14 Δεκεμβρίου, 2025

"Η ΕΛΕΝΗ ΦΩΤΑΚΗ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΝ NEASMYRNIRADIOTV.GR ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ -ΑΜΑΝΤΑ ΚΟΥΡΑΜΠΙΕ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ-"

 



1) Πείτε μας λίγα λόγια για την πλοκή του βιβλίου σας;

Η Αμάντα κουραμπιέ η μαμά μου' είναι ένα σύγχρονο παραμύθι, που κρύβει μέσα του αλήθειες των σημερινών οικογενειών. Η Αμάντα είναι μια εργαζόμενη, μητέρα επιφορτισμένη με την ανατροφή του μικρού Ράμπι αλλά και με τις υπόλοιπες εργασίες που απαιτεί ένα σπίτι. Κάτι συμβαίνει και αναγκάζεται να αποχωριστεί το μικρό της για λίγες μέρες. Έτσι ο Ράμπι και ο μπαμπάς του ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλο και περνούν χρόνο μαζί. Την παραμονή των Χριστουγέννων θα κάνουν μια εκδρομή στο μαγικό δάσος των ζαχαρωτών εκεί που τα μπαστουνάκια μεταμορφώνονται σε νεράιδες και τραγουδούν τα κάλαντα. Θα καταφέρει ο Ράμπι να βρει εκεί τη μαμά του;



2) Ποια είναι η μεγαλύτερη επιρροή σας;

Γεγονότα της καθημερινότητας και τα παιδιά μου είναι τα κύρια ερεθίσματα για να γράψω ένα παραμύθι.



3) Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που θυμάστε;

Το πρώτο μου παραμύθι ήταν η Ντόλι , ένα κοριτσάκι που βοηθούσε τα ζώα, φρόντιζε τις κούκλες της, ήταν δίπλα στις φίλες της , ήθελε να γίνει δασκάλα. Ήταν δίπλα στα παιδιά , ήθελα να της μοιάσω και μέσα από τα βιβλία μου νομίζω ότι έχω εκπληρώσει την επιθυμία μου να βρίσκομαι δίπλα στα παιδιά.



4) Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με το βιβλίο σας;



Θέλω να περάσω το μήνυμα ότι οι γιορτές δεν είναι μόνο για τα παιδιά ή για της μητέρες που τρέχουν πραγματικά να στολίσουν το σπίτι, να αγοράσουν δώρα , να ετοιμάσουν ένα πλούσιο τραπέζι. Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή για όλη την οικογένεια .Σημαίνει ζεστασιά και θαλπωρή. Αυτή είναι η μαγεία των Χριστουγέννων.



5) Τι εκτιμάτε σ’ έναν εκδοτικό οίκο;



Η συνεργασία με έναν εκδοτικό πρέπει να διέπεται απο αμοιβαία εμπιστοσύνη .Η διαδικασία έκδοσης ενός βιβλίου από τη συγγραφή μέχρι την τοποθέτηση του στο ράφι των βιβλιοπωλείων είναι πολύπλοκη και περνά από πολλά στάδια. Για ένα καλό και ποιοτικό αποτέλεσμα χρειάζεται καλή συνεργασία από όλους. Να μην εποφθαλμιά το εκδοτικός το εύκολο κέρδος από το συγγραφέα αναφέρομαι κυρίως στις αυτοεκδόσεις.



6) Με τι συνδυάζεται ιδανικά ένα βιβλίο;



Ο καλύτερος τρόπος να απολαύσεις ένα βιβλίο αυτήν την εποχή του χρόνου είναι αναπαυτικά στον καναπέ με κουβερτούλα και ένα ζεστό ρόφημα.



7) Ποια είναι τα άμεσα σχέδια σας;



Κυκλοφορούν ήδη 'Ο κήπος ανήκει σε όλους' εκδόσεις Μελτέμι, Δώσε πάσα' silent book εκδόσεις Σοφία, 'Έλφι το ξωτικό που πήρε άδεια τα Χριστούγεννα΄ εκδόσεις Μελτέμι. Με την νέα χρονιά θα γίνει μια προσπάθεια να εκδοθούν παραμύθια στην τσακώνικη διάλεκτο που ακόμα απαντάται στα χωριά της Τσακωνιάς στην Κυνουρία Αρκαδίας. Συνοδοιπόρο σε αυτό το εγχείρημα θα έχω την κύρια Μηλιώ Κουνιά. Από τις εκδόσεις Μελτέμι με τη νέα χρονιά έρχεται κάτι καινούργιο.

