17 Νοεμβρίου, 2025

"Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ - Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ-"

 


1.  1. Πώς γεννήθηκε η ιδέα του βιβλίου;

Από την πρώτη στιγμή της ζωής μου έχω πολύ υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον. Ωστόσο η κοινωνία μας δεν είναι έτοιμη να υποδεχτεί άτομα με αναπηρία. Έτσι ο ρατσισμός έχει κυρίαρχη θέση. Συνεπώς στο 4ο έτος των σπουδών μου αποφάσισα να εξωτερικεύσω τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία βλέπει την αναπηρία ως τροφή για σκέψη με στόχο την αλλαγή!

 

2.   2.Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε γράφοντάς το;

Κατά την διάρκεια συγγραφής του βιβλίου η αλήθεια είναι πως πολλές φορές ξανά θυμήθηκα καταστάσεις οι οποίες δεν ήταν ευχάριστες. Παρόλα αυτά όταν γράφεις εξωτερικεύεις..

 

3.   3.Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στην κοινωνία μας σχετικά με την αναπηρία, τι θα ήταν αυτό;

Αυτό που χρειάζεται η κοινωνία μας είναι μόρφωση καθώς υπάρχει άγνοιά..Έτσι λοιπόν θα ήθελα να προστεθεί στο αναλυτικό πρόγραμμα όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης μάθημα σχετικό με την αναπηρία η τουλάχιστον περισσότερες επιμορφώσεις σε μαθητές και εκπαιδευτικούς με απώτερο σκοπό την συμπερίληψη στην πράξη.



 

4.   4.Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με το βιβλίο σας;

Το βιβλίο αυτό ακόμα όταν ήταν υπό σκέψη να πάρει ‘’σάρκα και οστά’’ πίστευα ακράδαντα πως μπορεί να γίνει η φωνή όλων των ανθρώπων με κάποια αναπηρία οι οποίοι  είτε φοβούνται, είτε δεν έχουν την δύναμη να εκφραστούν.

Έτσι λοιπόν σκοπός μου δεν είναι να το προμηθευτούν χιλιάδες αλλά όσοι το κρατήσουν στα χεριά τους να αποδημήσουν στερεότυπα και προκαταλήψεις που κουβαλούν αναφορικά με την αναπηρία αλλάζοντας τον εαυτό τους και μετα τους υπόλοιπους καθώς η αλλαγή ξεκινά από τον καθένα προσωπικά και το μέλλον μας ανήκει!

 

5.  5. Σχολιάστε μας… «Συνοψίζοντας, διαπιστώνεται ότι η κοινωνία είναι που δημιουργεί την αναπηρία διαμέσου των ελλιπών υποδομών και προσβασιμότητας, των αρνητικών στάσεων και αντιλήψεων, των προκαταλήψεων σε κάθε τι που ορίζεται ως απόκλιση των φυσιολογικών προτύπων. Έτσι, σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, δεν είναι αυτό καθαυτό το ιατρικό πρόβλημα του ατόμου το οποίο προκαλεί την « αναπηρία».

Σε αυτό το σημείο επαληθεύεται ότι κάθε μορφή αναπηρίας είναι ξεκάθαρα κοινωνική κατασκευή καθώς από μονή της η αναπηρία δεν αποτελεί πρόβλημα διότι είναι τρόπος ζωής!

Όταν όμως για παράδειγμα παρκάρουμε πάνω σε ράμπες ή υπάρχει έλλειψη υποδομών τότε ναι εμείς οι ίδιοι βάζουμε το εκάστοτε άτομο με αναπηρία σε καλούπι και δημιουργούμε προβλήματα.

 

6.Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας;

Γενικά σαν άνθρωπος είμαι ιδιαίτερα ανήσυχη και αγαπώ την μελέτη, την γραφή και τα ταξίδια

Έτσι λοιπόν θα ήθελα να ολοκληρώσω το δεύτερο βασικό πτυχίο στην ψυχολογία καθώς είναι αντικείμενο που  με ενδιαφέρει άμεσα και σαφώς όνειρο μου να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτο.

