"ΜΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΙΟΥΝΗ 2026"

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

Αλκυονίδες Μέρες - Ευφροσύνη Λούζη 14/05/2026 Καλεσμένη στο Studio του Nea Smyrni Radio - TV η συγγραφέας Κα Αλκηστις Ψάλτη.

 

« Γεωργίου Δροσίνη, -Φωτερά Σκοτάδια- Λαμπρά Συνθέματα στη Ζοφερή Ατμόσφαιρα του Αναστάσιου Στέφου»

 

«Στο μέτωπό μου δεν επόθησα

Δάφνης χρυσόδετο στεφάνι:

Της χλόης το ταπεινό στεφάνωμα

Στον ίσκιο μιας ελιάς- μου φτάνει.»

 

Η ποιητική αυτή συλλογή του Γ. Δροσίνη με τον ερεθιστικό και οξύμωρο τίτλο Φωτερά Σκοτάδια, κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1915 από τον εκδοτικό οίκο Ι.Ν. Σιδέρη, αποκλειστικό εκδότη του λογοτεχνικού έργου του ποιητή, από τις αρχές του αιώνα, πραγματοποιώντας έκτοτε και δύο άλλες εκδόσεις. Η συλλογή, που περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα στο χρονικό διάστημα 1903 ως 1914, είναι η πρώτη που ανοίγει τον κύκλο του δεύτερου τόμου των Απάντων του Δροσίνη, στον τόμο εμπεριέχονται και οι συλλογές Κλειστά Βλέφαρα, Πύρινη Ρομφαία-Αλκυονίδες, Θα βραδιάζει που ανήκουν στην περίοδο της ωριμότητας του ποιητή (1903-1922) και θα ολοκληρωθεί αργότερα με τον τρίτο τόμο και τις συλλογές: Λαμπάδες, Είπε, Φευγάτα Χελιδόνια, Σπίθες στη Στάχτη (1923-1940).

Στην παρούσα έκδοση περικλείονται 136 συνθέματα, με ποικιλία ρυθμών και μέτρων, στίχους ηχηρούς και εύκαμπτους, με πολυδιάστατο περιεχόμενο ποιήματα που συγκινούν τον αναγνώστη με τη μουσικότητα, την ακριβολογία, τον συμβολικό χαρακτήρα και τη φιλοσοφική διάσταση, στοιχεία που συνέβαλαν και στη βράβευση της συλλογής με το Εθνικόν Αριστείον των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Ο τίτλος της συλλογής υποδηλώνει εμφανώς το φως που κρύβεται στο βάθος του σκότους, ερευνώντας για την αλήθεια των πραγμάτων. Ο ποιητής βρίσκεται ήδη σε ηλικία να διακρίνει την πραγματική αξία της ζωής και να μένει έκθαμβος από τη μάταιη δόξα. Έτσι, η συλλογή αρχίζει με το πρώτο ποίημα Ω θαλασσοθεμέλιωτα και την επιφωνηματική αποστροφή του ποιητή προς τα έωλα μεγαλεία, που καλύπτονται από την αχλύ του ονείρου, με διάσταση μεταφυσική.

« Από τότε , που κουράστηκα γυρεύοντας

Έμαθα να βρίσκω δίχως να γυρεύω.

Από τότε, που με πόδισ’ ένας άνεμος,

Μ’ όλους τους ανέμους ταξιδεύω.

 

Σε κάμπους χαμηλούς μη στέκεσαι,

Μην ανεβαίνεις στα μεγάλα τα ύψη:

Βλέπει κανείς τον κόσμο ομορφότερο

Χωρίς να στρέψη απάνω ούτε να σκύψη…»

Παράλληλα, στο ακροτελεύτιο ποίημα με τον αμφίσημο τίτλο του θανάτου και της τέχνης, Για να μας πάρει, προβάλλει τα όνειρα για τη ζωή και την ποίηση, με τα γενεσιουργά όπλα της φαντασίας. Ο ποιητής πιστεύει ότι με την τέχνη νικάς ακόμη και το θάνατο και παραμένεις υψηλά φωτεινός και φέγγεις ανάλογα με τις δυνάμεις σου.

Συνοψίζοντας, μια ομορφιά που προσδίδει στη συλλογή ιδιαίτερα συμβολικό χαρακτήρα και δίνει στον Δροσίνη το χαρακτηρισμό του « φιλοσοφικού». Η συλλογή υποδηλώνει το φως που κρύβεται στο βάθος του σκοταδιού, ερευνώντας για την αλήθεια των πραγμάτων. Ο Δροσίνης βρίσκεται ήδη σε ώριμη ηλικία να διακρίνει την πραγματική αξία στη ζωή και να μη θαμπώνεται από τη μάταιη δόξα. Μια σεμνότητα και ταπεινότητα που τον διέκριναν σε όλη την πνευματική δημιουργία, που σφραγίζεται έντονα από τα διαχρονικά του διδάγματα που διατηρούν αμείωτη τη μνήμη του ποιητή.

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

"Οι Αστροφύλακες της Δέσποινας Καπαρινού στις ~Αλκυονίδες Μέρες~!"

1) Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε τον κόσμο των ευχών και την πρωταγωνίστρια την Αγάπη;

Η έμπνευση για το βιβλίο προέκυψε από την ιδέα ενός αστεριού που φωτίζει τον δρόμο μας όταν έχει σκοτάδι, μας μεταδίδει ελπίδα όταν είμαστε στεναχωρημένοι/ες, μας κρατάει συντροφιά σε στιγμές μοναξιάς και ίσως να μπορεί να κάνει τις ευχές μας πραγματικότητα. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα να γράψω την ιστορία ενός αστεριού, φωτεινού και καλόκαρδου που μας παρακολουθεί από ψηλά σαν αόρατος συνοδοιπόρος, ενδιαφέρεται πραγματικά για εμάς και προσπαθεί να κάνει τις ευχές μας πραγματικότητα. Ίσως να είναι και μια δική μου ελπίδα να υπάρχει αυτός ο μαγικός κόσμος, ώστε να μην νιώθει κανένας μόνος του και να πραγματοποιούνται οι πιο βαθιές ευχές μας.

Σχετικά με την πρωταγωνίστρια, για μένα αποτελεί ένα πρότυπο ανθρώπου που διακατέχεται από βαθιές αξίες και πρωταρχικός σκοπός στη ζωή της είναι να βοηθάει όσο περισσότερο κόσμο μπορεί.

2) Ποια είναι η πιο σημαντική αξία που θέλετε να κρατήσουν τα παιδιά;

θα ήθελα τα παιδιά που θα διαβάσουν το βιβλίο να έρθουν σε επαφή με διάφορες σημαντικές αξίες όπως της φιλίας, του κοινωνικού ενδιαφέροντος, της ενσυναίσθησης, της αλληλεγγύης και της συνεργασίας. Εάν θα έπρεπε να επιλέξω μία αξία, θα ήταν εκείνη της αγάπης προς κάθε κατεύθυνση, προς όλους τους ανθρώπους, τα ζώα, το περιβάλλον και φυσικά τον εαυτό μας. Με άλλα λόγια, θα ήθελα να εμπνευστούν από την Αγάπη και τον Αιμίλιο και να προσπαθούν και τα ίδια να γίνουν «Αστροφύλακες» για τους άλλους.

3) Γιατί επιλέξατε να ονομάσετε την ηρωίδα Αγάπη και τον φίλο της Αιμίλιο;

Το όνομα της Αγάπης μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό, όταν σκέφτηκα την ηρωίδα. Δεν νομίζω ότι θα υπήρχε πιο ταιριαστό και ωραίο όνομα για το αστέρι που προσπαθεί να μεταδώσει το μήνυμα της Αγάπης και της φροντίδας. Το όνομα του Αιμίλιου μου ήρθε λίγο αργότερα. Ήθελα να είναι σπάνιο, να μένει στο μυαλό και να είναι ιδιαίτερο, όπως ιδιαίτερος χαρακτήρας είναι και ο Αιμίλιος.

 

4) Πόσο δύσκολο είναι για ένα μικρό αστέρι να κυνηγήσει ένα ΄τόσο μεγάλο όνειρο όπως το να γίνει Αστροφύλακας;

Για ένα μικρό αστέρι είναι σίγουρα δύσκολο να γίνει Αστροφύλακας. Χρειάζεται επιμονή,  υπομονή, αρκετές ώρες διαβάσματος και προσήλωση στον στόχο. Τίποτα δεν γίνεται εύκολα στη ζωή. Όπως και για ένα μικρό παιδί, πολλά όνειρα είναι δύσκολο να πραγματοποιηθούν. Όμως, όπως λένε οι Αστροφύλακες, αν πιστέψουμε πραγματικά και δουλέψουμε σκληρά για τα όνειρά μας, όλα είναι δυνατά, όσο ακατόρθωτα κι αν φαίνονται στην αρχή. Το μήνυμα προς τα παιδιά είναι: ονειρέψου ως τον ουρανό, πίστεψε στον εαυτό σου, δούλεψε σκληρά και όλο και κάποιος Αστροφύλακας μπορεί να σε βοηθήσει.

 

5) Πιστεύετε ότι οι ευχές των παιδιών έχουν πράγματι τη δύναμη να φωτίσουν τον ουρανό και τις καρδιές μας;

Πραγματικά πιστεύω ότι ευχές των παιδιών μπορούν να φωτίσουν τον κόσμο και τις καρδιές μας. Τα παιδιά έχουν ανοιχτή αγκαλιά για όλους και πολλή αγάπη να μοιράσουν. Αν τα ακούγαμε περισσότερο, θα είχαμε έναν καλύτερο κόσμο…και ακόμα περισσότερο πιστεύω ότι ο κόσμος μας μπορεί να φωτιστεί από την αγάπη, τη δικαιοσύνη, τον σεβασμό και τον ενδιαφέρον για τους άλλους. Ο κόσμος μας έχει ανάγκη από φωτεινά παιδιά και μετέπειτα φωτεινούς πολίτες που θα μεταδώσουν τα μηνύματα της αγάπης και της ειρήνης.

