20 Σεπτεμβρίου, 2024

«Γοητευμένος ο Σύλλογος οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη από την ξενάγηση στην Έκθεση Νοήματα του Μουσείου της Ακρόπολης»

 


Η Έκθεση με τίτλο Νοήματα, Προσωποποιήσεις και Αλληγορίες από την Αρχαιότητα εως σήμερα, επιλέχθηκε κυρίως για τη δυσκολία της να μεταφέρει στην αίθουσα των περιοδικών Εκθέσεων του Μουσείου Ακρόπολης όχι έναν Διάλογο μεταξύ δύο διαφορετικών εποχών δημιουργίας των εκτιθέμενων έργων αλλά μια Τετραλογία , μια διαχρονία που θα παρουσίαζε μαζί τέσσερις διαφορετικές περιόδους της Τέχνης : Aρχαιότητα, Βυζάντιο, Αναγέννηση και Νεότερη Τέχνη.



 Ο μονολεκτικός τίτλος της , με κεφαλαία τα 6 από τα 7 γράμματά της ΝοΗΜΑΤΑ και μικρογράμματο το δεύτερο είναι αυτός που παραπέμπει στα νοήματα της θεματικής της πλοκής, καθώς οι προσωποποιήσεις, οι συμβολισμοί και οι αλληγορίες είναι καθοριστικές σταθερές που διατρέχουν ως διαχρονικά νήματα τις τέσσερις χρονικές περιόδους, οι οποίες περιλαμβάνονται στην Έκθεση.



Η Έκθεση περιλαμβάνει 164 έργα, διαφόρων μεγεθών από διαφορετικά υλικά και εποχές: νομίσματα, κεραμικά και πήλινα όστρακα, αγγεία, ανάγλυφα, αγάλματα, χειρόγραφα και βιβλία, πίνακες ζωγραφικής, ουσιαστικά ένα παλίμψηστο υλικών συντίθεται εδώ , για να φανεί έστω και αμυδρά η διείσδυση των προσωποποιήσεων και των αλληγοριών όχι μόνο στις μεγάλες αλλά και στις διακοσμητικές τέχνες.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Έκθεση χωρίζεται σε έξι ενότητες: Χρόνος, Φύση, Θεότητες, Άνθρωπος/ Ανθρώπινη Φύση, Θεσμοί, « Αλληγορίες» κι έναν Επίλογο. Καθεμία από αυτές έχει μία ή περισσότερες υποενότητες αναλόγως του αριθμού των έργων που κατορθώσαν να συγκεντρώσουν για το τετράμηνο διάστημα διάρκειάς της στο Μουσείο Ακρόπολης.

 Την ενσάρκωση των υψηλών «ΝοΗΜΑΤΩΝ» , λοιπόν της τέχνης βίωσαν 15 μέλη του Συλλόγου του Μουσείου Γ. Δροσίνη στο Μουσείο της Ακρόπολης την Τετάρτη 10 Απριλίου 2024 σε μια μοναδική ξενάγηση από την Αρχαιολόγο του Μουσείου Μαρία Ανδρεοπούλου.

Ο συνδυασμός των σπάνιων έργων τέχνης και η ξενάγηση ήταν ένα δημιουργικό μάθημα γνώσεων! Δεν υπήρχε άνθρωπος που να έφυγε χωρίς να ήταν γεμάτος αλλά και ψυχικά εμφορούμενος!


 


Η συναρπαστική ξενάγηση μας άφησε μια γλύκα μέσα από αλληγορίες, προσωποποιήσεις, συμβολισμούς, μεταφορές, υπερβολές, αινίγματα, ειρωνείες, υπόνοιες και άλλα ακόμη που ως όρους συναντά κανείς σε κείμενα φιλοσοφικά ή ποιητικά, ρητορικά και άλλα.

