05 Οκτωβρίου, 2024

«Αλήθεια σε τί χρειάζεται η Ορθο-Γραφία σήμερα;»

 


Γιατί να μάθω να γράφω σήμερα τη στιγμή που η τεχνολογία καλπάζει;

Γιατί να μάθω μάλιστα σωστά να γράφω;

Γιατί να γίνω Ορθογράφος;

… Έχω τη βαθιά πεποίθηση ότι η γραφή και ο λόγος είναι πρωτίστως επικοινωνία, είναι σκέψη! Επομένως είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι η Ορθή- Γραφή προμηνύει μια Ορθή και Άρτια Σκέψη!

Είμαι από εκείνους που πιστεύουν ακόμα πως τα ταχυδρομεία, τα γράμματα , τα γραμματόσημα έχουν ακόμη λόγο ύπαρξης έχουν υπόσταση! Πιστεύω ακόμη στην τελετουργία, τη διαδικασία που σε κάνει να ζεις τις στιγμές σου αργά και απολαυστικά!

Πιστεύω ακόμη στο πλούσιο λεξιλόγιο που έχει δοθεί στην Ελληνική μας Γλώσσα. Πιστεύω πως πρέπει να μάθουμε να χειριζόμαστε σωστά την πληθώρα των -ι, τα -ε, τα -ο. Είμαι από εκείνους που δεν συμφωνούν στην απλοποίηση της γλώσσας και συνεπώς στην ισοπέδωση… Είμαι από εκείνους που πιστεύουν ακόμα στα σημεία της στίξης.

Είμαι από εκείνους τους αυστηρούς! Δε δέχομαι εύκολα τα « Greekglish». Ίσως μονάχα από πείσμα, ίσως γιατί οι Άγγλοι ομολογούν και λένε « Ιt’s Greek to me!” Είναι δηλαδή Ελληνικά για μένα! Είμαι από εκείνους που διαβάζουν ακόμα Jacquelinne De Romilly &  αναζητούν να μάθουν για το Κάλλος της Ελληνικής μας γλώσσας.

Και βέβαια σε καμμιά περίπτωση δε ζητώ να γυρίσουμε πίσω…Άλλωστε η ζωή Προχωρά Μόνο Μπροστά!

Όμως πιστεύω ακόμα ό,τι όποιος Συλλογάται Καλά…Γράφει Ορθά!!!

« Οι δύσκολοι Δρόμοι…!»

 


 Οι δύσκολοι δρόμοι μου έμαθαν ν’ αντέχω!

Οι δύσκολοι δρόμοι μου έμαθαν να επιλέγω!

Οι δύσκολοι δρόμοι δυνάμωσαν το κορμί μου.

Οι δύσκολοι δρόμοι, με έκαναν να πιστεύω…!

Οι δύσκολοι δρόμοι, με οδήγησαν σε μια μαγευτική θέα!

Οι δύσκολοι δρόμοι με διεύρυναν…

Οι δύσκολοι δρόμοι με δίδαξαν του βίου τη Συνέχεια!

Οι δύσκολοι δρόμοι, μ’ έκαναν ν’ αναμετρηθώ με τον Εαυτό μου!

Οι δύσκολοι δρόμοι, έδιωξαν τα Σκοτάδια μου!

Οι δύσκολοι Δρόμοι  & όχι οι εύκολοι… Είναι τελικά Αυτοί

Που Αξίζουν!!!!

 

28 Σεπτεμβρίου, 2024

« Δυο χρόνια και πλέον χωρίς το Γεράσιμο Στεφανάτο!»

 


 Πάνε δυο χρόνια πλέον που σταμάτησαν οι συναντήσεις μας!

Πάνε δυο χρόνια τώρα που δεν περνάω από την Μονή Πετράκη.

Πάνε δυο χρόνια τώρα που δε συναντάω αυτήν την ψιλόλιγνη φιγούρα με τα μεγάλα γαλήνια μάτια του που σε ταξίδευαν & εκείνο τον βαθύ Ανθρωπισμό του.

Πάνε δυο χρόνια τώρα και νομίζω πως το Κολωνάκι έχει χάσει την Αξία του χωρίς Εσένα!

Πάνε δυο χρόνια τώρα που δε σου λέω τα νέα μου στη χάση και στη φέξη, δε συζητάμε πια για εκείνα τα βαθιά υπαρξιακά ζητήματα.

Δε μοιραζόμαστε τους πια τους προβληματισμούς μου!!!