6) Πώς ο αδέξιος αλλά σοφός Αιμίλιος βοηθά την Αγάπη στο ταξίδι της;

Ο Αιμίλιος προσθέτει μια αστεία και χαλαρή νότα στη ζωή της Αγάπης. Είναι συμπαραστάτης της, μοιράζονται κοινές αξίες και ένα κοινό όνειρο, ανταλλάσσουν ιδέες και δίνουν κουράγιο ο ένας στον άλλο, όταν χάνουν την ψυχραιμία τους. Είναι ένα δυνατό δίδυμο γιατί έχουν διαφορετικές ικανότητες. Η Αγάπη και ψύχραιμη, οργανωτική και πολύ προσηλωμένη στον στόχο, ενώ ο Αιμίλιος είναι αυθόρμητος, αστείος, συναισθηματικός και πιο χαλαρός. Ακόμα, ο Αιμίλιος με τη στάση του δείχνει ότι όσο κι αν αγχώνεσαι -γιατί ο Αιμίλιος αγχώνεται πολύ- εάν το θέλεις, θα τα καταφέρεις.

 

7) Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Αυτό το Σάββατο 9.5.26 και την Κυριακή 10.5.26 θα βρίσκομαι στην Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη με τις εκδόσεις Κομνηνός. Επίσης, το επόμενο διάστημα ετοιμάζω με μεγάλη χαρά τη συνέχεια της ιστορίας των Αστροφυλάκων! Η Αγάπη και ο Αιμίλιος έχουν ακόμη πολλές συναρπαστικές περιπέτειες μπροστά τους, γεμάτες αγάπη, όνειρα και ευχές που περιμένουν να πραγματοποιηθούν. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την πρόσκληση και τη φιλοξενία και θα ήθελα να κλείσω με τις τελευταίες φράσεις του βιβλίου:

Και να θυμάστε, αν χρειαστείτε ποτέ βοήθεια, γράψτε μια ευχή, και πού ξέρετε, κάποιος Αστροφύλακας μπορεί να τη διαβάσει και να σας απαντήσει…

Κι αν ποτέ δείτε κάποιον δίπλα σας να χρειάζεται υποστήριξη, γίνετε εσείς ο Αστροφύλακάς του…

"Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΛΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΞΗ ΣΤΙΣ -ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ- ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΕΛΑΙΝΗ"

 

1. Γιατί επιλέξατε η ηρωίδα σας να είναι μια πριγκίπισσα από τη Δανία & πώς η αλλαγή των συμπεριφορών αντικατοπτρίζει τις δυσκολίες των παιδιών σήμερα; 

Η αλήθεια είναι πως η επιλογή δεν έγινε τυχαία… Για περίπου 15 χρόνια ταξίδευα σε Ευρώπη και Αμερική, και μέσα από αυτά τα ταξίδια έχω κρατήσει εικόνες, συναισθήματα και μικρές “στιγμές” που με έχουν σημαδέψει. Πολλές φορές, ακόμη και τα ονόματα των ηρώων και των ηρωίδων μου γεννιούνται μέσα από αυτές τις εμπειρίες.

 

Η Δανία, συγκεκριμένα, για μένα είχε πάντα κάτι πολύ παραμυθένιο… μια ηρεμία, μια ατμόσφαιρα που σε κάνει να νιώθεις ότι μπορεί να ξεκινήσει μια ιστορία από το πουθενά. Και κάπως έτσι γεννήθηκε και η Σελαϊνή. Το όνομά της το εμπνεύστηκα από το Βόρειο Σέλας, που έχει μια ασυναγώνιστη μαγεία.

 

Αυτό που με ενδιέφερε, όμως, περισσότερο ήταν η εσωτερική της διαδρομή. Η αλλαγή στη συμπεριφορά της δεν είναι τυχαία — αντικατοπτρίζει κάτι που βλέπουμε πολύ συχνά στα παιδιά σήμερα. Παιδιά που δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που νιώθουν και έτσι το δείχνουν μέσα από τη συμπεριφορά τους.

Μπορεί να κλείνονται στον εαυτό τους, να αντιδρούν, να αλλάζουν… όχι γιατί θέλουν, αλλά γιατί δεν έχουν βρει ακόμη τον τρόπο να πουν αυτό που έχουν μέσα τους.
Και μέσα από τη Σελαϊνή, προσπάθησα να δείξω ακριβώς αυτό: ότι πίσω από κάθε συμπεριφορά, υπάρχει ένα συναίσθημα που περιμένει να ακουστεί.

 

2. Στο σπιτάκι της μάγισσας τα αντικείμενα παίρνουν φωνή. Τι συμβολίζει αυτή η “ζωντάνια” & πώς βοηθά τη Σελαϊνή να βρει τη δική της;

 

Τα αντικείμενα που αποκτούν φωνή αντιπροσωπεύουν τα συναισθήματα που δεν έχει καταφέρει ακόμη να εκφράσει.

