύριο Κλειδί του Σολ. Το χωριό αυτό έχει και το δικό του βουνό που το λένε Πεντάγραμμο.

Στο 1^ο βιβλίο της σειράς – που έχει υπότιτλο «Όταν οι νότες απαιτούσαν να μπουν στο ίδιο ύψος του Πενταγράμμου» - οι Νότες μας δεν έχουν ακόμα το δικό τους όνομα. Μια μέρα ο κ.Κλειδί του Σολ φωνάζει 1 νότα για να πάει μία να του πει ένα τραγούδι αλλά πάνε και οι 7. Οπόταν αποφασίζουν ότι πρέπει να έχει η καθεμιά το δικό της όνομα για να ξεχωρίζουν. Και έτσι παίρνει η καθεμιά το όνομα που ξέρουμε όλοι ντο,ρε,μι…..

Επίσης , σε κάθε βιβλίο προκύπτει ένα μουσικό μπέρδεμα και το λύνει ένας καλεσμένος που παίρνει πρόσκληση από τον Δήμαρχο κ. Κλειδί του Σολ κάθε φορά να έρθει στο χωριό για να βρει τη λύση. Στο 1^ο βιβλίο η καλεσμένη είναι η σοφή κ. Κλίμακα όπου δίνει στις νότες μας τη θέση τους στο βουνό Πεντάγραμμο .

 

Στο 2^ο βιβλίο της σειράς που έχει υπότιτλο «όταν οι Νότες δεν έβρισκαν το ρυθμό τους» οι Νότες μας έχουν πλέον το όνομα τους και τις θέσεις τους στο Πεντάγραμμο και όλη μέρα τραγουδούν. Όμως κάποιες νότες τραγουδούν λίγο περισσότερο, κάποιες διακόπτουν την προηγούμενη νότα λίγο πριν τελειώσει το τραγούδι της , οπόταν προκύπτει και πάλι μουσικό μπέρδεμα και ο καλεσμένος αυτή τη φορά είναι ο κύριος όνομα Μέτρο , επίθετο Νόμος (Μετρονόμος) ο οποίος έρχεται και τους δίνει τη λύση να φοράνε διαφορετικά ρούχα κάθε μέρα και ανάλογα θα έχουν το μέτρημα 1 ,2 ή 4 και έτσι μαθαίνουμε τους ρυθμούς  ¼,2/4, 4/4.

Στο 3^ο , που θα βγει σύντομα , η ιστορία θα είναι για τις παύσεις στη μουσική και πόσο σημαντικές είναι για να αναδείξουν τον ήχο και τη μελωδία.

 

Το κάθε βιβλίο έχει στο τέλος επεξήγηση με όλες τις μουσικές έννοιες που αναφέρει η κάθε ιστορία. Όπως τις λέξεις Παρτιτούρα (που είναι η πλατεία του χωριού ) κορώνες , τρίλιες κ.α

 

Στόχος μου ήταν και είναι , τα αρχικά στάδια της μουσικής εκπαίδευσης, να είναι λίγο πιο εύκολα και προσιτά και σε ένα παιδί που δε θα πάει στο ωδείο, αλλά και στη δασκάλα που δεν γνωρίζει μουσική για να μπορέσει να το εντάξει στο μάθημα της.

 

 

2.    Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες σας;

Ο κόσμος της μουσικής είναι υπέροχος. Είτε απλά μια ακρόαση, είτε παίζοντας κάποιο όργανο, είναι έκφραση και ένα καταφύγιο. Θεωρώ ότι τα παιδιά πρέπει να συστήνονται σε αυτόν τον υπέροχο κόσμο από μικρή ηλικία με τον σωστό τρόπο ,για να μην τους τρομάξει ότι είναι και αυτό ακόμα ένα μάθημα που απαιτεί διάβασμα. Πρέπει να αγαπήσουν τη μουσική. Να μαθαίνουν να ακούν πραγματικά. Τη μελωδία αλλά και τους στίχους και να βρίσκουν αύτο το είδος που τους εκφράζει γιατί μέσα από τα τραγούδια και τις μελωδίες ακούμε και τον εαυτό μας.

 

3.    Πώς ξεκινήσατε να γράφετε το πρώτο σας βιβλίο;

 

Το 1^ο μου βιβλίο που εκδόθηκε ήταν το Μουσικολίνο 1 και ξεκίνησε σαν παιχνίδι μέσα από τις συνεδρίες μου στη Μουσικοθεραπεία με παιδάκια που ήταν στο φάσμα των αναπτυξιακών διαταραχών με υψηλή λειτουργικότητα. Είχαν απίστευτη φαντασία και σε κάθε συνεδρία φτιάχναμε ιστορίες για τη μουσική. Τότε το χωριό μας λεγότανε Μουσική.  Σε κάθε συνεδρία συνεχίζαμε ένα επεισόδιο και χτίζαμε κάθε φορά την ιστορία μας την οποία πάντα επενδύαμε με μουσικά όργανα.  Έγινε τόσο υπέροχη αυτή η ιδέα που ξεκίνησε στο μυαλό μου να γίνει βιβλίο με πρόθεση οι ορισμοί και η ορολογία της μουσικής να είναι απλή μέσα σε ένα πλαίσιο παραμυθιού.