Έφυγες γρήγορα και απότομα! Η Απουσία σου αισθητή!

Εσύ που έβγαινες από τα καλούπια, δεν ήσουνα μονάχα ένας έμπειρος Κλινικός Γιατρός… Ήσουν πρωτίστος Άνθρωπος με περίσσια Ευαισθησία. Εσύ δεν λογάριαζες το Χρήμα για θεό σου! Θυσίαζες το Χρόνο σου και άκουγες υπομονετικά και στωικά…Ένας ακούραστος Ακροάτής! Ένας Γιατρός Ανθρωπιστής!

Νιώθω ευγνώμων που βρέθηκες στο δρόμο μου! Που ήμουν τυχερή να σε γνωρίσω!

Τώρα έχω άλλα μέτρα και σταθμά! Ξέρω καλά τι σημαίνει Ανθρωπιά! Ξέρω τί σημαίνει Ψυχολογία! Μου έμαθες να πιάνω τον εαυτό μου χέρι- χέρι , να τον ανακαλύπτω, να τον εξημερώνω!! Εσύ πολύ σοφά, άλλωστε με είχες προετοιμάσει. Έλεγες πως οι άνθρωποι δε δίνουνε συμβόλαια και εγγυήσεις…πως είμαστε περαστικοί! Μεγάλη Αλήθεια! Μου την απέδειξες!

Τώρα πια παρηγοριέμαι με το ποίημα του Γ. Δροσίνη « Τι λοιπόν;».



Τώρα πια σε κρατώ σαν πολύτιμο φυλακτό μου!

Τώρα πια Άνω Θρώσκω στον Ουρανό, σε συναντάω …και σου στέλνω τις σκέψεις μου!

Είμαι Σίγουρη ότι είσαι κάπως χαρούμενος να με βλέπεις Υγιή, να προοδεύω, να εξελίσσομαι και να προσφέρω!

Η απουσία σου Αισθητή!

Κι όμως το λέω ακόμα…

Γεράσιμε μου Λείπεις!!!!!!

« Συγγνώμη! Ευχαριστώ! Παρακαλώ!»

 


… Λέξεις τόσο συνηθισμένες αλλά και ταυτόχρονα ασυνήθιστες, ξεχασμένες…ακούγονται μάταιες, περιττές στις μέρες μας. Η ευγνωμοσύνη, το « ευχαριστώ» έννοια παρεξηγημένη! Δύσκολα την ξεστομίζουν οι άνθρωποι στις μέρες μας, δύσκολα δηλώνουν την ι1κανοποίηση τους. Περίεργο ον ο άνθρωπος! Όταν λες  «ευχαριστώ» θυματοποιήσε, εκπίπτεις!

Ενώ όταν λες  « συγγνώμη» για κάποιο πιθανόν σου λάθος χάνεις τον « τουπέ σου», χάνεις την αλαζονεία σου. Ποιος ο λόγος να ζητήσω εγώ συγγνώμη πρώτος;  Η «ευγένεια» είναι σαν να ψάχνεις ψύλλους στ’ άχυρα στις μέρες μας! Κι εσύ που την αναζητάς , μήπως είσαι υπερβολικός; Υπερευαίσθητος; Ζεις πίσω από τον ήλιο μήπως; Δεν έμαθες να ποδοπατάς, να τσαμπουκαλεύεσαι;

Είναι Μάταιο στις μέρες μας να λες « Παρακαλώ»! «Ευχαριστώ»! «Συγγνώμη»!

Είναι Μάταιο να είσαι ευγενικός, αφού η ευγένεια και η καλοσύνη μοιάζουν να είναι έννοιες παρεξηγημένες για όλους προς όλους!

Ο Ευγενικός και ο Καλός είναι ο καρπαζοεισπράκτορας της παρέας θα λέγαμε!



 

Συγγνώμη! Ευχαριστώ! Παρακαλώ!

Λέξεις που εκλείπουν!!!