11 Δεκεμβρίου, 2025

«Πραγματοποιήθηκαν εκλογές στο Μουσείο Γ. Δροσίνη»

 


Στις 3 Δεκεμβρίου ημέρα Τετάρτη πραγματοποιήθηκε Γενική Συνέλευση και εκλογή νέου προεδρείου ( Δ.Σ.) στο Πολιτιστικό χώρο του Μουσείου Δροσίνη στην Κηφισιά. Έγινε υπολογισμός του 2024-25 και λεπτομερή αναφορά στις νέες εκδόσεις του Συλλόγου.

Από τις 10 εκδηλώσεις του Συλλόγου που πραγματοποιήθηκαν μέσα στο χρονικό διάστημα ξεχωρίζουμε τις εξής:

1.      O εορτασμός των 27 χρόνων του Συλλόγου στον Ιππικό Όμιλο Αμαρουσίου

2.      Ομιλία του τ. υπουργού Άγγελου Συρίγου στο Ξενοδοχείο Αμαλία με θέμα :  H Τούρκικη εισβολή στην Κύπρο.

3.      Τρεις θεατρικές παραστάσεις στην Κόρινθο με θέμα το βιβλίο: O Δροσίνης σαν παραμύθι της Κυρίας Ευαγγελίας Πανούση που σημείωσαν ιδιαίτερη επιτυχία.

Ξεχωρίζουμε επίσης από τις δραστηριότητες των μελών της εξής:

Α. Μέλη επισκέφτηκαν ελληνικά φροντιστήρια στην Αλβανία την Κορυτσά και τη Χειμάρα και προσέφεραν σχολικά είδη, βιβλία, και μελάνια για τους υπολογιστές τους.

Β. Προσφέρθηκε και έγινε επισήμως αποδεκτό το πορτρέτο του Γ. Δροσίνη με την υπογραφή της ζωγράφου Αικατερίνης Κασσαβέτη στην Έκθεση Έργων Τέχνης της βουλής των Ελλήνων.

Γ. Προσφέραμε, ακόμη, μία φωτογραφία του Γ.Δροσίνη με φίλους του στο Παλιό Πανεπιστήμιο. 

Δ. Προσφέραμε κάδρα με θέμα: To Μεσολόγγι στο Α’ Δημοτικό σχολείο Κηφισιάς.

Τέλος, αξιοσημείωτο είναι ότι ο ραδιοφωνικός σταθμός της Νέας Σμύρνης πήρε συνέντευξη από μέλη του Συλλόγου, προσφέρει βιβλία των εκδόσεων του Συλλόγου « Οι φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη».



01 Δεκεμβρίου, 2025

« Ο Γ. Δροσίνης στη Νεώτερη Ελλάδα»

 


Αρχικά, είναι αξιοθαύμαστη η πολυπραγμοσύνη, η εργατικότητα και η βαθιά γνώση του ποιητή για πολλά και διάφορα θέματα, η ικανότητα συγκέντρωσης, διεκπεραίωσης και ολοκλήρωσης κάθε έργου με το οποίο καταπιάστηκε. Επίσης, ήταν πρωτοπόρος στο κίνημα του δημοτικισμού χωρίς ακρότητες έγραφε ποίηση και πεζογραφία στη δημοτική γλώσσα οκτώ χρόνια πριν από τον Ψυχάρη 1888 και 6 χρόνια πριν από τον Παλαμά.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα χρήσιμο εγχειρίδιο στα χέρια των ξεναγών του Μουσείου και των μελών για την καλύτερη προσέγγιση του ανθρώπου Δροσίνη. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Ν. Πολίτης μαζί με τον Γ. Δροσίνη διευθύνει το περιοδικό Εστία ( 1889-90) και την ίδια εποχή αναλαμβάνει την έκδοση του εγκυκλοπαιδικού Λεξικού των Μπαρτ και Χιρστ. Επιπρόσθετα, ο Γ. Δροσίνης είναι ένας χαρισματικός παραμυθογράφος, βαθύς γνώστης της ψυχολογίας του παιδιού. Ενσωματώνει στα παραμύθια του το ηθικό δίδαγμα χωρίς ίχνος διδακτισμού. Δεν κάνει διάκριση μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, μεταξύ αληθινών και φανταστικών γεγονότων.