Η “ζωντάνια” συμβολίζει τη φωνή των συναισθημάτων: του φόβου, της λύπης, του θυμού, αλλά και της χαράς. Πολλές φορές τα παιδιά δεν μπορούν να πουν “φοβάμαι” ή “στεναχωριέμαι”. Αντί γι’ αυτό, αποσύρονται ή αντιδρούν έντονα. Μέσα από τα αντικείμενα, η Σελαϊνή ακούει αυτά που δεν μπορούσε να πει.

 

Σταδιακά, αυτό τη βοηθά να αναγνωρίσει τον εαυτό της και να αρχίσει να εκφράζεται. Είναι μια διαδικασία αυτογνωσίας — να ακούσεις πρώτα μέσα σου, για να μπορέσεις μετά να μιλήσεις.

---

3. Ο υπότιτλος του βιβλίου αναφέρει “τα συναισθήματα που βρήκαν φωνή”. Πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί να μάθει να αναγνωρίζει & να εκφράζει αυτά που νιώθει;

 

Είναι θεμελιώδες. Ένα παιδί που δεν μπορεί να αναγνωρίσει τα συναισθήματά του, δυσκολεύεται και να τα διαχειριστεί. Όταν ένα παιδί μάθει να λέει “είμαι θυμωμένος”, “φοβάμαι”, “νιώθω μόνος”, τότε κάνει το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα προς την ισορροπία.

 

Η έκφραση των συναισθημάτων δεν είναι αδυναμία — είναι δύναμη. Και αυτό είναι κάτι που θέλω να περάσω μέσα από το παραμύθι. Ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά, αρκεί να βρίσκουν έναν τρόπο να εκφραστούν.

---

4. Πώς μπορεί ένα παραμύθι να διδάξει σε ένα παιδί την αξία της ενσυναίσθησης & της διαφορετικότητας;

 

Το παραμύθι είναι ίσως το πιο ισχυρό εργαλείο για να μιλήσουμε στα παιδιά. Δεν διδάσκει με “κανόνες”, αλλά μέσα από εικόνες, χαρακτήρες και ιστορίες. Ένα παιδί πολλές φορές ταυτίζεται με τον ήρωα, μπαίνει στη θέση του και αρχίζει να κατανοεί τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια.

Μέσα από τη Σελαϊνή, τα παιδιά βλέπουν ότι κάποιος μπορεί να συμπεριφέρεται διαφορετικά επειδή νιώθει διαφορετικά. Έτσι καλλιεργείται η ενσυναίσθηση — μαθαίνουν να μην κρίνουν εύκολα, αλλά να προσπαθούν να καταλάβουν.

 

Δεν υπάρχει “σωστό” και “λάθος” συναίσθημα — υπάρχει μόνο η ανάγκη να ακουστεί.

Γι’ αυτό κι εγώ, μέσα από τις δράσεις που κάνω, προσπαθώ να δώσω στα παιδιά έναν χώρο όπου μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα και να μιλήσουν για όσα νιώθουν.

Μέσα από το παιχνίδι με τα συναισθήματα, στο συγκεκριμένο χρησιμοποιούμε ένα ζάρι… και ανάλογα με το πού θα πέσει, κάθε παιδάκι μιλάει για το συναίσθημα που του “έτυχε”.

Και πολλές φορές, όταν τελειώνει αυτό το παιχνίδι, βλέπω ότι δεν θέλουν να σταματήσουν… θέλουν να συνεχίσουν να μιλάνε, να μοιραστούν κι άλλα — είτε κάτι που τα στενοχώρησε είτε κάτι που τους έδωσε χαρά.

Και εκεί καταλαβαίνω πως αυτό που είχαν πραγματικά ανάγκη δεν ήταν μόνο το παιχνίδι, αλλά να νιώσουν ότι κάποιος τα ακούει.
Και αυτό είναι που με γεμίζει περισσότερο απ’ όλα.

 

5. Το βιβλίο εικονογραφήθηκε από τη Δήμητρα Πέππα. Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή της εικόνας για την απόδοση του κόσμου της Σελαϊνής;

 

Η εικονογράφηση έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Σε ένα παιδικό βιβλίο, η εικόνα δεν είναι απλώς συμπληρωματική — είναι μέρος της αφήγησης. Η Δήμητρα Πέππα κατάφερε να αποδώσει συναισθήματα μέσα από χρώματα, εκφράσεις και λεπτομέρειες που πολλές φορές τα λόγια δεν μπορούν να πουν.

 

Παράλληλα, η επιμέλεια της Άννας Μπλαβάκη ήταν εξίσου σημαντική. Χωρίς εκείνη, το κείμενο δεν θα είχε τη μορφή που έχει σήμερα. Με βοήθησε να οργανώσω τη σκέψη μου, να δώσω καθαρότητα στο μήνυμα και να φτάσει το παραμύθι στον αναγνώστη με τον πιο ουσιαστικό τρόπο. Είναι ένας άνθρωπος που πίστεψε στο έργο και συνέβαλε καθοριστικά στο τελικό αποτέλεσμα.