Μια πανδαισία έργων από μάρμαρο, πηλό, μέταλλο, καμβά και χρώμα τα περισσότερα από τα οποία ταξιδεύουν για πρώτη φορά και τα οποία ενώνονται για να τέρψουν και να ευχαριστήσουν, να σε κάνουν να σκεφτείς και μαζί να χαρείς το έργο του Ζωγράφου του Μειδία σε ένα αγγείο από το Βρετανικό Μουσείο, τον Κρόνο-Χρόνο που τρώει τα παιδιά του, έργο του Ρούμπενς από το Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης, την προσωποποιημένη Ζωγραφική του Bourdon από ιδιωτική Συλλογή της Ρώμης, το χάλκινο αγαλμάτιο του Ύπνου από  το Kunsthistorisches Museum της Βιέννης, τα Ψηφιδωτά της Θάλασσας και του Ωκεανού από το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, την Αλληγορία της θείας Μετάληψης από το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, τον Έρωτα και την Ψυχή από τα Musei Capitolini της Ρώμης , τις Ώρες/ Εποχές από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο μαζί με τις εποχές του Γιάννη Τσαρούχη από ιδιωτική Συλλογή, την Αλληγορία της Συκοφαντίας του Απελλή, κ.α.

Αυτή η μοναδική ξενάγηση δε θα μπορούσε να τελειώσει καλύτερα αφού τα μέλη του Συλλόγου του Μουσείου Γ. Δροσίνη γευμάτισαν στο εστιατόριο του Μουσείου με θέα το βράχο της Ακρόπολης!

 

~Ευφροσύνη Λούζη~


«Ο Γεώργιος Δροσίνης και η Ακαδημία Αθηνών »

 




Ο καθηγητής Λάμπρος Βαρελάς γράφει ότι ο Δροσίνης της δεκαετίας του 1880 είναι ο περιηγητής, δημοσιογράφος, ο άτυπος ρεπόρτερ των εντύπων του Γαβριηλίδη και της Εστίας. Κατά το Λάμπρο Βαρελά ο πεζογράφος Δροσίνης είναι συνδεδεμένος περισσότερο με την αγροτική ελληνική επαρχία και το ηθογραφικό διήγημα στο οποίο ώθηση του έδωσε ο Ν.Γ. Πολίτης. Ο Γ. Δροσίνης κάνει προσπάθεια ν’ αναπαραστήσει μέσω της λογοτεχνίας την αυθεντική ελληνική ζωή. Αξιοσημείωτο είναι κατά το Λάμπρο Βαρελά ότι ο Δροσίνης είναι για 20 με 30 χρόνια ένας από τους πιο γνωστούς νεοέλληνες λογοτέχνες στο εξωτερικό και από τους πιο πολυμεταφρασμένους. Μάλιστα διατηρεί καλή σχέση με τον Δημήτριο Βικέλα , το σημαντικό αυτό πολιτισμικό διαμεσολαβητή με τον οποίο διατηρεί αλληλογραφία. Ποιος μπορεί να σκεφτεί άραγε τη γενιά του 1880 χωρίς τον Δροσίνη των περιοδικών και των εφημερίδων που δημιουργούν πολιτισμική ζωή;





-Γ. Δροσίνης-

Κατά τον καθηγητή Δημήτρη Κόκορη ο Δροσίνης είναι « ένας από τους καλύτερους μπαλλαντογράφους μας ». Επιπρόσθετα, ο Γ. Δροσίνης εξελάμβανε την ποιητική μετάφραση ως καλλιτεχνική δημιουργία. Επιπλέον, ο Δ. Κόκορης ισχυρίζεται ότι το μεταφραστικό έργο του Δροσίνη θα πρέπει να το εκλαμβάνουμε πλέον ως οργανικό τμήμα της ποίησής τους. Ενώ το ενδιαφέρον πεδίο της ποίησης του Δροσίνη είναι σύνθετο και περίπλοκο. Δε μπορεί να σκιαγραφηθεί με μια απλή μονοκονδυλιά και αυτό φυσικά πρέπει να προσγραφεί στα θετικά της πολύπλευρης πνευματικής προσφοράς του.