« Τελικά υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στους γονείς & τα παιδιά σήμερα;»

 


Μήπως στις μέρες μας οι γονείς εργάζονται υπερβολικά;

Μήπως τελικά δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος για τους γονείς ν’ ασχοληθούν πραγματικά με τα παιδιά τους;

Μήπως η καταναλωτική κοινωνία έχει φορτώσει στις πλάτες των γονέων ένα τεράστιο βάρος;

Μήπως έχει επιβάλλει έναν Μαραθώνιο , ώστε να καλύψουν τις ανάγκες που τους επιβάλλει η καταναλωτική & υλιστική κοινωνία;

Αναρωτιέμαι πολλές φορές εάν τα παιδιά μας σήμερα μεγαλώνουν στον αυτόματο πιλότο & χωρίς τη στοιχειώδη ανατροφή;

Αναρωτιέμαι πολλές φορές , εάν οι γονείς πιεσμένοι από το δικό τους καθημερινό πρόγραμμα νιώθουν την ανάγκη να «παρκάρουν» τα παιδιά τους σε κάποιο κινητό, υπολογιστή, τάμπλετ ή τηλεόραση που αποτελεί την εύκολη λύση ψυχαγωγίας γι’αυτά.

Αναρωτιέμαι πολλές φορές τι θα συμβεί όταν μεγαλώνουμε παιδιά εθισμένα στις οθόνες και αγκυστρωμένα σ’ αυτές. Όταν μεγαλώνουμε παιδιά που η μοναδική διέξοδος επικοινωνίας αποτελεί ένα γρήγορο μήνυμα στο viber ή στο what’s up.

Αναρωτιέμαι για το πόσο αποπροσανατολισμένοι είναι γονείς και παιδιά.



Αναρωτιέμαι πως θα φτιαχτεί ένας νέος και καλύτερος κόσμος;

Αναρωτιέμαι για ποιο Μέλλον μιλάμε τη στιγμή που η νεολαία μοιάζει να είναι γερασμένη.

Αναρωτιέμαι εάν υπάρχει η σύνδεση στην οικογένεια του γονέα με το παιδί ή εάν η μοναδική απάντηση στη σύνδεση είναι ο κωδικός wi-fi.

Κάποτε ο Οιδίποδας ρώτησε τη Σφίγγα κι εκείνη απάντησε ότι σε όλες τις ερωτήσεις , η απάντηση είναι ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ, ένας άνθρωπος όμως που Άνω Θρώσκει, που ζει ελεύθερος και αποδεσμευμένος από εθισμούς και νοσηρές συνήθειες!

Το Μέλλον οφείλει και πρέπει να χτιστεί πάνω σε Υγιή πρότυπα, σε Ωραίους Ανθρώπους μ’ ευαισθησία και  ενσυναίσθηση που νοιάζονται για τον Συνάνθρωπο!

Αναρωτιέμαι για πόσο καιρό ακόμα θα είναι της Μόδας ο ωφελιμισμός, το ποδοπάτημα, η νοοτροπία του οφθαλμός αντί οφθαλμού, η αλαζονεία, ο ατομικισμός και ο εγωισμός.

Μάταιο! Ένας Φαύλος Κύκλος! Δεν οδηγεί πουθενά!

21 Σεπτεμβρίου, 2024

"Στο Μουσείο Φιλελληνισμού βρέθηκαν οι Φίλοι του Συλλόγου του Μουσείου Δροσίνη"

 


Στις απαρχές της Ανοιξης Τετάρτη 3 Μαϊου βρέθηκαν είκοσι άτομα από τα μέλη του Συλλόγου Γ. Δροσίνη για να επισκεφτούν το Μουσείο Φιλελληνισμού στην οδό Ζησιμοπούλου 12. Η Ηλέκτρα Τσίντου και ο Ορέστης Τσίντος ως πρέσβεις καλής θελήσεως του χώρου βοήθησαν στην περιήγηση των ατόμων κάνοντάς μας μια περιεκτική ξενάγηση. Αξιοσημείωτο είναι ότι το Μουσείο Φιλελληνισμού μετράει τρία χρόνια από την ίδρυσή του, αφου ιδρύθηκε το 2021 μια χρονιά που συμπίπτει με τα χρόνια της Επανάστασης του 1821. Ο κ. Βελέτζας είναι ο ιδρυτής του.


Το Μουσείο που επισκέφτηκαν οι Φίλοι του Συλλόγου Γ. Δροσίνη οργανώνεται σε τέσσερις ορόφους και το 1/5 των αντικειμένων τα έχει συγκεντρώσει από το δίκτυο εξωστρέφειας και της Φιλελληνικής κίνησης. Κάθε όροφος του Μουσείου αποτελεί έναν αφηγηματικό κύκλο.