 

6. Αναφέρετε συχνά τη σημασία των “μικρών” σε έναν κόσμο που η αγάπη έχει τον πρώτο λόγο. Τι σημαίνει αυτό για εσάς και πώς συνδέεται με τη σύγχρονη επικοινωνία γονέα & παιδιού;

 

Οι “μικρές” στιγμές είναι αυτές που τελικά διαμορφώνουν τη σχέση. Ένα βλέμμα, μια αγκαλιά, λίγα λεπτά ουσιαστικής παρουσίας. Σήμερα, μέσα στην καθημερινότητα, πολλές φορές χάνεται η ουσία της επικοινωνίας.

 

Το παραμύθι θέλει να θυμίσει ότι η αγάπη δεν χρειάζεται μεγάλες πράξεις — χρειάζεται παρουσία και αποδοχή. Όταν ένα παιδί νιώθει ότι το ακούν πραγματικά, τότε ανοίγεται. Εκεί ξεκινά η ουσιαστική επικοινωνία.

 

7. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

 

Η συγγραφή για μένα είναι μια συνεχής διαδρομή. Μετά τη «Σελαϊνή», αυτή η διαδρομή συνεχίστηκε με άλλα δύο παραμύθια, που για μένα είναι εξίσου σημαντικά, γιατί το καθένα κουβαλάει ένα διαφορετικό μήνυμα.

Το πρώτο είναι «Η Πεντάμορφη που έγινε Τέρας». Εκεί ήθελα να δείξω κάτι πολύ ουσιαστικό… ότι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες. Η ηρωίδα, μέσα από τη συμπεριφορά της, μεταμορφώνεται και επιλέγω συνειδητά να την αφήσω μέχρι το τέλος “τέρας”. Γιατί θεωρώ σημαντικό, και για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους, να κατανοούμε ότι ο τρόπος που φερόμαστε έχει αντίκτυπο.

Το επόμενο παραμύθι είναι ο «Άρανολ – ο δράκος με την παγωμένη ανάσα». Εκεί ήθελα να περάσω το μήνυμα ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί. Και ότι αυτή η διαφορετικότητα δεν είναι αδυναμία — είναι δύναμη. Ότι ακόμα και κάποιος που νιώθει πως δεν μοιάζει με τους άλλους, μπορεί τελικά να είναι αυτός που θα βοηθήσει τους πάντες.
Και στο τέλος του παραμυθιού υπάρχει ένα πολύ δυνατό μήνυμα για μένα: ότι ακόμα και εκεί που δεν το περιμένεις, υπάρχει αγάπη… ότι ακόμα και μια “παγωμένη ανάσα” μπορεί να κρύβει μια πολύ ζεστή καρδιά. Γιατί όπως λέω μέσα από το παραμύθι ‘’οι δράκοι πετούν φωτιές μα αγαπάνε τις καρδιές και τα δέντρα είναι ζωντανά με καρδιές που χτυπούν δυνατά.

Το πιο ξεχωριστό, όμως, σε αυτό το παραμύθι είναι ότι το έχω μετατρέψει και σε τραγούδι που το αποδίδω και στη νοηματική, με την πολύτιμη επιμέλεια της Λαμπρινής Παπαπροκοπίου. Είναι κάτι που για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί συνδέει τον λόγο με την έκφραση και ανοίγει έναν δρόμο επικοινωνίας για όλους.

Θα μιλήσω για άλλον ένα υπέροχο άνθρωπο, τη Νένα Σύψα, η οποία το ερμήνευσε με έναν μοναδικό τρόπο και ο Γιάννης Κριδεράς έκανε την ενορχήστρωση.

Το τραγούδι υπάρχει στο YouTube, υπάρχει και μέσα από QR code στο παραμύθι, ώστε όποιος θέλει να μπορεί όχι μόνο να το ακούσει, αλλά και να το δει… και να το “νιώσει” μέσα από τη νοηματική.

"Η ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ ΣΤΙΣ -ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ-ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΕΛΑ ΠΑΤΙΝΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ"

 

1. Πως εμπνευστήκατε τον τίτλο του βιβλίου σας «Τα τρελά πατίνια στον κόσμο των κανόνων»;            

Οι τίτλοι των παιδικών μου βιβλίων έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: δίνουν στον αναγνώστη μια ξεκάθαρη εικόνα για το περιεχόμενο ήδη από τον τίτλο. Όπως και στα προηγούμενα έργα μου, έτσι και σε αυτό, οι ίδιοι οι ήρωες και η εξέλιξη της ιστορίας ήταν εκείνοι που με οδήγησαν στον τίτλο.                                                                                                                                                      

2. Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με το βιβλίο σας «Τα τρελά πατίνια στον κόσμο των κανόνων»;                                                                                     

Στόχος μου μέσα από αυτό το βιβλίο είναι τα παιδιά να μάθουν, με έναν ευχάριστο και διασκεδαστικό τρόπο, τους βασικούς κανόνες οδικής συμπεριφοράς, αλλά και να αντιληφθούν πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι κανόνες γενικότερα στη ζωή μας.