Κατά τον καθηγητή Νάσο Βαγενά, ο Δροσίνης ως ποιητής σήμερα μπορούμε να πούμε ότι δεν εκτιμάται! Αυτή η υποτίμηση έχει αρχίσει από τη δεκαετία του 30’ και μετά. Μάλιστα, η εικόνα του Δροσίνη ως ποιητή όπως έχει διαμορφωθεί όχι από το καλύτερο μέρος του έργου αλλά από εκείνο που θεράπευε τις σχολικές ανάγκες. Επιπρόσθετα, η αίσθηση του Νάσου Βαγενά είναι ότι ο Δροσίνης είναι ένας σημαντικός ελάσσων ποιητής, ευαίσθητος και συναισθηματικός! Συνοψίζοντας, κατά το Νάσο Βαγενά οι ποιητικές μεταφράσεις του Δροσίνη είναι θαυμάσιες και θα πρέπει να συναριθμούνται ανάμεσα στα καλύτερα ποιήματά του.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Γιάννη Παπακώστα τα κείμενα του Γ. Δροσίνη αγγίζουν ποικίλες πτυχές του λογοτεχνικού έργου για την παιδική λογοτεχνία, για το παραμύθι και ειδικότερα το ενδιαφέρον του Δροσίνη για άτομα με ειδικές ανάγκες όπως είναι τα άτομα που στερούνται το φως ή την ακοή. Επίσης, κατά το Γιάννη Παπακώστα είναι αλήθεια ότι αρκετές φορές οι μπαλάντες του Δροσίνη έχουν μέσα τους το δραματικό στοιχείο, το οποίο καθώς έχει ως πηγή τη λαϊκή παράδοση, διαπλέκεται με έντονο ψυχικό πάθος. Τέλος ο Γιάννης Παπακώστας μας υπενθυμίζει την άποψη του Κ.Θ Δημαρά ότι ο Δροσίνης αποτελεί μια ήρεμη δύναμη είναι δημιουργός μια « Νέας Παιδείας» που την υπηρέτησε συνειδητά και σε πολλά επίπεδα.

Στον επίλογο του βιβλίου ο καθηγητής Κωνσταντίνος Κασίνης υπογραμμίζει ότι το βιβλίο θα αποτελέσει τη βάση για επανεκτίμηση της γνωστής και άγνωστης παραγωγής του συγγραφέα αλλά και της συνολικής προσφοράς του ως πρωτοπόρου της νέας κίνησης στην ποίηση της γενιάς του 1880 ως σπουδαίου πεζογράφου ευαίσθητου μεταφραστή, εκδότη περιοδικών και εφημερίδων, συντάκτη ωφέλιμων και τερπνών βιβλίων, υπομονετικού δουλευτή της ελληνικής γλώσσας και γενικότερα ενός ανθρώπου βαθιά καλλιεργημένου, γνώστη της ζωής, εραστή του ωραίου , πραγματικού ρέκτη, που ωφέλησε την παιδεία και την πατρίδα απ’ όλες τις θέσεις στις οποίες υπηρέτησε.

~ Ευφροσύνη Λούζη~

 

« Δροσίνης και Βίβλος, Φάνης Κωστόπουλος, Έκδοση του Συλλόγου Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη , Σειρά αυτοτελών Εκδόσεων Αριθμός 59 »

 


Ούτε αφελής ούτε τυφλός ήταν ο Δροσίνης για να μην έχει δει τίποτα από την αστική υποκρισία και ηθική σήψη της σημερινής εποχής. Ο κ. Φάνης Κωστόπουλος στο βιβλίο « Δροσίνης και Βίβλος» μας εξομολογείται ότι ο αναγνώστης δεν πρέπει να ξαφνιαστεί που τον απασχόλησαν ακόμη και οι νηπιακές αναμνήσεις του ποιητή. Αφού αυτές θεωρεί κυρίως πιο σημαντικές σε κάθε άνθρωπο.