Επιπλέον, τα κείμενα του είναι απλά χωρίς να είναι απλοϊκά. Δεν τα φορτίζει από υπερβολές και αποφεύγει τους βαριούς χαρακτηρισμούς για τον εχθρό, πράγμα πολύ πρώιμο για την εποχή του.  Ο ποιητής αντιμετωπίζει μέσα από τα παραμύθια τη ζωή από τη θέση του ανίσχυρου και του αδύνατου. Τέλος, βλέπει τον κόσμο με καθαρή , άμεση, συχνά απρόοπτη, ανοιχτή στο θαυμασμό, στη φαντασία και στ’ όνειρο ματιά την οποία ονομάζουμε παιδική.

 

~ Ευφροσύνη Λούζη~

"ΜΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΔΕΚΕΜΒΡΗ"

 







~Ευφροσύνη Λούζη~

21 Νοεμβρίου, 2025

Η ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΥ ΣΥΖΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΛΟΥΖΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ-ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ-"

 


1     1.  Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης σας για το συγκεκριμένο παραμύθι;

 Ε  Είναι πολύ απλή η απάντηση. Ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για τα βιβλία. Για το παιδικό βιβλίο ξεκινάω πάντα με δύο ερωτήσεις, τι θέλω να πω στα παιδιά και πως θα τους το μεταφέρω. Επειδή, λοιπόν, εγώ αγαπώ τα βιβλία και τη λογοτεχνία και η μητέρα μου φρόντισε να τα αγαπήσω από πολύ μικρή ηλικία, μπορώ με βεβαιότητα να πω πλέον πως το βιβλίο είναι δύναμη. Θέλω αυτή τη δύναμη να την αποκτήσει κάθε παιδί. Οπότε η προσωπική μου ανάγκη για ιστορίες εμπνεύστηκε αυτό το παραμύθι. Εύχομαι και θέλω να πιστεύω πως στο τέλος της ανάγνωσης τα παιδιά θα ζητούν διακαώς ένα ακόμα παραμύθι. Έτσι θα ξέρω πως πέτυχα το στόχο μου.

2       2. Εσείς πιστεύετε στα παραμύθια; Πως θα ήταν η δική σας νύχτα χωρίς παραμύθι;

 Νομίζω πως αν σας απαντήσω όχι αναιρώ την ίδια μου την προσπάθεια. Με ειλικρίνεια λοιπόν, ναι πιστεύω. Σκεφτείτε λίγο τα κλασσικά παραμύθια των γιαγιάδων μας, πως τελείωναν; «Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Δηλαδή, διαβάσαμε για τη ζωή κάποιων ηρώων , βεβαιωθήκαμε για το αίσιο τέλος και μάλιστα είμαστε ακόμα πιο σίγουροι πως εμείς τους ξεπεράσαμε, ζούμε ακόμα πιο καλά. Δεν είναι ουτοπικό να πιστεύεις λοιπόν στα παραμύθια. Έτσι μάθαμε και έτσι ζούμε. Κάθε μέρα της ζωής μας μπορεί να γραφτεί σαν παραμύθι. Γινόμαστε οι ήρωες, αντιμετωπίζουμε εμπόδια και πασχίζουμε να τα ξεπεράσουμε για να φτάσουμε στο αίσιο τέλος, να ζήσουμε καλά. Οπότε και στα παραμύθια πιστεύω και στη μαγεία με κάποιον τρόπο. Θεωρώ για παράδειγμα πως η αγάπη είναι ένα μαγικό συναίσθημα αν σκεφτεί κανείς πως είναι το μοναδικό συναίσθημα με αδιαμφισβήτητα καλό αποτέλεσμα. Τρομακτική λοιπόν θα ήταν και για μένα μια νύχτα χωρίς παραμύθι όπως και για την ηρωίδα μου. Πώς να επιδιώξεις το αίσιο τέλος χωρίς το παραμύθι και με τι δύναμη να συνεχίσεις να ελπίζεις;

3       3.Πως είναι ο χώρος γραφής σας;

