"Η ΜΥΡΤΏ ΤΣΙΟΥΜΠΡΗ ΚΑΛΕΣΜΕΝΗ~ΣΤΙΣ ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ -Η ΔΑΧΤΥΛΗΘΡΑ & ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ-"

 

1. Ο τίτλος του βιβλίου συνδυάζει ένα καθημερινό, μικροσκοπικό αντικείμενο, τη δαχτυλήθρα, με κάτι απέραντο και φωτεινό, το αστέρι. Τί συμβολίζουν αυτά τα δύο στοιχεία για  εσάς;

 Για  να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν σκέφτηκα να  αντιπαραθέσω ως μεγέθη αυτά τα δύο αντικείμενα, που αποτέλεσαν τον κεντρικό άξονα της ιστορίας μου. Και αυτό, διότι το  μέγεθος όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και συναισθήματα, είναι εντελώς σχετικό και απρόσμενο πολλές φορές. Έτσι και στο  παραμύθι μου κάτι τόσο μικρό όπως η δαχτυλήθρα, μπορεί να αγγίξει ένα αστέρι, μόνο σκεπτόμενοι την έννοιά της ως συμβολισμό συναισθήματος.

Για μένα η δαχτυλήθρα συμβολίζει την προστασία και την ασπίδα απέναντι στον ψυχικό πόνο. Δηλώνει την αγάπη που είναι έτοιμη να κάνει τα πάντα, νικώντας όλους τους φόβους για να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο που θεωρεί δικό της.

Από την άλλη το αστέρι, εκ φύσεως, είναι κάτι φωτεινό και μακρινό. Συμβολίζει  το όνειρο, την αισιοδοξία και την ελπίδα για κάτι καλύτερο και μεγαλύτερο.

Με ποιόν τρόπο μπορούν αυτά τα δύο να σταθούν μαζί; Μόνο μέσω της αποδοχής και της αγάπης για το διαφορετικό της φύσεως του καθενός. Όπως ακριβώς γίνεται και με  τους ανθρώπους. Αυτά τα δύο μαγικά αντικείμενα κλείνουν το μεγαλείο των ανθρώπινων σχέσεων.

 2. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για  έναν συγγραφέα να προσεγγίσει την παιδική ψυχολογία και να μιλήσει για  τόσο βαθιά συναισθήματα με απλότητα;

Καταρχάς θεωρώ πως βασικό στοιχείο ενός συγγραφέα παιδικού βιβλίου είναι η αγάπη του για τα παιδιά. Και αυτό δεν  προϋποθέτει απαραίτητα να είναι ο ίδιος γονέας. Προϋποθέτει να μπορεί να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά ως δικά του. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο των παιδιών.

Για μένα τα παιδιά είναι κάτι μαγικό, διότι σου εκφράζουν τα πάντα κλεισμένο σε μία πρόταση. Στέκονται απέναντί σου έτοιμα  να σου δώσουν τα πάντα. Και αυτό το κάνουν μόνο τα παιδιά, γιατί μόνο εκείνα  έχουν αυτό το θάρρος. Συνεπώς για μένα όχι δεν  είναι δύσκολο να  προσεγγίσεις την παιδική ψυχολογία, αρκεί να  θυμηθείς τον εαυτό  σου ως παιδί. Πόσες φορές χαμογέλασες, έκλαψες, ένιωσες να σε προδίδει κάποιος που αγαπούσες, πόσο υπέροχα ένιωσες κάνοντας ζαβολιές. Είναι όλα μέσα σου και περιμένουν να τα ξαναφέρεις μπρος στα  μάτια σου. Και όταν βρεις την τόλμη να το κάνεις, τότε είσαι ικανός να  διαβάσεις  όλες τις αντιδράσεις των  παιδιών  που σε περιτριγυρίζουν.

Όσο για την απλότητα; Αρκεί να μιλήσεις με ένα παιδί…

 3.   Στο οπισθόφυλλο ξεχωρίζει ο διάλογος:

«Δε με φοβάσαι που είμαι τόσο διαφορετική από όλους εσάς;»

«Πιο πολύ φοβάμαι να νιώθω μόνη σε έναν τόσο μεγάλο κόσμο».