3. Τα πατίνια είναι το κεντρικό στοιχείο, το δώρο γενεθλίων του Ιάσωνα, που πυροδοτεί την ιστορία. Συμβολίζουν την ελευθερία ή την επικινδυνότητα της ταχύτητας;

Στη συγκεκριμένη ιστορία, τα πατίνια συμβολίζουν την επικινδυνότητα της ταχύτητας, χωρίς όμως να περιορίζονται μόνο σε αυτό. Είναι ένα αγαπημένο παιχνίδι για τα παιδιά, συνδεδεμένο με την αίσθηση της ελευθερίας, αλλά και με την ανάγκη για προσοχή. Μέσα από τις ζαβολιές των ηρώων, τα παιδιά βλέπουν στην πράξη τι συμβαίνει όταν αγνοούμε τους κανόνες.

 

4. Το βιβλίο χρησιμοποιεί συνθήματα όπως «Κοίτα! Ακούω! Δεν τρέχω! Δεν βιάζομαι! Προσέχω!». Πως βοηθούν αυτά στη διαμόρφωση σωστών συνηθειών στα μικρά παιδιά;

Ένα παιχνιδιάρικο σύνθημα που τα παιδιά μπορούν να επαναλαμβάνουν έχει τη δύναμη να χαράζεται πιο εύκολα στη μνήμη τους και να ενεργοποιείται τη στιγμή που το έχουν ανάγκη. Είναι συγκινητικό να βλέπεις μικρά παιδιά να το λένε με ενθουσιασμό, κάνοντας δικό τους το μήνυμα του παραμυθιού και μαθαίνοντας έτσι να προστατεύονται. Το ίδιο ακριβώς βίωσα και με το βιβλίο μου «Πες ΣΤΟΠ, λιοντάρι», που αγγίζει το θέμα του σχολικού εκφοβισμού.

5.  Πώς καταφέρατε να μετατρέψετε ένα τόσο σοβαρό θέμα σε παραμύθι;

Όταν διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά, καλό είναι να το αξιοποιούμε ως αφορμή για μια όμορφη και ουσιαστική συζήτηση μαζί τους. Μέσα από την ιστορία ανοίγει ένας διάλογος που βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν καλύτερα σημαντικά θέματα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πρόκειται για ένα ζήτημα ιδιαίτερα σοβαρό, για το οποίο, δυστυχώς, η κοινωνία δεν μας εκπαιδεύει επαρκώς.

Το συγκεκριμένο βιβλίο προέκυψε έπειτα από προτροπή του συζύγου μου. Εκείνος μου έδωσε την αρχική ιδέα και εγώ έπλασα την ιστορία, φροντίζοντας να ενσωματώσω τους κανόνες με έναν τρόπο γλυκό, παιχνιδιάρικο και ταυτόχρονα διδακτικό, ώστε να γίνονται εύκολα κατανοητοί από τα παιδιά.

 

6. Εκτός από τα «Τρελά Πατίνια», έχει γράψει το «Πες στον Λύκο» & το μυθιστόρημα «Γραμμή Άμυνας». Πώς μεταπηδάτε από την παιδική λογοτεχνία σε πιο ενήλικα θέματα;

Η αλήθεια είναι ότι η Γραμμή Άμυνας ήταν το πρώτο μου βιβλίο, και μετά ήρθαν τα παιδικά. Η καρδιά μου όμως πάντα χτυπά για τη συγγραφή για ενήλικες. Τα παιδικά τα γράφω μόνο όταν έχω κάτι πολύ συγκεκριμένο να πω, κάτι που θέλω να βοηθήσει πραγματικά τα παιδιά. Και τα τρία μου παιδικά βιβλία αγγίζουν πολύ ευαίσθητα θέματα: την έλευση του νέου παιδιού στην οικογένεια, την ενδοσχολική βία και την οδική συμπεριφορά. Η αλήθεια είναι ότι δεν δυσκολεύομαι καθόλου να ασχολούμαι με αυτά, γιατί με γεμίζει η σκέψη ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Αγαπώ τη δημιουργική γραφή σε όλες τις εκφάνσεις της — είναι ο τρόπος μου να μοιράζομαι συναισθήματα, ιδέες και ιστορίες με τον κόσμο.

7. Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας;

Το καλοκαίρι περιμένουμε με χαρά την έκδοση του νέου μου έργου, αυτή τη φορά στην κατηγορία των ενηλίκων, από την εκδοτική μου στέγη – Εκδόσεις Συρτάρι. Τους επόμενους μήνες θα ακολουθήσουν παρουσιάσεις για όλα μου τα βιβλία, ενώ εγώ συνεχίζω να γράφω ασταμάτητα. Σ’ αυτό το ταξίδι σας θέλω μαζί μου! Θα με βρείτε στο ολοκαίνουριο site μου, elenimantadaki.com, και θα χαρώ πολύ να τα πούμε εκεί.

Συνέντευξη της Κατερίνας Νίκα – Μάνου στην Ευφροσύνη Λούζη στην εκπομπή «Αλκυονίδες μέρες» για το βιβλίο «Η ανεμώνη της Ανάστασης» των εκδόσεων Νάμα (Μένανδρος).

