18 Οκτωβρίου, 2026

"-Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΠΟΥ ΨΗΛΩΝΕ-& Η ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΥΟΝΙΣ!"

 




"Καθένας θέλει κόπο να είναι αυτό που είναι!"

"Δύσκολο που είναι να είσαι φεγγαράκι και Ψηλά τα μάτια να κοιτούν!"

Μια μαγική ιστορία για την πίστη στον εαυτό μας, τη φιλία, τη διαφορετικότητα, τη δύναμη της καλοσύνης και τον φόβο της απόρριψης, το θάρρος και τις λέξεις που κάνουν τα αστέρια να φωτίζουν τις σκοτεινές μας σκέψεις. Γεμάτη γέλιο, συγκίνηση, τραγούδια, φαντασία και φυσικά ...αγκαλιές, από εκείνες που σε ψηλώνουν.



"Η σύνδεση είναι στο ΧΕΡΙ στην ΑΓΚΑΛΙΑ!"



"Χωρίς ΑΓΚΑΛΙΑ οι άνθρωποι δεν αγγίζουν απόλυτα την Ευτυχία!"


~Ευφροσύνη Λούζη~


"Η ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΛΟΥΖΗ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΟN ΜΑΡΚΟ ΜΙΧΑΛΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ -WORKING FOR TECH GIANTS-"



 



1 . Πώς εμπνευστήκατε τον τίτλο του βιβλίου «Working for Tech Giants»;

Ο τίτλος δεν ήρθε από έμπνευση. Ήρθε από την πραγματικότητα. Δούλευα για τους κολοσσούς — όχι μαζί τους. Και η λέξη-κλειδί είναι το «for» — όχι το «with».

Δεν δούλευα με τους κολοσσούς. Δούλευα για τους κολοσσούς — μέσω εργολάβων. Χωρίς σύμβαση μαζί τους. Χωρίς δικαιώματα. Χωρίς αναγνώριση.

Και ο τίτλος το λέει αυτό ακριβώς: Είσαι μέρος του συστήματος — αλλά δεν είσαι μέρος της εταιρείας. Είσαι ο αόρατος εργάτης που κρατά την μηχανή ζωντανή.

Και το κρίσιμο: Ο τίτλος είναι ειρωνικός. Γιατί δουλεύεις για τους κολοσσούς — αλλά αυτοί κάνουν ότι δεν ξέρουν ότι υπάρχεις.



2.Πώς βιώνουν οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα το καθεστώς συνεχούς επιτήρησης και τους εξαντλητικούς στόχους των τεχνολογικών κολοσσών;

Το βιώνουν ως κανονικότητα. Και αυτό είναι το πιο ύπουλο.

Η επιτήρηση δεν είναι κάτι που σου επιβάλλεται με εντολή. Είναι κάτι που σε περιβάλλει:

KPI — για να μετράει την απόδοσή σου.

Βιομετρική ανάλυση του οφθαλμού — για να ελέγχει την προσοχή σου.

Επιτήρηση των κλικ στο πληκτρολόγιο — για να ελέγχει την ταχύτητά σου.

Ειδικά εργαλεία AI - για να κατευθύνουν τη δουλειά σου σύμφωνα με τον αλγόριθμο.

Και οι στόχοι είναι εξαντλητικοί: 300.000 κλήσεις. 200.000 emails. 918,5€ καθαρά. 4.210€ δικά μου για τηλεργασία. 2 μήνες αποζημίωση για 10 χρόνια με την παρέμβαση του σωματείου.Και το κρίσιμο: Οι εργαζόμενοι δεν μιλούν — γιατί δεν μπορούν. Φοβούνται την απόλυση. Φοβούνται το blacklisting. Φοβούνται την αναστολή του εταιρικού λογαριασμού.

Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα: Η σιωπή είναι μέρος του συστήματος.


3. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για τον εργαζόμενο σε μια tech-outsourcing εταιρεία να έχει πρόσβαση και να διεκδικήσει τα δικαιώματά του χωρίς να διαβάλει την αξιοπρέπειά του;

Είναι εξαιρετικά δύσκολο. Και συχνά αδύνατο.

