18 Σεπτεμβρίου, 2026

« Γεώργιος Δροσίνης, Θα βραδιάζη εικόνες του Ευβοϊκού χωριού, Αναστάσιος Στέφος, Έκδοση του Συλλόγου οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη»

 


Η ποιητική συλλογή του Γεωργίου Δροσίνη, με το συμβολικό τίτλο « Θα Βραδιάζη» (1915-1922) και υπότιτλο:

Ξημέρωσε όταν έφυγα

Και τώρα έχει βραδιάση,

Κυκλοφόρησε στην Αθήνα, το 1930, από τον εκδοτικό οίκο Ι.Ν. Σιδέρη.

Η συλλογή περιλαμβάνει 86 ολιγόστροφα ποιήματα- εκ των οποίων τέσσερα είναι σονέτα-, με μετρική ποικιλία, κυρίως τροχαϊκούς ενδεκασύλλαβους, εναλλασσόμενους με δεκασύλλαβους, και ομοιοκαταληξία του τύπου αβγβ, με λογική αλληλουχία μεταξύ τους, σε γλώσσα απλή δημοτική, με λέξεις που λειτουργούν ποιητικά, ως φορείς βιωμάτων, και ύφος απλό και ανεπιτήδευτο. Όλα σχεδόν τα ποιήματα αποτελούν ύμνο προς την αμέριμνη ειδυλλιακή ζωή του

 Χωριού και τις ασύγκριτες ομορφιές του, σε όλες τις εποχές του έτους και διαπνέονται από τη γνήσια νοσταλγία του ποιητή για τη φύση, όπως τη γνώρισε στη νεανική του ηλικία. Μια σειρά συνθεμάτων, με ηθογραφικό χαρακτήρα και νοσταλγική- ονειρική διάθεση, δίκην ζωγραφικών πινάκων, που σχηματίζουν μια ενότητα, με ένα πλήθος εικόνων, που προβάλλονται, υπό το πρίσμα της γραφικότητας και του ειδυλλίου, και εκτυλίσσονται, οργανικά και αρμονικά συνδεδεμένες μεταξύ τους, αναγκαίες, όπως τα επεισόδια ενός έργου.

 

     « Και στης ζωής τους πιο βαρείς χειμώνες

Αλκυονίδες μέρες καρτερώ.»

 

Επίσης, ο ποιητής απευθύνεται στην αγαπημένη- ανώνυμη- γυναίκα, οδηγώντας την στην εξοχή, καλώντας και τους αναγνώστες, να γνωρίσουν τις απαράμιλλες ομορφιές της αγροτικής ζωής, σε όλες τις εκφάνσεις της. Χώρος δράσης είναι το κλασικό ελληνικό χωριό, ειδικότερα, όμως, το χωριό Γούβες, της επαρχίας Ιστιαίας, στη Βόρεια Εύβοια, με τον ιδιόκτητο πατρογονικό Πύργο του ποιητή, βαρύ και επιβλητικό, όπου ο Δροσίνης έζησε τα εφηβικά και μετεφηβικά του χρόνια, τους θερινούς μήνες, και αποτελεί πηγή έμπνευσης του μεγαλύτερου μέρους του ποιητικού και πεζογραφικού του έργου, εξόχως βιωματικού: Αγροτικαί Επιστολαί, Αμαρυλλίς, Το βοτάνι της αγάπης, Το μοιρολόγι της όμορφης. Σε όλα αυτά τα έργα απεικονίζεται έντονα η αγάπη του ποιητή για τη φυσική ζωή στην ευβοϊκή ύπαιθρο, που χαρίζει απλόχερα το αίσθημα της πληρότητας και απαλλάσσει τον άνθρωπο από τη μάταιη επιδίωξη εφήμερων απολαύσεων.