 

1.Τι συμβολίζει η ανεμώνη στον τίτλο του βιβλίου και πώς συνδέεται με την Ανάσταση;

 

Η ανεμώνη κρύβει το δικό της μυστικό που καλούνται να ανακαλύψουν τα παιδιά.

 

Στο τέλος του χειμώνα μαζί με τον ερχομό της Άνοιξης, ανθίζει η ανεμώνη, το όνομα της οποίας προέρχεται από τη λέξη άνεμος. Στο βιβλίο μας η Κλειώ, η οποία έχει πάει στο χωριό για να κάνει Πάσχα με τον παππού και την γιαγιά  πριν ακολουθήσει τους γονείς στης στο εξωτερικό όπου έχουν φύγει εκτάκτως για δουλειά, χαίρεται να μαζεύει ανεμώνες και λυπάται όταν χάνουν τα πέταλά τους με το φύσημα του ανέμου.

 

Από την άλλη, την Ανάσταση την  γιορτάζουμε κι αυτήν όταν η φύση ξυπνάει μετά τον παγερό χειμώνα. Με την είσοδό μας στην Μεγάλη Εβδομάδα, το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων βγαίνει στην εκκλησία ο Νυμφίος με το ακάνθινο στεφάνι, το οποίο, όπως προσέχει η Κλειώ, δεν έχει ούτε ένα μικρό πεταλάκι από λουλούδι. Αυτός ο ίδιος ο Νυμφίος κατόπιν θα αναστηθεί, αφού περάσει όμως από το Πάθος.

 

Η ανεμώνη λοιπόν συμβολίζει την αγαπημένη πατρίδα της Κλειώς, ζυμωμένη με το Πάθος και την Ανάσταση, όπως τα ζει, και τα χαίρεται στο χωριό της.

 

2.To βιβλίο αναφέρεται σε αυτούς που φεύγουν και σε αυτούς που προσμένουν. Πώς διαχειρίζεστε το θέμα του πένθους μέσα από το πρίσμα της πίστης;

 

Το βιβλίο αυτό ακριβώς είναι ένα βιβλίο για την ψυχική ενδυνάμωση των παιδιών που τα βοηθάει στην διαχείριση καταστάσεων που ανατρέπουν την καθημερινότητά τους.

 

Εδώ βέβαια δεν μιλάμε ακριβώς για πένθος, αλλά για τη δυσκολία της Κλειώς να αφήσει πίσω της - φεύγοντας για το εξωτερικό - τα αγαπημένα πρόσωπα του παππού και της γιαγιάς, καθώς και των φίλων της, αλλά και αγαπημένες εικόνες στο χωριό.

 

Η αγάπη, είναι στην πραγματικότητα μία δύναμη ακατάλυτη. Η δύναμή της φάνηκε με τον Σταυρό του Χριστού και κατόπιν με τον θάνατό Του, που παρά την φαινομενική ήττα, άνθισε στη συνέχεια πιο πολύ, καθώς Εκείνος άφησε για όλους μας το αναστημένο Του Σώμα, ώστε να μπορούμε, όσοι το επιθυμούμε,  να μετέχουμε στη Ζωή.

 

Ας δούμε όμως πώς κλιμακώνεται σταδιακά η αφήγηση. Καθώς η Κλειώ το μεσημέρι της Κυριακής των Βαΐων μαζεύει ανεμώνες στο βουναλάκι του χωριού,  το ξαφνικό φύσημα του αγέρα σκορπίζει τα πέταλά τους, πιάνει δυνατή βροχή, εκείνη χάνει τον δρόμο της και φοβάται πολύ. Εκεί όμως που νόμιζε ότι είχε χαθεί, διαπιστώνει πως βρίσκεται πολύ κοντά στο καμπαναριό του χωριού και παίρνει θάρρος.Κι ενώ δεν θέλει πια να ξαναμαζέψει ανεμώνες για να μην χάσουν πάλι τα πέταλά τους, διαπιστώνει πως η αυριανή μέρα  είναι μια γαληνεμένη μέρα χωρίς αγέρα.

 

Τι θέλουμε να πούμε με αυτό στα παιδιά που είναι καθαρά ρεαλιστικό;

Πως αν  τη μια μέρα έχει συννεφιά, την άλλη ο ήλιος θα ανατείλει με χαρά· πως αν ο Χριστός πάνω στον Σταυρό φαίνεται να έχει χάσει όλη την ομορφιά Του, όμως αυτήν η ταπείνωση είναι η δόξα και η λαμπρότητά Του· πως αν κάποιες φορές χάσουμε κάτι που αγαπάμε πολύ, ή νομίζουμε στον δρόμο μας ότι έχουμε χαθεί, κάποιο καμπαναριό φωτισμένο εκεί κοντά και για μας θα βρεθεί. Και κυρίως πως μέσα στο Αναστημένο Σώμα  του Χριστού που είναι η ίδια η Ζωή, τίποτα δεν πεθαίνει, δεν χάνεται, αλλά ζει.

 

3. Ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα που θέλετε να αποκομίσει ο αναγνώστης για το Φως που σιγοκαίει δίπλα στην ανεμώνη;

 

Η Ανάσταση είναι ο θρίαμβος της Ζωής! Είναι το Φως που πλημμυρίζει τα πάντα και φυγαδεύει το σκοτάδι. Ό,τι αγγίζει αυτό το Φως, το μεταμορφώνει.

 

Η Κλειώ τοποθετεί την αγαπημένη της ανεμώνη δίπλα από το καντήλι με το Άγιο Φως για να παραμένει κι αυτή πάντα ζωντανή. Με το Φως της Ανάστασης παντοτινά αναμμένο, φεύγοντας για το εξωτερικό, θα κρατήσει και αυτή βαθιά μέσα της ό,τι αγαπά κλεισμένο. Αλλά και θα είναι ήσυχη πως η ανεμώνη της, η αγαπημένη πατρίδα που αφήνει πίσω της, θα συνεχίσει να ζει και να θάλλει, ακουμπισμένη ολόκληρη στον αναστημένο Χριστό.

 

4. Πώς συνδυάζεται η τρυφερότητα της αφήγησης με την βαθιά θεολογική έννοια της Ανάστασης;

 

Το βιβλίο είναι γραμμένο με απλό, γλυκό και τρυφερό τρόπο έτσι που να μιλάει κατευθείαν στις ψυχές των παιδιών. Μέσα από την αφήγηση ξετυλίγονται όμορφες εικόνες με τον παππού και την γιαγιά στο σπίτι και στην εκκλησία, με τους φίλους μέσα από ομαδικά παιχνίδια στην αλάνα του χωριού, με εξορμήσεις στο βουνό, πασχαλινές προετοιμασίες, κ.α.… Όλες αυτές οι εικόνες μιλούν μυστικά και χρωματίζουν με όμορφα χρώματα την ψυχή της Κλειώς.

 

Κατά τον ίδιο τρόπο και η θεολογική έννοια της Ανάστασης μυστικά βιώνεται από την ίδια  με το να ζει κοντά στον Χριστό όλες τις ημέρες του Πάσχα, συμμετέχοντας στις ακολουθίες στην πέτρινη εκκλησία του χωριού. Ένα παιδί μπορεί να μην γνωρίζει από θεολογία, βιώνει όμως πρακτικά το πανηγύρι της Ανάστασης μέσα από την απλότητα της καρδιάς του και νομίζω ότι αυτή είναι η πιο δυνατή θεολογία, η βίωση της πίστης με απλότητα καρδιάς.

 

 

5. Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε κατά την συγγραφή ενός έργου που αγγίζει ευαίσθητες χορδές;

 

Η αφήγηση να κλιμακώνεται έτσι που να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών. Να διαποτίζεται από μήνυμα που να τροφοδοτεί τις ψυχές τους με χαρά, αγάπη και ελπίδα. Να μεταφέρει με αυθεντικότητα εικόνες από τη βίωση ενός αληθινού ελληνικού Πάσχα. Να υπάρχει απαλότητα και ευγένεια στην συγγραφή ώστε να μην βαρυστομαχιάζει τα παιδιά.

 

Και επιπλέον να αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για τους εκπαιδευτικούς, ώστε να έχουν υλικό για να δουλέψουν στην τάξη – είτε δημιουργώντας την βαλίτσα των συναισθημάτων, είτε συγκεντρώνοντας υλικό για παραδοσιακά και σύγχρονα παιχνίδια, είτε φτιάχνοντας φυτολόγιο με λουλούδια του αγρού και πολλά άλλα - καθώς   στο τέλος υπάρχει εκπαιδευτικό πρόγραμμα μαζί με όμορφες δημιουργίες, αλλά και γεύσεις της γιαγιάς.

 

 

6. Σε ποιους απευθύνεται κυρίως αυτό το ανάγνωσμα;

 

Σε παιδιά ηλικίας 4 έως 10 χρονών, όμως όπως λέει η Σέλμα Λάγκερλεφ, η πρώτη γυναίκα λογοτέχνης που τιμήθηκε με Νόμπελ λογοτεχνίας το 1909, ένα βιβλίο παιδικό είναι αληθινό όταν αρέσει τόσο στους μεγάλους, όσο και στους μικρούς. Μια ευχάριστη αφήγηση με μηνύματα ελπίδας είναι πάντα ελκυστική και ωφέλιμη για κάθε ηλικία.

 

7. Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας;

Ήδη έχω γράψει κάποια πράγματα που περιμένουν με ανυπομονησία να πάρουν τον δρόμο τους και να ταξιδέψουν στις αγκαλιές των παιδιών. Χαρά μου είναι με αφορμή κάθε φορά ένα νέο βιβλίο, να συναντιέμαι με γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικούς μέσα από δράσεις και διαδραστικές αφηγήσεις που ξυπνούν ό,τι όμορφο κρύβει η παιδική ψυχή, προσφέροντας ταυτόχρονα στους συμμετέχοντες πολλή χαρά και ελπίδα.