 Γράφω πάντοτε στο γραφείο μου. Αδυνατώ να συγκεντρωθώ οπουδήποτε αλλού, ούτε σε εξωτερικό χώρο, ούτε καν στον καναπέ του σπιτιού μου. Γι αυτό το λόγο αυτό το «έπιπλο εργασίας» μου είναι γεμάτο μικροαντικείμενα που μου ‘χουν κατά καιρούς χαρίσει τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα , πράγματα μικρής αξίας και ανεκτίμητης σημασίας. Τόσα όσα χρειάζονται για να νιώθω τους δικούς μου πάντοτε κοντά μου. Όλα γύρω μου είναι πολύχρωμα και αποπνέουν φως και ζεστασιά. Αλλά και για τις στιγμές που συννεφιάζω έχω πλάι μια κορνίζα με δυο αγαπημένους στίχους από τον Γιάννη Ρίτσο και τις «Γειτονιές του κόσμου»: «Εμείς δεν ξέρουμε τι είναι η ομίχλη, εμείς που λες όλα τα φτιάχνουμε στο φως».

4       4.Πιστεύετε ότι τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής βοηθούν τον συγγραφέα;

 Θα πω ναι, γιατί θα είμαι άδικη αν απαντήσω αρνητικά, αφού κι εγώ η ίδια έχω παρακολουθήσει στο παρελθόν εργαστήρι δημιουργικής γραφής. Πρόσφατα δε ολοκλήρωσα και τις μεταπτυχιακές σπουδές μου στη δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο της Φλώρινας. Πρέπει πάντοτε όμως να αναζητάς το καλύτερο δυνατό. Δε διδάσκεται στεγνά η δημιουργία. Νομίζω πρέπει γι αρχή να υποθέσουμε πως η βάση υπάρχει σε ένα έμφυτο ίσως ταλέντο, σε μια πλούσια φαντασία, σε μια καλά αναπτυγμένη κριτική σκέψη. Από εκεί κι έπειτα  είναι ωραίο να συναντήσεις τους κατάλληλος ανθρώπους που θα σε βοηθήσουν να πας ένα βήμα παραπέρα, θα σε διορθώσουν, αλλά και θα σε επιβραβεύσουν. Το ζητούμενο στη συγγραφή δεν είναι απλώς να εμπνευστείς μια καλή ιστορία. Για να τη γράψεις τόσο άρτια, ώστε να αξίζει να διαβαστεί και να μην κουράσει τον αναγνώστη, υπάρχει μια σειρά από κανόνες. Αυτοί οι κανόνες όντως διδάσκονται. Οι όποιες αμφιβολίες μου λοιπόν έγκεινται στο να βρεις τους σωστούς δασκάλους, ακόμα καλύτερα  εκείνους που θα σου υπερτονίσουν τα λάθη σου. Βλέπω πληθώρα τέτοιων σεμιναρίων εκεί έξω , κι όπως πάντοτε, φοβάμαι  με ό,τι γίνεται μόδα και διαφημιστικό τρικ. Αυτό είναι όλο. Αναζητήστε τους σωστούς δασκάλους, εκείνους που αγαπούν το βιβλίο όσο εσείς. Αυτή είναι η συμβουλή μου. Εγώ όταν το θέλησα βρήκα τους δικούς μου και μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Άρα καταλαβαίνετε πόσο καλή έρευνα θέλει.

5     5.  Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με το βιβλίο σας;