 

« … Το Ωραίου προσκύνημα η θρησκεία σου

Του Ωραίου ψαλμός η προσευχή σου»

 

 

Επιπλέον, η νοσταλγία του ποιητή, ανθρώπου της πολιτείας, για τη ζωή του στο χωριό είναι έντονη, αυτή τον κάνει να γυρίσει πίσω, ύστερα από πολλά χρόνια, συγκινημένης ευφορίας των θαλερών του γηρατειών, και να υμνήσει, με ιδιαίτερη ευαισθησία, την ομορφιά της φύσης, αλλά και τη δροσιά της νιότης και του έρωτα στις Γούβες τις « τρισευλογητές» , που άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους στη ζωή και στο έργο του.

Συνοψίζοντας, γέρος πια ο Δροσίνης, στην οικία του στην Κηφισιά, που φέρει το όνομα « Αμαρυλλίς» εξομολογείται: « Προφητικά λόγια:  Βρήκα πολλά ωραία κ’ αλλού στης ζωής μου το μακρύ δρόμο. Αλλά το Ωραίο δεν το βρήκα πουθενά. Κι η νοσταλγία μου αγιάτρευτη μ’ έκανε να γυρίσω πίσω, ύστερα από σαράντα  χρόνια, με τα τραγούδια του Θα Βραδιάζη, όταν φαντάσθηκα πως βρήκα την άξια συντρόφισσα για το γυρισμό.

Κι ως την ώρα αυτή, που σκυμμένος στο χαρτί μου γράφω, βαρύς από τα χρόνια στο κατηφόρισμα της ζωής, το λέω αποφασιστικά: Aν, καθώς στο γέρο Φάουστ, παρουσιάζονταν μπροστά μου ο Μεφιστοφελής και με ρωτούσε σαν τι θέλω να μου δώσει πληρωμή για να του πουλήσω την ψυχή μου, θα του έλεγα χωρίς δισταγμό: -Κάνε με πάλι δεκαοκτώ χρονών παλικάρι και πήγαινε με στον Πύργο των Γουβών, όπως ήταν κι αυτός και τα περίγυρα του όταν πρωτοπήγα εκεί».

 

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

26 Αυγούστου, 2026

«Ξενάγηση του Συλλόγου οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη στη Βουλή των Ελλήνων για την Επετειακή Έκθεση των 50 χρόνων από το Σύνταγμα του 1975(1925-1975)»

 


Το μεσημέρι της Τετάρτης 29 Ιουλίου 2026, μέλη του ΔΣ και φίλοι του Συλλόγου μας ξεναγήθηκαν από υπάλληλο της Βουλής, στις αίθουσες για τα 50 χρόνια ισχύς του Συντάγματος της χώρας μας. Πλήθος χειρογράφων, εντύπων, φωτογραφιών, πινάκων, αντικειμένων κλπ. μας ταξίδεψαν στη μακρόχρονη πορεία της ψήφισης των Ελληνικών Συνταγμάτων από το 1822 και μετά από το « Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος» της Α’ Εθνοσυνέλευσης στην Επίδαυρο (1822) και της αναθεώρησής του το 1833 από τη Β’ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος. Τα Συντάγματα της Γ’ και Δ’ στο Άργος αλλά και του 1832, οδήγησαν στην εξέγερση του λαού και το νέο Σύνταγμα του 1843, ενώ το 1844 εγκαθιδρύθηκε η « συνταγματική Μοναρχία» επί Όθωνος.

Το 1952 αναθεωρήθηκε το Σύνταγμα και μετά την πτώση της Δικτατορίας το 1974, το πολίτευμά μας μετατράπηκε σε « Αβασίλευτη Δημοκρατία και συντάχθηκε νέο Σύνταγμα από την Ε’ Αναθεωρητική Βουλή, τέθηκε σε ισχύ από 11.6.1975 και ισχύει μέχρι σήμερα με τέσσερις περαιτέρω αναθεωρήσεις (1986, 2001, 2008 και 2019). Υπάρχει Τρίτη διάκριση εξουσιών:   Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική και το Πολίτευμα ορίζεται ως « Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.»