 

«Α! αυτή η παιδική μου ζωή,

Ο μεγάλος δρόμος για κάθε καιρό!»

~ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΩ~

 

Επιπλέον, η βίβλος στάθηκε πηγή έμπνευσης για τη λογοτεχνία, την αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική, τη γλυπτική και τη μουσική. Κανένα άλλο βιβλίο δεν άσκησε τόση επίδραση σε αυτές τις τέχνες όση η Βίβλος. Μάλιστα, η Βίβλος θεωρείται και είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για τη διαμόρφωση του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε.

Η ορθόδοξη, χριστιανική πίστη του Δροσίνη δεν του επέτρεψε να υπερβεί τους φραγμούς της συμβατικότητας για την οποία χριστιανική πίστη κάνουν λόγο και άλλοι όπως για παράδειγμα η πολύ ωραία και πλούσια ενημερωμένη ομιλία της αείμνηστης Ηρώς Κοβέκκη με τίτλο Γεώργιος Δροσίνης και Ορθοδοξία.



 

Επιπρόσθετα, ο Δροσίνης είχε την ευτυχία να γνωρίσει από κοντά και τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη και τον Παπαδιαμάντη όπως μας πληροφορεί ο Φάνης Κωστόπουλος. Μάλιστα, ο Δροσίνης ισχυρίζεται ότι ο Παπαδιαμάντης μπορεί να είναι ένας από τους κορυφαίους μας λογοτέχνες ως άνθρωπος όμως ήταν κλειστός και ιδιόρρυθμος. Αφού απέφευγε, όπως ο διάβολος το λιβάνι  τη συναναστροφή με άλλους όπως λέει ο Δροσίνης « έμενε πάντα σε κάποια απόσταση». Ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης αποκαλεί τον εαυτό του σε ένα ποίημα προς τη μητέρα του «σκοτεινό τρυγόνι», μάλλον θα πρέπει να εκλάβουμε ως το «έρημο» ή το «δύστυχο»

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε ότι ο Δροσίνης είχε αγαπήσει και μελετήσει το φυτικό βασίλειο, δε μπορούσε να μην προσέξει την κληματαριά του σπιτιού που ήταν ριζωμένη στην αυλή και τα κλωνάρια της κρέμονταν έξω στο δρόμο πλέκοντας τα παρακλώναρά της με τσαμπιά σταφύλια στην πρόσοψη του σπιτιού. Στην αυτοβιογραφία του αφιερώνει στη νηπιακή του ηλικία ένα ολόκληρο κεφάλαιο που επιγράφεται « Το σπίτι στην Πλάκα » Πρόκειται για το σπίτι όπου ο ποιητής είδε το φως του κόσμου και έζησε τα πρώτα τέσσερα ή πέντε χρόνια της ζωής του.

Τέλος, η αφήγηση του Δροσίνη μας δείχνει ότι ο θάνατος ενός βασιλιά ή αυτοκράτορα δεν ήταν μόνο ένα σημαντικό γεγονός αλλά και δημιουργούσε ευκαιρίες για εμπορική εκμετάλλευση αυτού του γεγονότος.

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

« Με τόσο Φως, γιατί δε φεύγει η Μαυρίλα;»

 


…Κι όμως είναι αλήθεια πως σ’ όλη μου τη ζωή βασίστηκα στην καλοσύνη κάποιων τυχαίων ανθρώπων που πέρασαν απ’ τη ζωή μου…! Στάθηκα τυχερή να τους συναντήσω στο μονοπάτι της ζωής μου, σ’ εκείνο το δύσκολο σταυροδρόμι που δεν ήξερα ποιο δρόμο να επιλέξω, σ’ εκείνη τη στιγμή που δεν ήξερα τι απάντηση να δώσω. Εκείνοι ήταν εκεί… καραδοκούσαν από κάποιο αόρατο νήμα που φαίνεται να ένωνε τις ζωές μας! Νιώθω ευγνώμων! Είναι αδιαμφισβήτητο πια ότι η ζωή επιστρέφει συμπεριφορές με το παραπάνω! Είναι αλήθεια πως από ένα τίποτα γίνεται ο Παράδεισος όπως έχει πει και ο νομπελίστας ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης. Άλλοι το λένε Κάρμα!