Πώς χτίστηκε αυτή η σχέση ανάμεσα στους δύο ήρωες και τί θέλετε  να  μεταδώσετε στα παιδιά μέσα από αυτή;

 Μέσα από το παραμύθι βλέπουμε δύο εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, την Ισμήνη και την Κλειώ, με κανένα κοινό σημείο φαινομενικά. Όμως αυτό είναι λάθος. Γιατί η καθεμία είναι κλεισμένη στον δικό της κόσμο μοναξιάς και στους δικούς της φόβους. Σε αυτό το σημείο μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί πως αυτό ίσως ισχύει μόνο για την Κλειώ που δεν έχει φίλους, για την Ισμήνη όμως γιατί; Είναι ένα κορίτσι που έχει παρέες, πώς είναι δυνατόν να νιώθει μόνη;

Μόνος, όμως, νιώθει και κάποιος που είναι μέλος μιας παρέας, επειδή δεν έχει κάποιον να ακούσει πραγματικά και να αγγίξει όλα όσα είναι. Και αυτό το είδος μοναξιάς είναι το χειρότερο, γιατί σου δίνει την ψευδαίσθηση για το αντίθετο.

Τα κορίτσια  της ιστορίας μου, λοιπόν, νιώθουν μόνα, το  καθένα όμως με μία υπέροχη ψυχή να μοιραστεί. Όταν το  διαφορετικό παύει να φαντάζει κακό στα μάτια τους, η αποδοχή και το εσωτερικό  μοίρασμα θα γίνει η μαγική κλωστή  που θα  ενώσει τις ζωές τους για πάντα, χτίζοντας μία μοναδική σχέση φιλίας. Η δύναμη αυτής της φιλίας θα γίνει ο λόγος που η καθεμία  θα πολεμήσει τους φόβους της και θα καταφέρουν τελικά η μία να γίνει κομμάτι του κόσμου της άλλης.

Αυτό που θέλησα να περιγράψω μέσα από το παραμύθι και κατ’ επέκταση να κρατήσουν τα παιδιά είναι, πως η αποδοχή στο διαφορετικό αλλά και στον εαυτό μας είναι το δομικό στοιχείο μίας πραγματικής φιλίας. Γιατί κόντρα σε όσα ακούμε και ζούμε, θέλω να πω στα παιδιά με τον δικό μου τρόπο, πως υπάρχει αληθινή φιλία,  όταν τολμήσουμε να ρισκάρουμε και να απλώσουμε το χέρι μας στον άλλον.

  4.Το βιβλίο σας  πραγματεύεται τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα και τη δύναμη  της φιλίας. Πιστεύετε πως τα σύγχρονα παιδιά βιώνουν περισσότερη μοναξιά σήμερα και πώς μπορεί το παραμύθι να λειτουργήσει ως «βάλσαμο»;

 Τα παιδιά είναι ένα ενεργό κομμάτι της κοινωνίας, συνεπώς βιώνει οποιαδήποτε αλλαγή σε αυτήν, όπως και οι ενήλικες, ίσως και  σε μεγαλύτερο βαθμό. Δυστυχώς πλέον τα παιδιά ζουν σε μία εποχή που η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη, ο βομβαρδισμός γρήγορης πληροφορίας και εικόνων χωρίς κανένα μέτρο, έχουν παραγκωνίσει το ρόλο του βιβλίου, το παιχνίδι στις  γειτονιές και τον πραγματικού χρόνο επικοινωνίας τους.

Τα παιδιά μεγαλώνουν πίσω από μία οθόνη και κάνοντας παρέες μέσα από αυτήν, αγνοώντας πως αυτό τους αποξενώνει και μεγαλώνει το κενό που δημιουργεί μέσα τους η έλλειψη ουσιώδους επαφής με συνομηλίκους τους. Θεωρούν πως μιλάνε με φίλους τους διαδικτυακά ή σε διάφορα ηλεκτρονικά παιχνίδια, όμως αυτό που βλέπουν στην οθόνη είναι απλά μία φιγούρα και όχι ο φίλος τους, που πιστεύουν πως ξέρουν. Συνεπώς, ναι, θεωρώ πως τα σύγχρονα παιδιά, δυστυχώς, βιώνουν μία τρομακτική έννοια της μοναξιάς, ίσως πρωτόγνωρη για όλους εμάς που είχαμε την τύχη να τρέχουμε στις αλάνες και παιδικές χαρές, κρατώντας το χέρι του φίλου που χαμογελούσε μαζί μας.