Επιπροσθέτως, στην ξενάγηση μάθαμε πολλά για τον σπουδαίο αρχαιολόγο Βίλκελμαν στον οποίο χρωστάμε πολλά για την ανεξαρτησία. Ήταν αυτή η προσωπικότητα που ισχυρίστηκε ότι πρέπει να στρέψουμε τα φώτα στην Αρχαία Ελλάδα καθώς επίσης είπε ότι η τέχνη ανθίζει σε δημοκρατικά περιβάλλοντα. Μάθαμε για τον Μπαρτελεμί το φλογερό φιλέλληνα στον οποίο βασίστηκε και ο Ρήγας. Επιπλέον, το χώρο του ισογείου κοσμούσαν αντικείμενα κλασικού περιεχομένου, με τα οποία επέλεγαν οι Ευρωπαίοι να κοσμήσουν το σπίτι τους.


Το χώρο επίσης κοσμούσαν λογιών λογιών ρολόγια, τα οποία ήταν αντικείμενα πολυτελείας και φυσικά ένα πολύ μαγικό αντικείμενο αφού έλεγαν το χρόνο! Στον 4ο όροφο υπήρχαν γκραβούρες σπουδαίων Αμερικανών φιλελλήνων καθώς και πολλές εικόνες με τον Παρθενώνα. Μάλιστα, κάποιος ζωγράφος είχε πει ότι «έτρεμε το χέρι μου όταν αντίκρυσα τον Παρθενώνα για να τον ζωγραφίσω».





 
“Από το Λεωνίδα ίσαμε τον Κοσιούσκο
Αυτών η κραυγή αντιλαλεί την κραυγή εκείνων.
Γελάτε, τύραννοι, με μέτωπα στεφανωμένα χρυσές δάφνες.
Μπροστά στα πόδια της αισχρής και γιγάντιας τύχης.
Άξαφνα ο Μπότσαρης θα ορμήση μεσ’ στη σάλα.
Θα ορθωθεί ο Μπάυρον, ο ήρωας ποιητής.
Ο Τζαβέλλας αγανακτισμένος απ’την επιτυχία των δημίων,
Θα ραππίση τον τρομαγμένο όμιλο των θριάμβων”
-Βίκτωρ Ουγκώ-


Είδαμε επίσης τον ιδιαίτερο πίνακα με τον γιο του Κανάρη που το Commitato των Παρισίων ανέλαβε να τον μορφώσει. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Δροσίνης έχει γράψει το ποίημα του. Επιπροσθέτως, ο Κανάρης ενσαρκώνει τον Έλληνα ήρωα, ο οποίος είναι ένας απλός άνθρωπος που χρησιμοποιεί το μυαλό του, έχει καθαρή καρδιά και βοηθά την κοινότητά του.
Εντυπωσιαστήκαμε από τα αντικείμενα μιας άλλης φλογερής προσωπικότητας του Λόρδου Βύρωνα που βρίσκονταν στο Μουσείο, μάλιστα ο Δροσίνης έχει γράψει την Πύρινη ρομφαία.
Το τάμα του Κανάρη
Μεσάνυχτα ο πυρπολητής εγύρισε
Κ’ επήδησε από το γλήγορο καϊκι
Πιστός να φέρη με τα πόδια ολόγυμνα
Στην εκκλησιά το τάμα για τη νίκη

Το χέρι που άτρεμο έσπειρε το θάνατο.
Με το δαυλό το -φοβερό το χέρι-.
Τώρα ταπεινωμένο και τρεμάμενο
Στην Παναγιά ανάφτει ένα αγιοκέρι.
-Γ. Δροσίνης-




Την όμορφη αυτή ξενάγηση ακολούθησε ένα πλήρες γεύμα στο μαγαζί «Μακάο» που είχε προετοιμάσει η αεικίνητη Πρόεδρος του Συλλόγου κα. Ελένη Βαχάρη για τα μέλη του Συλλόγου οι Φίλοι του Μουσείου Δροσίνη. Στο τέλος, ο κ. Παύλος Φήμης έκανε μια σύνοψη των όσων είδαμε στην ξενάγησή μας κι έτσι έμπλεοι μαθήσεως ακούσαμε το δικό του ποίημα με τίτλο «Εσπερινός». Εν κατακλείδι, όλοι μαζί τραγούδησαν σε κλίμα χαράς, σαν χορωδία τραγούδια του Ο. Ελύτη καθώς και την «Ανθισμένη Αμυγδαλιά» του Γ. Δροσίνη.
~Ευφροσύνη Λούζη~