Φτάνει να έχεις υπομονή και πίστη πως εκείνο το Άπλετο Φως θα νικήσει τη Μαυρίλα…θα νικήσει το Σκοτάδι…Θα νικήσει το θάνατο και τελικά θ’ αναστηθούν οι συνειδήσεις, θ’ αναστηθούν οι Αληθινές ζωές των ανθρώπων. Είναι πια πραγματικότητα πως έχουμε φτάσει σ’ ένα οδυνηρό τέλμα σαν κοινωνία, πως η ανθρωπότητα έχει αποτύχει τη στιγμή που χιλιάδες μικρά παιδιά σκοτώνονται σε πολέμους ή δεν έχουν να φάνε!

Αγωνιώ για το Μέλλον των παιδιών, των παιδιών μας! Ποιος προβολέας τάχα μου; Ποιος ήλιος; Είναι ικανός να φωτίσει αυτόν τον Σκοταδισμό; Προς τα που βαδίζουμε; Που στ’ αλήθεια πήγαν όλα εκείνα τα λαμπερά πρότυπα ανθρώπων, πολιτικών αρχηγών, ανθρωπιστών επιστημόνων, ταπεινών, καθημερινών ανθρώπων; Ζούμε στην Ελλάδα κάτω απ’ αυτό τον αστείρευτο λαμπερό ήλιο… Αλήθεια με τόσο Φως , γιατί δε φεύγει η Μαυρίλα; Θ’ αναρωτιέμαι ακόμα…!

 

~ Ευφροσύνη Λούζη~


«Γιατί υπάρχει το Ραδιόφωνο στον Δήμο της Ν. Σμύρνης;»

 


Το ραδιόφωνο υπάρχει πρωτίστως διότι η Μουσική Ενώνει,  διότι η Μουσική Εξυψώνει, διότι η Μουσική αποτελεί διέξοδο, παρέα στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε! Γιατί η Μουσική με τις νότες του πενταγράμμου που περικλείει δίνει χρώμα και ζωή στο γκρίζο της Πόλης μας, δίνει κουράγιο, δύναμη και θετική ενέργεια στα προβλήματα που ταλανίζουν τους συνανθρώπους μας!

Το ραδιόφωνο υπάρχει και πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει ως δείγμα «Πολιτισμού» που εξανθρωπίζει τα ζωώδη ένστικτα των ανθρώπων μέσα στα οποία είναι βουτηγμένοι κατά κόρον στις μέρες μας! Το ραδιόφωνο οφείλει και πρέπει να προάγει τον πολιτισμό, να εξευγενίζει τα ήθη και τις συνειδήσεις. Το ραδιόφωνο δεν είναι ένα «ψώνιο» του κάθε μουσικού παραγωγού και ηχολήπτη. Είναι Μεράκι, είναι καλλιτεχνική κλίση, είναι δείγμα ευαισθησίας και ενσυναίσθησης τις περισσότερες φορές. Είναι ο πολύτιμος χρόνος που ο καθένας θυσιάζει για να οργανώσει μια εκπομπή που στις μέρες μας αυτός ο χρόνος φαντάζει πολυτέλεια!

Μήπως το Ραδιόφωνο, ο Πολιτισμός, οι Μουσικοί Παραγωγοί και οι Ηχολήπτες πρέπει επιτέλους να λάβουν τη θέση που τους αρμόζει;

Μήπως αυτό το Μεράκι να αναγνωριστεί, να γίνει τελικά σεβαστό και να εκτιμηθεί…;

Αφού και οι ίδιοι οι μουσικοί παραγωγοί είναι καθημερινοί άνθρωποι -Εθελοντές, που αγαπούν αυτό που κάνουν…!