Θέλω να ελπίζω πως διαβάζοντας το  παραμύθι και την ιστορία φιλίας αυτών των δύο κοριτσιών, τα παιδιά θα καταλάβουν πως το να κατανοούμε και να αποδεχόμαστε το διαφορετικό είναι αναγκαίο για να χτίσουμε κάθε είδος σχέσης. Θέλω να νιώσουν πόσο όμορφα συναισθήματα είναι ικανά να νιώσουν, όταν δώσουν την ευκαιρία σε έναν άνθρωπο να δει τον δικό τους κόσμο και  να γίνει μέρος του. Να πιστέψουν πως η αληθινή φιλία είναι υπαρκτή και πιθανή όταν βρουν το θάρρος να κάνουν ένα απλό βήμα. Άλλωστε αυτό δεν χρειάζεται για να νικήσουμε τους φόβους μας;

5. Η αποδοχή του «διαφορετικού» είναι  κεντρικός πυλώνας της ιστορίας. Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που ελπίζετε να κρατήσουν οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι αναγνώστες παίρνοντας το βιβλίο;

 Οι μικροί μου φίλοι θέλω να θυμούνται πως για να βρουν τον φίλο που θα τους συντροφεύει στη ζωή τους,  πρέπει πρώτα να αποδεχθούν οι ίδιοι τον εαυτό τους ακριβώς όπως είναι, για όλα όσα είναι. Άλλωστε ο πρώτος και σημαντικότερος φίλος μας πρέπει να είναι ο εαυτός μας και μαζί του κάθε φωτεινή αλλά και σκοτεινή γωνιά του. Μόνο αν αποδεχτούμε εμάς μπορούμε να απλώσουμε το  χέρι σε έναν άλλον άνθρωπο και να τον αγαπήσουμε για όλα όσα κρύβει μέσα του και μας συμπληρώνουν. Και τότε οι φόβοι μας γίνονται μικρότεροι, γιατί η μαγική λέξη σε όλα είναι το ΜΑΖΙ.

Οι μεγάλοι θα ήθελα να θυμηθούν πώς ήταν να είσαι παιδί. Πόσο μικρά και μεγάλα όνειρα έκαναν, πόση αθωότητα έκρυβαν μέσα τους, η μαγική αστερόσκονη που τα έλουζε όλα με φως. Κι  όμως είναι ακόμα εκεί. Εμείς το ξεχνάμε. Θα ήθελα, λοιπόν, μετά από το βιβλίο μου να σκεφτούν έναν άνθρωπο που ίσως να αξίζει μία δεύτερη ευκαιρία, ένα απλό χαμόγελο και βήμα για να αρχίσει εκ  νέου μία ανθρώπινη σχέση. Ίσως μία Δαχτυλήθρα πρέπει να βρει ξανά το Αστέρι της…

 6.   Ποιά είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας;

 Αγαπώ πολύ το  παιδικό βιβλίο, όχι μόνο ως συγγραφέας,  αλλά κυρίως ως αναγνώστης. Αγαπώ τον τρόπο που τα μάτια των παιδιών γεμίζουν με συναισθήματα και το  θάρρος που έχουν να πιστεύουν στο αδύνατο.

Θα ήθελα να παραμείνω στην συγγραφή παιδικών παραμυθιών, γιατί είναι κάτι που με γεμίζει και βγάζει στην επιφάνεια την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Εύχομαι οι ιστορίες μου να  αγαπηθούν από μικρούς και μεγάλους, γιατί μέσα τους θα βρίσκουν πάντα  μηνύματα που αγάπησα και κράτησα η ίδια όντας παιδί και με έκαναν όσα είμαι σήμερα.

~Ευφροσύνη Λούζη~