Επίσης η γραφή είναι μορφή έκφρασης και με συνεπαίρνει κάθε φορά που έχω την ανάγκη να δω τον εαυτό μου καθαρά είτε σαν παιδί, είτε σαν ενήλικας, οπότε θα ήθελα να συνεχίσω και με επόμενα ίσως βιβλία με απώτερο σκοπό να αφυπνίσουν κα την κοινωνία μας προς το καλύτερο!

Τέλος δεν θα μπορούσα να παραλείψω τα ταξίδια όπως ανέφερα καθώς θεωρώ πως είναι η καλύτερη επένδυση για τον εαυτό μας..πόσο μαλλον όταν συνδυάζονται με επιμορφώσεις, ομιλίες και παρουσιάσεις των βιβλίων μου.

12 Νοεμβρίου, 2025

« Πέντε συγγραφείς μιλούν για τον Γ. Δροσίνη»

 


Αρχικά ο Ε.Ν. Μόσχος ισχυρίζεται ότι ο Γ. Δροσίνης υπήρξε σ’ ολόκληρη τη ζωή του ένας ποιητής αβρός, τρυφερός, σεμνός και ταπεινός με ποιήματα που αποπνέουν μια ευγένεια ψυχής, μια απροσποίητη ταπεινοσύνη και μια έμφυτη καλοσύνη. Η ποίηση του Δροσίνη παραδοσιακή στο έπακρο, τόσο ως περιεχόμενο και διάθεση όσο και ως μορφή, εκφράζει το ήθος του και το χαρακτήρα του και αποπνέει ακόμα μια έμφυτη ευαισθησία και μια αλήθεια ζωής. Κι αυτή η γνησιότητά της την κάνει και σήμερα ακόμη να διαβάζεται και να μας επιβάλλεται με τη χάρη της και την κομψότητά της, με τη γλαφυρή ζωγραφική απεικόνιση της ζωής, με την αλήθεια της, με τη στοχαστικότητα της που είναι απαλή, ευκολοπλησίαστη και εντελώς ανθρώπινη.

Επίσης, η Τούλα Μπούτου λέει ότι ο ποιητής είχε το φθινόπωρο φωλιασμένο εντός του. Ήξερε καλά να συμβιβάζεται με τις αλλαγές τις όποιες εναλλαγές στη ζωή του. Ήξερε να βρίσκει το ξεχωριστό, το αξιοπρόσεκτο. Να διακρίνει το ανίκητο. Το δοσμένο από τη μοίρα. Να το παραδέχεται μ’ έναν περήφανο συμβιβασμό όχι ταπείνωσης μα συνοδοιπορίας αρμονικής. Για τον Γ. Δροσίνη η ποίηση ήταν πάντα η δική του διέξοδος. Ο κορυφαίος τρόπος έκφρασης. Ήταν το αντίδοτο στην πίκρα. Το καλούπι που μέσα του χωρούσε και μπορούσε να βολευτεί την κάθε ώρα.

Στη συνέχεια, η Γιολάντα Πατεράκη γράφει για το Γ. Δροσίνη μια περίεργη γνωριμία μέσω του καθηγητή της που ήταν πολύ μορφωμένος, ρομαντικός κι ευαίσθητος άνθρωπος. Αγαπούσε πολύ τον Γ. Δροσίνη και δεν περνούσε μέρα χωρίς ν’ ακούσουν τ’ όνομά του ώσπου ήρθε η ώρα ν’ αποχαιρετίσουμε τον ποιητή.

 

« Έτσι κι αν σε κάποιο χώμα εγώ πεθάνω

Είθε να’ ναι ελαφρύ κι αυτό

Σαν θα’ ρθει μαζί μου, στην καρδιά μου

Επάνω

Χώμα αγαπημένο, χώμα ελληνικό!»