Η Μουσική ενώνει…Η Μουσική θεραπεύει…Η Μουσική δίνει Νόημα…Οι άνθρωποι την έχουν ανάγκη περισσότερο από ποτέ!!!



~Eυφροσύνη Λούζη~


14 Σεπτεμβρίου, 2024

Παναγιώτα Κολλέρη: "Αγαπώ την παιδική λογοτεχνία και πολύ τα παραμύθια"



 Η σημερινή καλεσμένη των Τεχνών είναι η συγγραφέας, εκπαιδευτικός-θεολόγος και παραμυθού Παναγιώτα Κολλέρη. Το 2023 κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο «Το αλογάκι της Ονειρούπολης» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη.

Πώς εμπνευστήκατε την ιστορία του βιβλίου σας «Το αλογάκι της Ονειρούπολης»;


«Το αλογάκι της Ονειρούπολης» είναι παραμύθι αληθινό. Η Μαρίκα είναι το άλογο της οικογένειάς μου, ο εγγονός και ο παππούς είναι μέλη της. Η ιστορία γίνεται και χρησιμοποιώ αυτό το ρήμα γιατί έχει τεράστια και συνεχή μεταμορφωτική δύναμη, σε ένα καρουσέλ μιας μικρής πόλης, που γίνεται Ονειρούπολη με όσα συμβαίνουν εκεί.

Εξηγήστε μας τη φράση που βλέπουμε στο παραμύθι σας. «Δεν έχει σημασία να βλέπεις αυτόν που αγαπάς, αλλά να αγαπάς αυτόν που βλέπεις»;

Η αγάπη δεν περιορίζεται από τίποτα. Δεν αγαπώ μόνο τους συγγενείς μου, τους φίλους μου, τους ανθρώπους που θέλω, τα ζώα μου και ότι έχω και θέλω να αγαπώ. Αν αγαπώ μόνο αυτά που έχω και θέλω είναι εγωισμός. Η αληθινή αγάπη είναι θαύμα, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Δεν έχει όρια. Είναι φροντίδα, προσφορά και χαρά για κάθε άνθρωπο και ζώο, για καθετί που υπάρχει.

Τι μήνυμα θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες σας;

Η αγάπη δεν χάνεται ποτέ. Δεν σταματά ποτέ, δίνει χαρά, κάνει τα όνειρα αληθινά και γιατρεύει το σώμα και την ψυχή.

Πώς θα θέλατε να συστηθείτε στο αναγνωστικό κοινό σας;

Είμαι μαμά, εκπαιδευτικός-θεολόγος και παραμυθού. Αγαπώ την παιδική λογοτεχνία και πολύ τα παραμύθια.

Πώς άρχισε η ενασχόλησή σας με τη συγγραφή;

Από μικρή ηλικία, κοντά στη μεγαλύτερη παραμυθού του κόσμου, την γιαγιά μου.

Μιλήστε μας για τις δραστηριότητές σας πάνω στο καινούριο σας βιβλίο;

Αγαπώ τη βιωματική εμπειρία του παραμυθιού, γι’ αυτό σε κάθε παρουσίαση θέλω το παραμύθι να βιώνεται από τα παιδιά, με παιχνίδι, τραγούδι, ζωγραφική, κατασκευή και ότι άλλο χαρούμενο, δημιουργικό και πρωτότυπο σκεφτώ. Έτσι, αγαπούν και τα παιδιά το παραμύθι πολύ. Ως τον ουρανό μου λένε, ως την καρδιά τους λέω…


Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Θέλω πολύ «Το αλογάκι της Ονειρούπολης» να παρουσιαστεί στην Ονειρούπολη, στη Δράμα, όπου έχει πάρει πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό παραμυθιού, με τα παραμυθένια παιδιά ΑμεΑ, του δήμου Διρφύων Μεσσαπίων. Αγαπούν πολύ αυτό το παραμύθι, το παρουσίασαν μοναδικά και το νανούρισμα του τραγουδήθηκε από την παραμυθένια Μαρία συγκλονιστικά. Επίσης, θέλω την έκδοση των έργων μου, του παιδικού-εφηβικού μυθιστορήματος «Ο σκύλος και το πουκάμισο», της βραβευμένης συλλογής παραμυθιών «Του χωριού τα παραμύθια» και της χριστουγεννιάτικης συλλογής «Χριστουγεννιάτικα παραμύθια». Κυρία Λούζη, σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία!