Τα Μέλη μας γνώρισαν γενικά την ιστορία των Συνταγμάτων της Χώρας μας και κυρίως του σημερινού, το οποίο από το 1986 είναι στη Δημοτική γλώσσα και αποτελεί θεμελιώδη κρατικό Νόμο που απαρτίζεται από τέσσερα μέρη:

-Βασικές Διατάξεις

- Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα

- Οργάνωση και λειτουργία της Πολιτείας και

- Ειδικές τελικές και μεταβατικές διατάξεις

Μέσα σ’ αυτά καθορίζονται τα βασικά δικαιώματα του Πολίτη:

Ισότητα ανδρών και γυναικών, απαγόρευση βασανιστηρίων, αδιάβλητος της αλληλογραφίας, Ελευθερία του Τύπου, Δικαίωμα στη Δωρεάν Παιδεία και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Πρέπει , εν κατακλείδι , να σημειωθεί ότι η εν λόγω ξενάγηση εντάσσεται στην πολιτιστική ενημέρωση των μελών του Συλλόγου μας, τα οποία τόσο η Πρόεδρος κα. Ελένη Βαχάρη όσο και τα άλλα Μέλη του ΔΣ, ενδιαφέρονται θετικά για την εν γένει κατάρτιση τους.  Μάλιστα όλη η ξενάγηση άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις! Την καλοστημένη Έκθεση πρέπει να δουν αρκετοί πολίτες, Σχολεία και Ιδρύματα. Αξίζει τον Κόπο!

 

 

Παύλος Αποστ. Φήμης

01 Αυγούστου, 2026

« Τον Ιούλη ο Σύλλογος οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη βρέθηκε στη Λήμνο»

 


Στις 12-17/7/26 επισκέφτηκαν τη Βιβλιοθήκη της Λήμνου, τα εξής μέλη του Συλλόγου: Ελένη Βαχάρη, Κική Τσουβελεκάκη, Αικ. Ντάκουλα και Γιώτα Παπαδημητρίου παράδωσαν τα βιβλία του Συλλόγου με αριθμό 80,81,82, 84 έργα του Γ. Δροσίνη με την πένα του Αναστασίου Στέφου, ο Γ. Δροσίνης, οι Φίλοι του και Χρονικά ΙΘ’ και απεικονίσεις του Γ. Δροσίνη και το τετράδιο με τίτλο Κων. Κανάρης.

Ενημέρωσαν την υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης ότι εφαρμόζουν Τοπικούς Διαγωνισμούς στα σχολεία με ελεύθερο θέμα : « Γ. Δροσίνης» με τρία βιβλία και χρηματικά ποσά ως έπαθλα και ένα δώρο στη δασκάλα που θα αναλάβει τον διαγωνισμό!

Περιμένουμε αποτελέσματα! 


~Ευφροσύνη Λούζη~

26 Ιουλίου, 2026

"ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ"

 


Σε μια κοινωνία που σου επιβάλλει να κάνεις παιδιά...γεμίσαμε με ορφανά!

Στένεψε ο κόσμος μας...δε μας χωρά...με καθωσπρεπισμούς, γραβάτες, κοστούμια ένα σωρό.

Που πήγε η αξία της ζωής;

Που πήγε ο σεβασμός και η προκοπή;

Όλα γίναν αριθμοί...

Σε μια κοινωνία που σου επιβάλει να κάνεις παιδιά...γεμίσαμε με ορφανά!

Τους δήθεν τους βαρέθηκα, ηθοποιούς και φαφλατάδες!

Ξεχάσαμε το αληθινό...γυρεύουμε Επικάλυψη σε Κίβδηλη Εποχή!

Της διαφθοράς η Φυλή!


~Ευφροσύνη Λούζη~

«Στη Θάσο βρέθηκε ο Σύλλογος οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη τον μήνα Ιούνη»

 


Η Πρόεδρος του Συλλόγου κα. Ελένη Βαχάρη και η γραμματέας κα. Καίτη Ντάκουλα επισκέφτηκαν τη νήσο Θάσο, ένα νησί με αγέρωχα βουνά που καταλήγουν στις ακρογιαλιές. Επισκέφτηκαν μεταξύ των άλλων το Μουσείο Πολυγνώτου Βάλη στην Ποταμιά. Εκεί ήρθαν σε επαφή με την καθηγήτρια κα. Μαρία Μαυροθανάση, φιλόλογο του 1ου Γυμνασίου Θάσου. Της εξήγησαν τη νέα προσπάθεια του Συλλόγου να καλύπτει τοπικούς σχολικούς διαγωνισμούς με έπαθλα χρηματικά και βιβλία των εκδόσεων μας και ένα δώρο στην καθηγήτρια που θα αναλάβει τον διαγωνισμό. Ακόμη, πρότειναν επειδή η Θάσος δεν έχει Βιβλιοθήκη να καταφέρει στο σχολείο να δημιουργηθεί μια μικρή βιβλιοθήκη. Ο Σύλλογος σε αυτή την προσπάθεια μπορεί να στείλει: 1) Τα Άπαντα Γ.Δ., 2) 100 βιβλία καινούργια για μικρά παιδιά και 100βιβλία για ενήλικες.

Περιμένουμε ανταπόκριση!

Για το βιβλίο του Π. Νικητέα, η ιστορία της Θάσου και το ορυχείο, δεν μπορέσαμε να βρούμε ανταπόκριση.

 

 

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

07 Ιουλίου, 2026

"Η ΕΛΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΙΣ ~ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~!"

 




1. Από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη έχει κυκλοφορήσει το πρώτο σας παιδικό παραμύθι με τίτλο ''Ο Ασημένιος''. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι’ αυτό;

«Ο Ασημένιος» αποτελεί το πρώτο μου παιδικό βιβλίο, το οποίο και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μ. Σιδέρη, τον Μάρτιο του 2023. Αυτή την περίοδο, σκεφτείτε, βρίσκομαι στις διαδικασίες έκδοσης του δέκατου προσωπικού μου βιβλίου, που είναι πάλι παιδικό, από τον ίδιο εκδοτικό, το οποίο και αναμένεται να κυκλοφορήσει στα τέλη του φθινοπώρου του 2026.

«Ο Ασημένιος» λοιπόν, είναι ένα «πολυδιάστατο» βιβλίο μυθοπλασίας, με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία, που πέραν της προφανούς του θεματολογίας -μιλά για τη σωστή στοματική υγιεινή- θίγει παράλληλα και ένα πλήθος άλλων ζητημάτων. Ζητήματα που απασχολούν τα σημερινά παιδιά και τους γονείς τους, όπως αυτά των σωστών διατροφικών συνηθειών, των προτύπων, της προσωπικής ευθύνης, της ενσυναίσθησης, της διαχείρισης των εμποδίων, της αναπλαισίωσης των δυσκολιών. Το παραμύθι αυτό αποτελεί μια καλή αφορμή ή καλύτερα μια καλή αφετηρία, για να συζητηθούν και να διερευνηθούν τέτοια θέματα. Ακόμη και οι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν, ως ένα καλό μέσο, για να εργαστούν πάνω στα προαναφερθέντα ζητήματα, τα οποία ως εκπαιδευτικός και η ίδια, γνωρίζω, πως μπορούν να ανακύψουν και να απασχολήσουν την πλειοψηφία των μαθητών, κάθε σχολική χρονιά.

2. Πώς καταφέρνετε να προσεγγίσετε έννοιες όπως η ενσυναίσθηση σε αναγνώστες προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας;

Θα δανειστώ μια γνωστή ιστορία που δείχνει όμως το μέγεθος της επιρροής που έχουν τα παραμύθια στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών.

Η ιστορία είναι η εξής: «Μια νεαρή μητέρα ρώτησε κάποτε τον Αϊνστάιν, για το τι θα μπορούσε να κάνει για να προετοιμάσει καλύτερα το μικρό παιδί της, για τη ζωή. Εκείνος ήρεμος και χαμογελαστός, της απάντησε: “Να του λέτε παραμύθια”. “Καλά τα παραμύθια, αλλά τι άλλο;” ρώτησε ξανά η μητέρα. “Πολλά παραμύθια”, επέμεινε ο σπουδαίος φυσικός. Τότε η μητέρα τον ρώτησε για τρίτη φορά και κάπως δύσπιστα: “Καλά αυτό, αλλά και τι άλλο;”. Και ο Αϊνστάιν της απάντησε με πλήρη φυσικότητα: “Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Μονάχα κι άλλα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια”».

Μέσα από την παραπάνω ιστορία κατανοούμε την υπέρτατη αξία που έχει η αφήγηση παραμυθιών στα μικρά παιδιά. Τα μικρά παιδιά είναι γνωστό πως κατά την ακρόαση παραμυθιών ταυτίζονται με τους ήρωες της ιστορίας. Ανάλογα με την ηλικία στην οποία βρίσκονται και την αντίστοιχη θεματολογία των παραμυθιών που τους αφηγούμαστε, εξοικειώνονται και έρχονται σε επαφή με ένα πλήθος κοινωνικών αξιών, όπως: η ισότητα, η δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και ο αλληλοσεβασμός, η αλληλεγγύη, η ειλικρίνεια, η ενσυναίσθηση. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από έναν μη επικριτικό και διδακτικό τρόπο, βοηθώντας τα έτσι να διαμορφώσουν σταδιακά, μια ηθική συνείδηση και ένα αξιακό σύστημα. Ακόμη, μέσα από τα παραμύθια μπορούν να κατανοήσουν και να διαχωρίσουν τις αποδεκτές, από τις μη αποδεκτές συμπεριφορές, και τις συνέπειες που αυτές έχουν. Εδώ ακριβώς, είναι και το σημείο που αρχίζουν να καλλιεργούν την κριτική τους σκέψη και την ενσυναίσθηση.

3. Ποιο είναι το target group στο οποίο απευθύνεστε;

Θα έλεγα πως γενικά όλα μου τα παιδικά βιβλία είναι διηλικιακά. Μπορούν να διαβαστούν ευχάριστα τόσο από τους μικρούς, όσο και από τους ενήλικες αναγνώστες.

Άλλωστε η λέξη παραμύθι προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη παραμύθιον ή παραμυθία, που σήμαινε σε μια αρχική της έννοια παρηγοριά, ανακούφιση ή ενθάρρυνση -αυτό που λέω, δηλαδή, σε κάποιον με γλυκό τρόπο για να τον παρηγορήσω ή να τον ηρεμήσω. Σε μία μεταγενέστερη τώρα σημασία του όρου, σήμαινε τη φανταστική ιστορία που αφηγείται κάποιος τα βράδια για να περάσει ευχάριστα η ώρα.

Άρα πιστεύω πως το παραμύθι και στην πρότερη μορφή του, αλλά και στη σύγχρονη απόδοσή του καλό είναι ν’ απευθύνεται προς όλους.








4. Η καθημερινή σας επαφή με τους μαθητές σας, ως εκπαιδευτικός, λειτουργεί ως έναυσμα για τους χαρακτήρες και τις ιστορίες σας;

Η αλήθεια είναι πως η συγγραφή μπήκε στη ζωή μου από πολύ νωρίς… Οι πρώτες μου ιστορίες (ανέκδοτες), για να είμαι ειλικρινής, είχαν μια ποικίλη θεματολογία…

Όμως αργότερα, η επαφή μου με τα παιδιά, λόγω και του επαγγέλματός μου, καθώς και ο παιδικός τους κόσμος -με τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες που τον χαρακτηρίζουν- στάθηκαν αρχικά, αλλά πιστεύω συνεχίζουν έως και σήμερα, να αποτελούν τον καμβά και τη βασική πηγή έμπνευσής μου, για τη συγγραφή των παιδικών μου βιβλίων.