 Όπως είπα και περί έμπνευσης, πρόκειται για ένα βιβλίο για τα βιβλία. Άρα μιλάμε για μια ιστορία φύσει έτοιμη για κάθε δράση φιλαναγνωσίας. Σε περίπτωση δηλαδή που έχουμε κι εκπαιδευτικούς στην παρέα, να το πούμε κι αυτό. Τώρα το δικό μου μήνυμα είναι «άσε το τάμπλετ και πιάσε ένα βιβλίο» για να σας το δώσω σαν σύνθημα, κάπως χιουμοριστικά. Ειλικρινά είναι τόσο άσχημη εικόνα να βλέπεις μικρά παιδιά μπροστά σε οθόνες. Με στεναχωρεί αυτή η εικόνα. Θέλω τα παιδιά να δουν τι όμορφος είναι ο κόσμος αν έχεις στα χέρια σου ένα βιβλίο. Από το ότι με το βιβλίο έχεις σε εγρήγορση και τις πέντε αισθήσεις σου μέχρι το γεγονός πως το διάβασμα είναι η βασική πηγή ανάπτυξης κριτικής σκέψης, φαντασίας, τι μπορεί να πάει λάθος με ένα βιβλίο. Τίποτα, το εγγυώμαι.  Ακόμη και μνήμη γυμνάζεται με το διάβασμα. Οι ιστορίες φτιάχνουν τις αναμνήσεις μας και οι αναμνήσεις μας γίνονται ιστορίες, αν το καλοσκεφτείτε. Και σε μια εποχή πια που οι ιστορίες χαρίζονται απλόχερα, σε βιβλία, εικονοβιβλία, σε κόμικ, σε graphic novels , στην ανάγκη σε e book, κάντε έστω το τάμπλετ βιβλίο. Ειλικρινά θεωρώ δεν υπάρχει δικαιολογία σήμερα να μη διαβάζουμε στα παιδιά και με τα παιδιά κι όμως σήμερα απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από αυτό. Επιστροφή στα παραμύθια λοιπόν, για να συνοψίσω το μήνυμα.

6      6. Τι σας παρακίνησε να γίνετε συγγραφέας;

 Το ίδιο πράγμα που με οδήγησε και στη δημοσιογραφία κάποτε, η ανάγκη μου να γράφω. Βέβαια το να μεταπηδήσεις από την αρθρογραφία για την πραγματικότητα στον φανταστικό κόσμο του παιδικού βιβλίου είναι μια διαδρομή από το ένα άκρο στο άλλο. Όμως όταν η φαντασία είναι αχαλίνωτη – δεν χορταίνω να πλάθω ιστορίες – κάποια στιγμή από την απλή ανάγκη να γράψεις νιώθεις τη πιο σύνθετη ανάγκη να βάλεις όλη αυτή τη φαντασία στο χαρτί. Να αδειάσεις και τον χώρο δηλαδή, ώστε να γεννηθούν κι άλλες ιδέες. Να προσθέσω ακόμα πως το παιδικό βιβλίο έχει τις μαγικές ιδιότητες να σε ξανακάνει παιδί, άρα με τη συγγραφή ικανοποιώ και την έμφυτη ανάγκη μου να πηγαίνω κόντρα στην ενηλικίωση.

7       7.Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

 Στα άμεσα σχέδια, αύριο στις 21 του μήνα στις 18:00 το απόγευμα μπορείτε να με βρείτε στο PopUp Store των εκδόσεων Μελτέμι στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης. Πάντοτε παρέα με τον Θάνο Κωστάκη που μου έδωσε την χαρά να γίνω μέλος της εκδοτικής του οικογένειας και τον υπερευχαριστώ γι αυτό. Είναι τύχη να πνέεις παρέα με το Μελτέμι, όπως τύχη υπήρξε και συνεχίζει να είναι και η γνωριμία με την εικονογράφο μου τη Βιβή Μαρκάτου. Οπότε και αύριο και με κάθε ευκαιρία σας καλώ να συναντιόμαστε και να μιλάμε για τις υπέροχες εικόνες της που ζωντάνεψαν τις λέξεις μου. Τώρα στα πιο μακροπρόθεσμα σχέδια η ιδέα για το επόμενο παραμύθι πλανάται πάντα πάνω απ’ το κεφάλι μου, ο Θάνος κι η Βιβή να είναι καλά και προχωράμε. Να πω τέλος πως με το πρώτο μου βιβλίο είχα τη χαρά να επισκεφθώ πολλές σχολικές αίθουσες και να συνομιλήσω με τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες και αυτό ήταν και είναι το ομορφότερο δώρο που έχει κάνει σε εμένα προσωπικά το παιδικό βιβλίο. Πρώτο μέλημα, λοιπόν, η επαφή με τα παιδιά, το ταξίδι του βιβλίου στα σχολεία κι έτσι δηλώνω πάντοτε πρόθυμη να αποδεχτώ με χαρά οποιαδήποτε πρόσκληση στα σχολεία.

17 Νοεμβρίου, 2025

"Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ - Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ-"

 


1.  1. Πώς γεννήθηκε η ιδέα του βιβλίου;

Από την πρώτη στιγμή της ζωής μου έχω πολύ υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον. Ωστόσο η κοινωνία μας δεν είναι έτοιμη να υποδεχτεί άτομα με αναπηρία. Έτσι ο ρατσισμός έχει κυρίαρχη θέση. Συνεπώς στο 4ο έτος των σπουδών μου αποφάσισα να εξωτερικεύσω τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία βλέπει την αναπηρία ως τροφή για σκέψη με στόχο την αλλαγή!

 

2.   2.Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε γράφοντάς το;

Κατά την διάρκεια συγγραφής του βιβλίου η αλήθεια είναι πως πολλές φορές ξανά θυμήθηκα καταστάσεις οι οποίες δεν ήταν ευχάριστες. Παρόλα αυτά όταν γράφεις εξωτερικεύεις..

 

3.   3.Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στην κοινωνία μας σχετικά με την αναπηρία, τι θα ήταν αυτό;

Αυτό που χρειάζεται η κοινωνία μας είναι μόρφωση καθώς υπάρχει άγνοιά..Έτσι λοιπόν θα ήθελα να προστεθεί στο αναλυτικό πρόγραμμα όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης μάθημα σχετικό με την αναπηρία η τουλάχιστον περισσότερες επιμορφώσεις σε μαθητές και εκπαιδευτικούς με απώτερο σκοπό την συμπερίληψη στην πράξη.



 

4.   4.Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με το βιβλίο σας;

Το βιβλίο αυτό ακόμα όταν ήταν υπό σκέψη να πάρει ‘’σάρκα και οστά’’ πίστευα ακράδαντα πως μπορεί να γίνει η φωνή όλων των ανθρώπων με κάποια αναπηρία οι οποίοι  είτε φοβούνται, είτε δεν έχουν την δύναμη να εκφραστούν.

Έτσι λοιπόν σκοπός μου δεν είναι να το προμηθευτούν χιλιάδες αλλά όσοι το κρατήσουν στα χεριά τους να αποδημήσουν στερεότυπα και προκαταλήψεις που κουβαλούν αναφορικά με την αναπηρία αλλάζοντας τον εαυτό τους και μετα τους υπόλοιπους καθώς η αλλαγή ξεκινά από τον καθένα προσωπικά και το μέλλον μας ανήκει!

 

5.  5. Σχολιάστε μας… «Συνοψίζοντας, διαπιστώνεται ότι η κοινωνία είναι που δημιουργεί την αναπηρία διαμέσου των ελλιπών υποδομών και προσβασιμότητας, των αρνητικών στάσεων και αντιλήψεων, των προκαταλήψεων σε κάθε τι που ορίζεται ως απόκλιση των φυσιολογικών προτύπων. Έτσι, σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, δεν είναι αυτό καθαυτό το ιατρικό πρόβλημα του ατόμου το οποίο προκαλεί την « αναπηρία».

Σε αυτό το σημείο επαληθεύεται ότι κάθε μορφή αναπηρίας είναι ξεκάθαρα κοινωνική κατασκευή καθώς από μονή της η αναπηρία δεν αποτελεί πρόβλημα διότι είναι τρόπος ζωής!

Όταν όμως για παράδειγμα παρκάρουμε πάνω σε ράμπες ή υπάρχει έλλειψη υποδομών τότε ναι εμείς οι ίδιοι βάζουμε το εκάστοτε άτομο με αναπηρία σε καλούπι και δημιουργούμε προβλήματα.

 

6.Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας;

Γενικά σαν άνθρωπος είμαι ιδιαίτερα ανήσυχη και αγαπώ την μελέτη, την γραφή και τα ταξίδια

Έτσι λοιπόν θα ήθελα να ολοκληρώσω το δεύτερο βασικό πτυχίο στην ψυχολογία καθώς είναι αντικείμενο που  με ενδιαφέρει άμεσα και σαφώς όνειρο μου να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτο.

Επίσης η γραφή είναι μορφή έκφρασης και με συνεπαίρνει κάθε φορά που έχω την ανάγκη να δω τον εαυτό μου καθαρά είτε σαν παιδί, είτε σαν ενήλικας, οπότε θα ήθελα να συνεχίσω και με επόμενα ίσως βιβλία με απώτερο σκοπό να αφυπνίσουν κα την κοινωνία μας προς το καλύτερο!

Τέλος δεν θα μπορούσα να παραλείψω τα ταξίδια όπως ανέφερα καθώς θεωρώ πως είναι η καλύτερη επένδυση για τον εαυτό μας..πόσο μαλλον όταν συνδυάζονται με επιμορφώσεις, ομιλίες και παρουσιάσεις των βιβλίων μου.