''Η ΡΑΠΟΥΝΖΕΛ ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ''

 


 

-Εμένα μου αρκεί ο εαυτός μου για συντροφιά, ελπίζω κι εσένα!-

-Λάμπω μέσα στη μοναξιά μου!-

 

«…Που να είσαι αλήθεια το βράδυ αυτό που τόσο ,μα τόσο μόνος και μαζί μου παίζουν κρυφτό πότε η πλήξη και πότε πόνος.

Που να είσαι αλήθεια το βράδυ αυτό που με χτυπάει το άγριο το αγέρι να έρθεις και με ένα φιλί καυτό να με γεμίσεις με καλοκαίρι.

Ας ερχόσουν για λίγο μοναχά για ένα βράδυ να γεμίσεις με φως το φρικτό μου σκοτάδι. Και στα δυο σου τα χέρια να με σφίξεις ζεστά. Ας ερχόσουν για λίγο και ας χανόσουν μετά…»



Tον ρόλο της μικρής Λέτι ένα κορίτσι που λόγω πολέμου φυγαδεύεται από τους γονείς του για να σωθεί στο Λονδίνο, ερμηνεύει για πρώτη φορά στη νέα παραγωγή, η Δανάη Ομορεγκιέ Νεάνθη. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο της αυστηρής κυρίας Πιρς που αναλαμβάνει την κηδεμονία του κοριτσιού, στον νέο τόπο που πηγαίνει, ερμηνεύει η γνωστή τραγουδίστρια και ηθοποιός Idra Kayne.

-Η φύση δεν έχει γνώμη γι’ αυτό την αγαπώ!-

-Όλοι χρειαζόμαστε λίγη βοήθεια μερικές φορές.-

Η ανατρεπτική μπάντα String Demons, ερμηνεύει ζωντανά στη σκηνή την πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε ειδικά γι’ αυτή, τονίζοντας άλλοτε με ατμοσφαιρικό και άλλοτε με εκρηκτικό τρόπο τα συναισθήματα του έργου. 

Στην παράσταση παίζουν ακόμα οι ηθοποιοί Μάκης Νάνος, στον ρόλο του νεαρού Κόνραντ και ο Φάνης Παυλόπουλος, στον ρόλο του αφηγητή. Η χιουμοριστική νότα της παράστασης εκφράζεται από την επιθετική χήνα, τη μασκότ του έργου, που με τις κραυγές της υπογραμμίζει όσα συμβαίνουν στη σκηνή και προκαλεί το γέλιο των θεατών.

Μια ολοκληρωμένη πρόταση στο παιδικό θέαμα με την υπογραφή του Ηλία Καρελλά, που συνδυάζει μοναδικά επί σκηνής το θέατρο, τους ηθοποιούς, τη μαγεία του σύγχρονου θεάτρου σκιών, με τη ζωντανή μουσική και τους μουσικούς/ερμηνευτές. Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς. 



 Μια παράσταση με Βραβείο Θεάτρου για Παιδιά και Εφήβους από την Ελληνική Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών. Η παράσταση τέθηκε υπό την αιγίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Ακόμα μια μεγάλη επιτυχία κατέγραψε στα 25 χρόνια της πορείας του, ο Θίασος – Παιδική Σκηνή  του διακεκριμένου σκηνοθέτη και σκιοπαίκτη Ηλία Καρελλά. Περισσότεροι από 40.000 θεατές παρακολούθησαν την παράσταση με το τελευταίο έργο του Mike Kenny «Ραπουνζέλ χωρίς Παραμύθι», που παρουσιάστηκε στο θέατρο ΚΑΠΠΑ τη σεζόν 2022-2023, κερδίζοντας μια θέση τόσο στις καρδιές των παιδιών, όσο και των ενηλίκων.