5. Έχοντας κάνει σπουδές στη δημιουργική γραφή, κατά πόσο η τεχνική υπερτερεί έναντι της έμπνευσης, κατά τη συγγραφή ενός παιδικού βιβλίου;

Χαίρομαι που μου κάνετε αυτή την ερώτηση! Ξέρετε, με ρωτούν πολλοί πώς αποφασίσατε να κάνετε ένα μεταπτυχιακό πάνω στη Δημιοργική Γραφή; Ποια ανάγκη σας έσπρωξε;

Και απαντώ: Το να επιστρέφεις στα «θρανία» δεν είναι πισωγύρισμα, αλλά μια πράξη φιλομάθειας και εξέλιξης. Ακόμη κι όταν η γραφή έχει βρει τον δρόμο της και έχει λάβει μια πρώτη αναγνώριση, παραμένει μία ζωντανή διαδικασία -που αν αφεθεί- κινδυνεύει να επαναπαυθεί. Το μεταπτυχιακό στη Δημιουργική Γραφή μού θυμίζει ότι η λογοτεχνία δεν είναι μόνο έμπνευση, αλλά και επίγνωση, σπουδή, διάλογος, διαρκής αμφισβήτηση των ίδιων μας των θέσεων και των βεβαιοτήτων.

Ανακαλύπτω νέους τρόπους να διαβάζω -άρα και να γράφω. Με μια έννοια -πέραν της έμνευσης, που αποτελεί, όπως είπατε, το έναυσμα- χρειάζεται και να εμβαθύνω στις τεχνικές της αφήγησης, να πειραματιστώ χωρίς τον φόβο της αποτυχίας, και να ακούω τις φωνές και των άλλων ομοτέχνων, ως συνομιλητές και όχι ως ανταγωνιστές. Ίσως το σημαντικότερο που ξαναμαθαίνει ένας συγγραφέας, είτε καταξιωμένος, είτε στα πρώτα του βήματα, μέσα από τη διαδικασία της σπουδής, είναι να μην επαναπαύεται, αλλά να παραμένει μαθητής της ίδιας του της τέχνης.

6.Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θέλετε να κρατήσει ένα παιδί καθώς θα κλείσει την τελευταία σελίδα του βιβλίου «Ουρά για δύο»;



Όπως θα είδατε κι εσείς στο βιβλίο, η ιστορία αναπτύσσεται θεματικά γύρω από την έννοια της ενσυναίσθησης, της αποδοχής της διαφορετικότητας, και της φιλίας. Τα παιδιά καλούνται καθημερινά να ενταχθούν σε ομάδες -σε μια τάξη, σε μια παρέα, σ’ ένα σύνολο. Δεν είναι, όμως, πάντα εύκολο.

Μέσα από την ιστορία της Φιφής και τη Ριρής, αλλά και των δύο κοριτσιών, της Φένιας και τη Δάφνης, τα παιδιά βλέπουν πως η ζήλια, ο ανταγωνισμός και η προκατάληψη είναι συναισθήματα υπαρκτά, που μπορεί να εμφανιστούν ακόμα και στις πιο αθώες ψυχές, όμως μπορούν παράλληλα να «μεταμορφωθούν» και σε αγάπη, όταν τους δοθεί ο κατάλληλος χώρος και χρόνος.

Το βιβλίο αγγίζει επίσης την έννοια της αποδοχής -όχι της εύκολης, αυτονόητης αποδοχής- αλλά εκείνης που απαιτεί προσπάθεια, ενσυναίσθηση και υπέρβαση του εαυτού. Διδάσκει στα παιδιά ότι η φιλία δεν προκύπτει πάντα φυσικά -συχνά τη χτίζουμε μέσα από τις διαφορές και τις δυσκολίες. Η φιλία, τέλος, δεν είναι πάντα αυτονόητη, αλλά όταν καλλιεργείται με φροντίδα, γίνεται πολύτιμη και έχει διάρκεια.