12 Νοεμβρίου, 2025

« Πέντε συγγραφείς μιλούν για τον Γ. Δροσίνη»

 


Αρχικά ο Ε.Ν. Μόσχος ισχυρίζεται ότι ο Γ. Δροσίνης υπήρξε σ’ ολόκληρη τη ζωή του ένας ποιητής αβρός, τρυφερός, σεμνός και ταπεινός με ποιήματα που αποπνέουν μια ευγένεια ψυχής, μια απροσποίητη ταπεινοσύνη και μια έμφυτη καλοσύνη. Η ποίηση του Δροσίνη παραδοσιακή στο έπακρο, τόσο ως περιεχόμενο και διάθεση όσο και ως μορφή, εκφράζει το ήθος του και το χαρακτήρα του και αποπνέει ακόμα μια έμφυτη ευαισθησία και μια αλήθεια ζωής. Κι αυτή η γνησιότητά της την κάνει και σήμερα ακόμη να διαβάζεται και να μας επιβάλλεται με τη χάρη της και την κομψότητά της, με τη γλαφυρή ζωγραφική απεικόνιση της ζωής, με την αλήθεια της, με τη στοχαστικότητα της που είναι απαλή, ευκολοπλησίαστη και εντελώς ανθρώπινη.

Επίσης, η Τούλα Μπούτου λέει ότι ο ποιητής είχε το φθινόπωρο φωλιασμένο εντός του. Ήξερε καλά να συμβιβάζεται με τις αλλαγές τις όποιες εναλλαγές στη ζωή του. Ήξερε να βρίσκει το ξεχωριστό, το αξιοπρόσεκτο. Να διακρίνει το ανίκητο. Το δοσμένο από τη μοίρα. Να το παραδέχεται μ’ έναν περήφανο συμβιβασμό όχι ταπείνωσης μα συνοδοιπορίας αρμονικής. Για τον Γ. Δροσίνη η ποίηση ήταν πάντα η δική του διέξοδος. Ο κορυφαίος τρόπος έκφρασης. Ήταν το αντίδοτο στην πίκρα. Το καλούπι που μέσα του χωρούσε και μπορούσε να βολευτεί την κάθε ώρα.

Στη συνέχεια, η Γιολάντα Πατεράκη γράφει για το Γ. Δροσίνη μια περίεργη γνωριμία μέσω του καθηγητή της που ήταν πολύ μορφωμένος, ρομαντικός κι ευαίσθητος άνθρωπος. Αγαπούσε πολύ τον Γ. Δροσίνη και δεν περνούσε μέρα χωρίς ν’ ακούσουν τ’ όνομά του ώσπου ήρθε η ώρα ν’ αποχαιρετίσουμε τον ποιητή.

 

« Έτσι κι αν σε κάποιο χώμα εγώ πεθάνω

Είθε να’ ναι ελαφρύ κι αυτό

Σαν θα’ ρθει μαζί μου, στην καρδιά μου

Επάνω

Χώμα αγαπημένο, χώμα ελληνικό!»

 

 Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Ακαδημαϊκός Σωτ. Σκίπης είπε ότι ο Γ. Δροσίνης πίστεψε όπως ο Φάουστ «ότι εν Αρχή είν’ η πράξις» πράγμα που το αποδεικνύει απ’ την πολύτροπη ζωή του.

« Μικρά τα καμαράκια του και τα παραθυράκια του,

Κι όλο μικροπλασμένο,

Τόσο μικρό, όσο που μπορεί

Την ευτυχία να χωρεί

-τι κρίμα που είναι ξένο!»

 

Συνοψίζοντας η κα. Σίνου γράφει ότι ο ποιητής εμπνεόταν από το Πήλιο! Μύθους, ιστορίες, φυσικές ομορφιές, ερημικές αμμουδιές, σπηλιές σαν ανοιχτά στόματα δράκων, δάση, αγριοκαστανιές, οξιές, πανέμορφα χωριά που έγραψαν την ιστορία του τόπου. Έτσι, ο ποιητής έγραψε τον ύμνο του Πηλίου πάνω στο λιτό του γραφείο.

 

 

~ Ευφροσύνη Λούζη~