-Ο κόσμος είναι πολύ επικίνδυνος για τόσα μικρά πλάσματα.-

-Ορισμένα πράγματα απλώς χρειάζονται χρόνο αλλά γίνονται…!-


Ο πολύ θετικός απόηχος της παράστασης, καθώς και τα επαινετικά σχόλια του κοινού και της θεατρικής κριτικής, θα φέρουν για δεύτερη χρονιά και την επόμενη σεζόν την «Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι» στη σκηνή του θεάτρου ΚΑΠΠΑ, που έχει γίνει μόνιμη στέγη του θιάσου. Πρόκειται για το πιο πρόσφατο έργο του πολυβραβευμένου συγγραφέα, ο οποίος το εμπιστεύθηκε στον Ηλία Καρελλά που το ανέβασε σε πανευρωπαϊκή πρεμιέρα.

Ο Ηλίας Καρελλάς, πιστεύει πως τα διαχρονικά μηνύματα του έργου, που συνομιλούν με την εποχή μας, κάνουν επιτακτική την ανάγκη συνέχισης των παραστάσεων, ώστε να έχουν την ευκαιρία και τα παιδιά που δεν πρόλαβαν, να παρακολουθήσουν αυτό το γεμάτο συναισθήματα και ελπίδα έργο, που είναι κατάλληλο για θεατές κάθε ηλικίας.

Ειδικότερα η παράσταση προτείνεται για παιδιά από 7 ετών, ώστε να περάσουν με τον καλύτερο τρόπο τα μηνύματα του έργου, που έχουν σκοπό να μας ευαισθητοποιήσουν απέναντιστη διαφορετικότητα, την κοινωνικήαπομόνωση, τον ρατσισμό, τον πόλεμο, το περιβάλλον, τις μαθησιακές δυσκολίες. 

Tον ρόλο της μικρής Λέτι ένα κορίτσι που λόγω πολέμου φυγαδεύεται από τους γονείς του για να σωθεί στο Λονδίνο, ερμηνεύει για πρώτη φορά στη νέα παραγωγή, η Δανάη Ομορεγκιέ Νεάνθη. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο της αυστηρής κυρίας Πιρς που αναλαμβάνει την κηδεμονία του κοριτσιού, στον νέο τόπο που πηγαίνει, ερμηνεύει η γνωστή τραγουδίστρια και ηθοποιός Idra Kayne.

-Η φύση δεν έχει γνώμη γι’ αυτό την αγαπώ!-

-Όλοι χρειαζόμαστε λίγη βοήθεια μερικές φορές.-

 

Η ανατρεπτική μπάντα String Demons, ερμηνεύει ζωντανά στη σκηνή την πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε ειδικά γι’ αυτή, τονίζοντας άλλοτε με ατμοσφαιρικό και άλλοτε με εκρηκτικό τρόπο τα συναισθήματα του έργου. 

Στην παράσταση παίζουν ακόμα οι ηθοποιοί Μάκης Νάνος, στον ρόλο του νεαρού Κόνραντ και ο Φάνης Παυλόπουλος, στον ρόλο του αφηγητή. Η χιουμοριστική νότα της παράστασης εκφράζεται από την επιθετική χήνα, τη μασκότ του έργου, που με τις κραυγές της υπογραμμίζει όσα συμβαίνουν στη σκηνή και προκαλεί το γέλιο των θεατών.

Μια ολοκληρωμένη πρόταση στο παιδικό θέαμα με την υπογραφή του Ηλία Καρελλά, που συνδυάζει μοναδικά επί σκηνής το θέατρο, τους ηθοποιούς, τη μαγεία του σύγχρονου θεάτρου σκιών, με τη ζωντανή μουσική και τους μουσικούς/ερμηνευτές. Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς.