"Ο ΣΤΗΒ ΜΑΡΑΤ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΙΣ ~ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΚΙΜΩΝΑ ΝΟ1"

 

Ποιά είναι η πηγή έμπνευσής σας για τις ιστορίες του βιβλίου σας;

Πηγή έμπνευσης για τις ιστοριούλες μου είναι τα παιδικά χρόνια της δεκαετίας 80-90, πριν δηλαδή την επέλαση του ιντερνετ και των social media. Back to 80s' λοιπόν. Ήμουν και εγώ παιδί τότε, οπότε ξέρω καλά πως ήταν. Παίζαμε με αληθινά, απλά παιχνίδια, μέχρι να τα βαρεθούμε. Βόλοι ή αλλιώς γκαζές, σφεντόνα, υπερατού, ποδοσφαιράκι με ελατήρια ή subbuteo, τηλεκατευθυνόμενα με καλώδιο, ηλεκτρονικά παιχνίδια με μόνο game1 , game 2, μη επαναφορτιζόμενα. Φυσικά, τότε τα παιδιά, παίζανε και έξω, στο δρόμο κάτω από το σπίτι τους συνήθως, στη γειτονιά. Μπάλα να χώνεται κάτω από τα αυτοκίνητα, κρυφτό, φυσοκάλαμο, βόλτες. Ανέμελα, μέχρι να νυχτώσει και τότε οι μανάδες βγαίνανε στα μπαλκόνια και κάθε μια φώναζε / ούρλιαζε το όνομα του παιδιού της για να μαζευτεί στο σπίτι. Ηταν πολύ όμορφα χρόνια για τα παιδιά.

Ποιό είναι το μύνημα που θέλετε να περάσετε στους μικρούς σας αναγνώστες;

Θέλω να δείξω στα παιδιά, μέσα από τις ιστοριούλες μου, πώς το αληθινό παιχνίδι, η αληθινή φιλία, η αληθινή ζωή, οι εμπειρίες, δεν είναι μέσα στα social media και τις οθόνες. Δεν δαιμονοποιώ τα κινητά, ούτε τα social media, αντιλαμβάνομαι καλά ότι έχουν έρθει για να μείνουν και έχουν καταλάβει μεγάλο της ζωής μας, του χρόνου μας και της σκέψης μας. Έχουμε όμως χάσει τη μπάλα σε αυτό το τομέα, τόσο τα παιδιά, όσο και πολλοί ενήλικες. Το δεύτερο μύνημα που θέλω να περάσω έρχεται μέσα από τη διακωμώδηση. Μου αρέσει να διακωμωδώ ρόλους/ πρόσωπα όπως ο μπαμπάς, η μαμά, ο δάσκαλος, ο γείτονας, ο διευθυντής του δημοτικού... Θέλω ο αναγνώστης διαβάζοντας τις ιστοριούλες μου να δει τους μεγάλους σαν παιδιά δηλαδή ότι πολλές φορές οι μεγάλοι συμπεριφέρονται , αντιδρούν σαν μικρά παιδιά, σαν να είναι οκτάχρονα παιδιά μέσα σε σώμα μεγάλου.

Τι πρέπει να προσέχει ένας συγγραφέας όταν γράφει;

Τίποτα. Έχουμε ελευθερία έκφρασης. Το γράψιμο ενός βιβλίου είναι μια μορφή έκφρασης, τέχνης, άρα πρέπει να είναι ελεύθερο, χωρίς κανόνες, να βγαίνει κατευθείαν από τη ψυχή του συγγραφέα. Τον συγγραφέα δεν πρέπει να το ενδιαφέρουν οι κριτικές. Δεν δίνει εξετάσεις.

Σε παιδιά τι ηλικίας απευθύνεται το βιβλίο σας? Πιστεύετε ότι τα παιδικά βιβλία πρέπει να διαβάζονται και από τους μεγάλους;

Ναι, τα παιδικά βιβλία πρέπει να διαβάζονται και από τους μεγάλους , είναι ένας ιδανικός τρόπος αποφόρτισης και μείωσης του άγχους. Όπως οι μεγάλοι πρέπει να παίζουν με τα παιδιά , έτσι πρέπει να διαβάζουν και παιδικά βιβλία ... για να είναι κοντά στα παιδιά και να νιώθουν και αυτοί λίγο παιδιά, να ξανανιώνουν.  Ο Μικρός Κίμωνας είναι και για μικρούς και για μεγάλους. Είναι αστείο βιβλιαράκι, οπότε οι μικροί θα γελάσουν και θα πάρουν μια γερή γεύση πως θα ήταν η καθημερινότητά τους χωρίς social media και κόλλημα συνέχεια σε μια οθόνη. Οι μεγάλοι μπορεί να μη σκάσουν στα γέλια αλλά σίγουρα θα χαμογελάσουν και θα ξυπνήσουν μέσα τους ωραίες μνήμες από την όμορφη καθημερινότητα της εποχής 80-90.