Και, πάνω απ’ όλα, να μην ξεχνούν τα παιδιά, ότι «καμία καρδιά δεν είναι αρκετή, αν δεν υπάρχει δίπλα της μια δεύτερη καρδιά, που να χτυπά στον ίδιο ρυθμό».



7. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Τα μελλοντικά μου σχέδια θα έλεγα είναι πολλά και ποικίλα. Περιμένω με ανυπομονησία την κυκλοφορία των δύο ποιητικών μου συλλογών, που είχαν μια μικρή καθυστέρηση ως προς την έκδοσή τους, και φυσικά (όπως προείπα) περιμένω την έκδοση του νέου παιδικού μου βιβλίου, που θα κυκλοφορήσει περίπου στα τέλη του φθινοπώρου, από τις εκδόσεις Μ. Σιδέρη, αλλά δεν θα ήθελα, αυτή τη στιγμή, να αποκαλύψω περισσότερα.

Και φυσικά έπονται και άλλες ακόμη ιστορίες, οι οποίες περιμένουν υπομονετικά στο συρτάρι μου -ή καλύτερα στον υπολογιστή μου- για να βρουν την εκδοτική τους στέγη.

05 Ιουλίου, 2026

Τιμητική Διάκριση της Προέδρου του Συλλόγου « Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη» από τον Φιλολογικό Σύλλογο « Παρνασσός»

 


Το βράδυ της Παρασκευής 29.5.2026 βραβεύτηκε η Πρόεδρος του Συλλόγου μας κα. Ελένη Βαχάρη από τον Φ/ Σ « Παρνασσός», για το εν γένει πολιτιστικό της έργο. Η εκδήλωση έγινε στην κατάμεστη μεγάλη αίθουσα του ιστορικού Συλλόγου, όπου μεταξύ επτά συνολικά βραβευθέντων ξεχώρισε αισθητά το ευρύ ανθρωπιστικό και πολιτιστικό έργο της Προέδρου μας, το οποίο ανέλυσε από το Δ.Σ. του Φ/Σ η κα. Σοφία Μωραϊτη. Στη μακρόχρονη πολιτιστική της πορεία η κα. Βαχάρη καταπιάσθηκε ενεργά με την εκπαίδευση των κωφών συνανθρώπων μας, την ίδρυση Παιδικής Βιβλιοθήκης, την ηθική και οικονομική ενίσχυση Ιδρυμάτων, Σχολείων και Φορέων Γραμμάτων και πολιτισμού, την θετική της συμβολή στους σκοπούς του Λυκείου των Ελληνίδων, την ίδρυση και εδραίωση του Συλλόγου « Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη» και τον συνεχή εμπλουτισμό των εκθεμάτων του Μουσείου Γεωργίου Δροσίνη, στην έπαυλη του ποιητή « Αμαρυλλίδα» στην Κηφισιά.

Μετά την βράβευσή της από τον Πρόεδρο του Φ/Σ κ. Βας. Κωνσταντινόπουλο, ο οποίος της επέδωσε μετάλλιο και σχετικό έγγραφο διάκρισης, η κα. Βαχάρη, στην αντιφώνησή της, ευχαρίστησε δεόντως το Δ.Σ. του Φ/Σ και έκαμε ιδιαίτερο λόγο για τις σχέσεις του ποιητή και πεζογράφου Γ. Δροσίνη με τον Φ/Σ και τους ομοτέχνους της εποχής του.



Τέλος, η κα. Ελένη Βαχάρη δέχθηκε τα συγχαρητήρια των παρευρισκομένων ανθρώπων της Επιστήμης των Γραμμάτων και της Τέχνης και ιδιαίτερα από τα Μέλη του Συλλόγου μας, μεταξύ των οποίων και οι : Παύλος Φήμης, Καίτη Ντάκουλα, Θέκλη Καμπάνη, Αγγ. Τσουβελεκάκη, Ανδρ. Ρηγόπουλος, Λάμπρος Κωστάκης, Αικ. Βολουδάκη κ.α.

 

Παύλος Αποστ. Φήμης