 

 Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Ακαδημαϊκός Σωτ. Σκίπης είπε ότι ο Γ. Δροσίνης πίστεψε όπως ο Φάουστ «ότι εν Αρχή είν’ η πράξις» πράγμα που το αποδεικνύει απ’ την πολύτροπη ζωή του.

« Μικρά τα καμαράκια του και τα παραθυράκια του,

Κι όλο μικροπλασμένο,

Τόσο μικρό, όσο που μπορεί

Την ευτυχία να χωρεί

-τι κρίμα που είναι ξένο!»

 

Συνοψίζοντας η κα. Σίνου γράφει ότι ο ποιητής εμπνεόταν από το Πήλιο! Μύθους, ιστορίες, φυσικές ομορφιές, ερημικές αμμουδιές, σπηλιές σαν ανοιχτά στόματα δράκων, δάση, αγριοκαστανιές, οξιές, πανέμορφα χωριά που έγραψαν την ιστορία του τόπου. Έτσι, ο ποιητής έγραψε τον ύμνο του Πηλίου πάνω στο λιτό του γραφείο.

 

 

~ Ευφροσύνη Λούζη~

03 Νοεμβρίου, 2025

"ΝΕΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ"

 

Ένα νέο βιβλίο εκδόθηκε πρόσφατα στην Αμερική στα αγγλικά που όμως αφορά τον Πόρο. Τίτλος του: ‘’PASSAGE TO POROS-IN THE SANCTUARY OF THE SEA GOD’’ που το αποδίδουμε: ‘’ΤΟ ΔΙΑΒΑ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ-ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΩΝ ΘΑΛΑΣΣΩΝ’’. Είναι του Αμερικανού συγγραφέα και ψυχοθεραπευτή Edward Tick, ενός δεινού μελετητή και διδάκτορα της Ψυχοθεραπευτικής Επιστήμης, με πολλαπλές θεραπευτικές και συγγραφικές εμπειρίες και δραστηριότητες στο ενεργητικό του, και λάτρη της Ελλάδας και του Πολιτισμού της.

 Στο πλαίσιο του επιστημονικού αντικειμένου του έχει συγγράψει σειρά αξιόλογων βιβλίων και άρθρων, στα οποία και αξιοποίησε τις αρχαιοελληνικές θεραπευτικές μεθόδους του θεού της Υγείας των Αρχαίων Ελλήνων Ασκληπιού που έχουν διασώσει στα συγγράμματά τους κορυφαίοι Αρχαιοέλληνες γιατροί, Ιπποκράτης, Γαληνός κ.α. εφαρμόζοντάς τις και στους ασθενείς του.

Κατά την μελέτη των αρχαίων αυτών συνταγών, ο Tick ανακάλυψε και τον Πόρο, τον οποίο και επισκέπτεται συχνότατα εδώ και 40 χρόνια. Και όπως ο ίδιος ομολογεί, πέρα από τις φυσικές καλλονές του νησιού, βρήκε γαλήνη, βρήκε πρόσχαρη φιλοξενία από τους κατοίκους του, και εντόπισε το θεραπευτικό δυναμικό του πανάρχαιου ασύλου του Ιερού του Ποσειδώνα. Χάρη σ
αυτά τα πλεονεκτήματα ο Tick θεωρεί ότι τον Πόρο ως σεβάσμιο τόπο προσκυνήματος. Τον θεωρεί τόπο με τη δύναμη να παρέχει γιατρικό σε ψυχικά τραύματα, και να συνθέτει όνειρα δημιουργικής δράσης για ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης που έρχονται στο νησί. Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η αξιακή τοποθέτηση που κάνει ο Edward για τον τόπο μας.

Στο βιβλίο που έγραψε για τον Πόρο, ο Τιck έκανε μια πολύ αξιόλογη επιλογή ειδικού για να προλογίσει. Επέλεξε τον Phil Cousineau (Φιλ Κουζινώ), μία ξεχωριστή πολυσυλλεκτική προσωπικότητα του παγκόσμιου πνεύματος, έναν ανένταχτο και αδέσμευτο από κάθε πολιτική και κοινωνική ιδεοληψία Αμερικανό μελετητή και συγγραφέα, παραγωγό ταινιών ντοκιμαντέρ και ομιλητή σε όλο τον κόσμο για κάθε μορφής δημιουργικότητα. Ο Κουζινώ έχει μάλιστα καταστεί από το 1993 ηγετική μορφή μελέτης και συγγραφής για τον Ελληνικό Πολιτισμό, με έμφαση στη φιλοσοφία του ασύλου, όπως έχει αναπτυχθεί ανέκαθεν από τους Έλληνες. Ήταν λοιπόν μία ιδεώδης επιλογή για τον Τιck να μας εισαγάγει ο Κουζινώ στο πνεύμα του βιβλίου και να μας χαρίσει τις σημαντικές επισημάνσεις του γι’ αυτό.

Σε ότι αφορά τη δομή του βιβλίου, ο Τιck, αφού παραθέτει έναν Ομηρικό Ύμνο για τον Ποσειδώνα που έχει κατά λέξιν αποδώσει στα αγγλικά από το αρχαίο κείμενο, κάνει μία δική του εντυπωσιακή εισαγωγή, εξηγώντας τους λόγους που τον οδήγησαν στην συγγραφή του βιβλίου. Θεωρεί ότι ο Νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης με το θεσπέσιο έργο του τον καθοδήγησε καθοριστικά στον σεβάσμιο τόπο του προσκυνήματός του. Επίσης μας θυμίζει τον Peter Gray συγγραφέα του βιβλίου ‘’Οι Ποριώτες στο νησί τους’’, λέγοντας το πόσο εκτιμά τον 
τρόπο με τον οποίο ο Gray εκθειάζει τον Ποριώτη βιοπαλαιστή και την Ποριώτισσα νοικοκυρά. Αναφέρει επίσης και την Αγγλίδα ηθοποιό και συγγραφέα Ann Ibbotson, εκτιμώντας την μαγευτική απλότητα με την οποία παρουσιάζει τη ζωή της στον Πόρο στο βιβλίο της “Coming Slowly”. Επίσης μνημονεύει και μία σειρά άλλων ξένων συγγραφέων που βρήκαν καταφύγιο στον Πόρο, όπως ο Henry Miller, o Lawrence Durrell, o Kimon Friar, James Merrill, και οι καλλιτέχνες Marc Chagall, Lucian Freud, John Craxton. Ιδιαίτερη μνεία κάνει ο Τιck στους Ποριώτες που τον στήριξαν στη συγκέντρωση του υλικού για την συγγραφή του βιβλίου. Στο υλικό αυτό περιλαμβάνονται και πανέμορφοι πίνακες με τοπία του νησιού της Αμερικανίδας ζωγράφου Πάμελας Ρότζερς που ζει μόνιμα στον Πόρο, που κοσμούν καλαίσθητα το βιβλίο μαζί με γραφικές φωτογραφίες του νησιού που επελέγησαν. Ο τελικός συνοπτικός χαρακτηρισμός του συγγραφέα για το βιβλίο του είναι ότι προσφέρει στον αναγνώστη ένα πνευματικό, μυθολογικό, λογοτεχνικό, μορφωτικό και ψυχοθεραπευτικό προσκύνημα, μία εξοικείωση με τις ιερές αρχές του καταφυγίου και έναν οδηγό για τους σημερινούς ταξιδευτές που, θέλοντας να εμβαθύνουν στις πνευματικές αξίες του ταξιδιού τους, επισκέπτονται τον Πόρο και το Ιερό του Ποσειδώνα. Το βιβλίο έχει εκδοθεί στα Αγγλικά και πρόκειται να μεταφραστεί και στα Ελληνικά. H πρώτη παρουσίασή του έγινε την ‘’Καθετή’’ στον Πόρο στις 24 Οκτ 2025, με παρουσιαστές τον Γιάννη Μανιάτη στα ελληνικά και τον συγγραφέα στ'  αγγλικά.




24 Σεπτεμβρίου, 2025

« Εις Μνήμην του Αναστάσιου Αγγ. Στέφου (1938-2025)»

 

Μέσα σε λίαν συγκινητική ατμόσφαιρα τελέσθηκε την Παρασκευή 12.9.25 και ώρα 11η πρωϊνή, στον Ι. Ναό Αγίων Θεοδώρων Α’ Νεκροταφείου Αθηνών, η εξόδιος Ακολουθία, για τον Αντιπρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων (ΠΕΦ) και του Συλλόγου « Οι φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη» μακάριστο φιλόλογο, επίτιμο Σχολικό Σύμβουλο Δ/ Εκπ/σης και συγγραφέα Αναστάσιο Αγγ. Στέφο, που απεβίωσε την Τετάρτη 10.9.2025. Πλήθος συναδέλφων του, φίλων και συγγενών, συμπατριωτών, εκπροσώπων Συλλόγων, μαθητών και λογοτεχνών συμπροσευχήθηκαν για την ανάπαυση της ωραίας του ψυχής και τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία κατηφείς. Δύο σεμνοί κληρικοί τέλεσαν την Ακολουθία και έψαλλε πενταμελής χορωδία βυζαντινής ψαλτικής, ενώ το αποστολικό ανάγνωσμα έψαλλε ο συνάδελφός του θεολόγος- Φιλόλογος κ. Παύλος Φήμης. Λόγους για την καθόλου φυσιογνωμία του εκλιπόντος και τη συμβολή του στα Γράμματα και τα φιλολογικά δρώμενα εκφώνησαν εκ μέρους της ΠΕΦ η Πρόεδρος κ. Μαρία Πεσκετζή εκ μέρους του Συλλόγου « Οι φίλοι του Συλλόγου του Μουσείου Γ. Δροσίνη» ο κ. Παύλος Φήμης, εκ μέρους των μαθητών του ο κ. Λάμπρος Λιάβας καθηγητής Εθνικομουσικολογίας ΕΚΠΑ και εκ μέρους των φίλων του ο επίτιμος Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων κ. Παναγιώτης Ξηντάρας. Και οι τέσσερις ομιλητές γνώριζαν την ευγενική του προσωπικότητα, την παιδευτική του προσφορά στην εκπαίδευση και ειδικότερα στον χώρο του θεσμού των Σχολικών Συμβούλων Δ. Ε., τη συμβολή του στην ανάδειξη του έργου του ποιητή και πεζογράφου Γεωργίου Δροσίνη, την οργανωτική του ικανότητα στις εκδηλώσεις της ΠΕΦ και του Συλλόγου « Οι φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη», τη συγγραφική του ικανότητα και την πλούσια αρθρογραφία του σε εφημερίδες και περιοδικά και ιδίως στην «Φιλολογική» της ΠΕΦ.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο αείμνηστος Αναστάσιος Στέφος, «ο Τάκης» για τους φίλους και τους γνωστούς του, υπήρξε ένας άνθρωπος λίαν πεπαιδευμένος, Δρ Φιλολογίας, ακάματος πνευματικός εργάτης, χαμηλών τόνων τύπος, φιλικός και καλοδεχτικός που, ενώ δε δημιούργησε δική του οικογένεια, αφιερώθηκε ολοτελώς στην Παιδεία και τον πολιτισμό και κατάφερε να μας προσφέρει πολλά, πράγμα που μας κάνει να ανατρέχουμε συχνά στα συγγράμματά του και τις πλείστες δημοσιεύσεις του. Ας είναι η Μνήμη του Αιωνία!

 

Παύλος Απ. Φήμης