Από πόσο νωρίς πρέπει να φέρνουμε τα παιδιά σε επαφή με με τα βιβλία και με ποιόν τρόπο;

Όσο πιο νωρίς γίνεται... από το μαιευτήριο... να τους βαζουμε ένα βιβλίο μέσα στη θερμοκοιτίδα. Αρχικά λοιπόν, με βιβλία που έχουν μόνο εικόνες, μετά και λίγο κείμενο και σιγά σιγά περισσότερο κείμενο. Οι γονείς ή όποιος είναι με τα παιδιά, όταν είναι μικρά, να τους τα διαβάζουν. Ωραία δραστηριότητα που πρέπει να κάνουμε συχνά είναι η επίσκεψη στο βιβλιοπώλειο μαζί με τα παιδιά, τα παιδιά να χαζεύουν βιβλία και να επιλέγουν και μόνα τους τι θέλουν να διαβάσουν.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας παραμύθι που διαβάζατε και για ποιό λόγο το θυμάστε;

Το βιβλίο που έχει συνοδεύσει την παιδική μου ηλικία και καμιά φορά διαβάζω ακόμα και τώρα, είναι οι περιπέτειες του Μικρού Νικόλα. Με στέλνανε σε ιδιωτικό σχολείο για να κάθομαι ως αργά. Είχε βιβλιοθήκη και συνέχεια δανειζόμουνα βιβλία από τη σειρά Μικρός Νικόλας. Φυσικά τον είχα και σπίτι μου. Μου αρέσει γιατί απλά είναι αστείος, χαριτωμένος, αυθόρμητος, αληθινός και καλός χαρακτήρας. Το περιεχόμενο αποτελείται από μικρές αυτοτελείς αστείες ιστοριούλες της παιδικής καθημερινότητας ( σχολείο, σπίτι, αλάνα κλπ ) τη δεκαετία του 60 στη Γαλλία. Ο Μικρός Νικόλας και ο Μικρός Κίμωνας μοιάζουν πολύ  και σαν χαρακτήρες και σαν βιβλία. Ίσως να μην είναι τυχαίο που βγήκε έτσι το βιβλίο μου λοιπόν.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια ;

Έχω ήδη γράψει το "Μικρό Κιμωνα Νο2 terrestrial", το περιεχόμενο του είναι πάλι μικρές αυτοτελείς αστείες ιστοριούλες της παιδικής καθημερινότητας τη δεκαετία 80-90 στην Αθήνα. Έχω ξεκινήσει και τρίτο βιβλίο με τίτλο "Το σχολείο είναι μπιαχ" , εδώ διακωμωδώ  τύπους δασκάλων. Οπότε επόμενος σταθμός είναι η έκδοση, σύντομα, του Μικρού Κίμωνα Νο2 terrestrial , όπου στην βιβλιοπαρουσίαση του, θα έκθεσω και τη συλλογή μου από τα παιχνίδια, κόμικς, βιβλία, αξεσουάρ, ενθύμια που χαρακτηρίζουν τα παιδικά χρόνια της δεκαετίας 80-90.

Πείτε μας για την εικονογράφηση του βιβλίου σας!

Όλες οι ζωγραφίες έχουν γίνει από τη μικρή μου κόρη, Ιωάννα, όταν πήγαινε στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού.  Ήταν μια πολύ ευχάριστη διαδιακασία. Με το τελείωμα του γραψίματος μιας ιστοριούλας, τη παρέδιδα στο τμήμα εικονογράφησης... την Ιωάννα που άπλωνε τους 300+ μαρκαδόρους της στο χαλί, διάβαζε ή της διάβαζα την ιστοριούλα και μετά σε λίγα λεπτά είχε έτοιμη τη ζωγραφιά. Ζωγραφίζει αυθόρμητα, αστεία, το στυλ της ταιριάζει απόλυτα με το πνεύμα του βιβλίου μου. Θεωρώ ότι όσο σημαντικό είναι το κέιμενο, τόσο είναι και οι ζωγραφιές για το βιβλίο μου.