 

4.    Τι θυμάστε με ξεχωριστή συγκίνηση κι αγάπη από τα παιδικά σας χρόνια;

 

Είχα αρκετή ελευθερία σαν παιδί να κάνω αυτό που αγαπούσα χωρίς πίεση. Οι γονείς μου με καταλάβαιναν, με στήριζαν και μου έδιναν χώρο. Είτε αυτό ήταν να πηγαίνω στο ωδείο που αγαπούσα ιδιαίτερα, είτε απλά να ακούω μουσική, είτε να απλά να παίζω.

Θυμάμαι επίσης, και μάλλον αυτό με επηρέασε και πολύ,  τη μαμα μου να σκαρφίζεται παραμύθια την ώρα του φαγητού για να μας δελεάσει να φάμε το φαγητό μας.

Πιστεύω ότι όταν τα παιδιά έχουν το χρόνο και το χώρο σίγουρα θα βρούν την κλίση τους και θα ανθίσουν σε αυτό.

 

5.    Πιστεύετε πως το διαδίκτυο είναι σύμμαχος ή αντίπαλος του βιβλίου;

Αυτό είναι κάτι που το σκέφτομαι συχνά . Το διαδίκτυο είτε το θέλουμε είτε όχι είναι μέρος της ζωής όλων μας ιδιαίτερα των παιδιών που μεγαλώνουν πλέον με αυτό.

Προσωπικά το θεωρώ σύμμαχο και πρέπει να είναι σύμμαχος μας αλλιώς ξεκινάμε ένα πόλεμο που δε θα νικήσουμε. Ο ψηφιακός κόσμος και το κλασικό βιβλίο μπορούν να συνυπάρχουν και το ένα να συμπληρώνει το άλλο. Το βασικό όμως είναι να δείχνουμε στα παιδιά τη σωστή χρήση του.  Πρέπει να προσέξουμε να μην αφαιρεί τη φαντασία και τη δημιουργικότητα του παιδιού. Όλα είναι έτοιμα πλέον, γρήγορα και με εικόνες που δεν αφήνουν χώρο στο παιδί να φανταστεί, να σκεφτεί .Αν η οθόνη κάνει όλη τη δουλειά, το μυαλό και η φαντασία αδρανεί.  Να το κάνουμε εργαλείο για να ανοίξει δρόμους φαντασίας και δημιουργίας και να συστήνει στο παιδί το κλασικό βιβλίο.

 

Η φαντασία , όπως και η μουσική, είναι καταφύγιο και πολύ σημαντική να υπάρχει στη ζωή των παιδιών. Τους δίνει το χώρο να εκφραστούν, να ηρεμήσουν, να δημιουργήσουν. η φαντασία είναι ο τρόπος να καταλάβουν τον κόσμο και τον εαυτό τους.

 

 

 

6.    Aπό που αντλείτε την έμπνευσή σας;

Η έμπνευση μου έρχεται κυρίως μέσα από την καθημερινότητα της δουλειάς μου και από την επαφή μου με τα παιδιά. Πολλές φορές κάτι απλό, μια ματιά τους ή μια ατάκα ή μια απορία που θα έχουν μπορεί να γίνει ολόκληρη ιστορία.

Γίνομαι ένα με τα παιδιά συνήθως και βιώνω κάποιες εμπειρίες μέσα από τα δικά τους μάτια.

Επίσης ένα στοιχείο που βάζω πάντα στις ιστορίες μου είναι το χιούμορ. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό στοιχείο στη ζωή μας και ειδικά στα παιδιά.  έτσι σε κάθε ιστορία υπάρχει κάποιος χαρακτήρας ή μια κατάσταση που ευελπιστώ ότι θα προκαλέσει ένα παιδί να γελάσει.

 

7.     Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Γενικά δε προγραμματίζω πολύ το μέλλον. Αγαπώ τον αυθορμητισμό. Βάζω στόχους , σίγουρα, ξεκινώ κατά διαστήματα κάποια projects που μου έρχονται στο μυαλό και τα προχωρώ βήμα βήμα  μέχρι να τα πετύχω . Αφήνω πάντα χώρο για αυτοσχεδιασμό , όπως και στη μουσική.

 

 

Όλα τα παραμύθια μου μπορείτε να βρείτε εδώ :

 

Τα παραμύθια της Τζιωρτζίνας

 

 

Σας ευχαριστώ πολύ !

"ΜΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΝΑ ΦΛΕΒΑΡΗ"

Ευφροσύνη Λούζη