Γιατί δεν έχεις άμεση σχέση με τον τελικό εργοδότη. Έχεις σχέση με τον εργολάβο. Ο εργολάβος είναι μεσάζων — και δεν θέλει προβλήματα. Ο τελικός πελάτης δεν ξέρει ότι υπάρχεις — ή δεν τον νοιάζει. Και αν παραπονεθείς — μπορεί να χάσεις τη δουλειά σου.

Και η αξιοπρέπεια; Είναι το πρώτο θύμα. Γιατί πρέπει να δεχτείς όρους που δεν σέβονται ούτε την εμπειρία σου, ούτε τις γνώσεις σου, ούτε την ανθρώπινη αξία σου.

Και το κρίσιμο: Όταν δεν μπορείς να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου, τότε δεν έχεις μόνο επισφάλεια. Έχεις σιωπή. Και η σιωπή είναι η πιο βαριά απώλεια αξιοπρέπειας.

4 .Το βιβλίο μιλάει για την άποψη ότι οι εταιρείες έχουν πλέον το AI είναι των ανθρώπων. Πόσο μεγάλος είναι αυτός ο κίνδυνος και πώς πρέπει να προετοιμαστούν οι εργαζόμενοι;

Ο κίνδυνος είναι τεράστιος — και είναι ήδη εδώ.

Το 2014 — τάιζα τον αλγόριθμο με τα δεδομένα μου — χωρίς να το ξέρω.

Το 2020 — ο αλγόριθμος ήξερε περισσότερα από μένα.

Το 2022 — μου έδωσαν εργαλεία ΑΙ για να με κατευθύνουν.

Το 2024 — με αντικατέστησαν.

Και το κρίσιμο: Κάθε φορά που αυτοσχεδίαζα μια λύση έξω από τον οδηγό — η εταιρεία την κατέγραφε, την ενσωμάτωνε στον αλγόριθμο, και την παρουσίαζε ως δική της.

Δηλαδή: Η γνώση μου έγινε περιουσία τους. Και εγώ έμεινα απέξω.

Πώς πρέπει να προετοιμαστούν οι εργαζόμενοι:

Να καταγράφουν τα πάντα — όπως εγώ με το ημερολόγιο.

Να απαιτούν διαφάνεια στον αλγόριθμο — τι καταγράφει, πώς το χρησιμοποιεί.

Να διεκδικούν αναγνώριση της γνώσης τους — με αντάλλαγμα, όχι δωρεάν.

Να οργανώνονται συλλογικά — γιατί μόνοι δεν τα καταφέρνουν.

Και να μάθουν κριτική σκέψη — για να αναγνωρίζουν το δόλωμα.

Και η απάντηση είναι το CQ — ο Δείκτης Κριτικής Σκέψης. Γιατί δεν αρκεί να ξέρεις να δουλεύεις. Πρέπει να ξέρεις να αμφισβητείς.


5. Γιατί γράψατε αυτό το βιβλίο «Working for Tech Giants»;

Δεν το έγραψα για να καταγγείλω. Το έγραψα για να καταγράψω.

Ήμουν μάρτυρας — από τα σπλάχνα. Είδα τα πάντα:

Την επιτήρηση του οφθαλμού με τις βιομετρικές αναλύσεις.

Την επιτήρηση των κλικ.

Τα KPI που δεν τελειώνουν ποτέ.

Τη γνώση μου να γίνεται αλγόριθμος.

Και στο τέλος — την αντικατάστασή μου.

Και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή. Και κρατούσα ημερολόγιο.

Το ημερολόγιο έγινε βιβλίο. Και το βιβλίο έγινε πρόταση:

Ένας Παγκόσμιος Χάρτης Ψηφιακών Εργαζομένων — με δικαιώματα, λογοδοσία, προστασία.

Και ένας Δείκτης Κριτικής Σκέψης (CQ) — για να μη γίνουμε θεατές.

Το έγραψα στα αγγλικά — γιατί το θέμα είναι παγκόσμιο. Αφορά 17 εκατομμύρια εργαζόμενους στον κλάδο — σε όλο τον κόσμο. Και η μαρτυρία μου δεν είναι ελληνική — είναι οικουμενική.

Γιατί δεν ήθελα να μείνει η ιστορία κρυφή. Δεν ήθελα να ξεχαστεί. Δεν ήθελα να είμαι απλώς μάρτυρας — αλλά και φωνή.

Και το κρίσιμο: Δεν το έγραψα για μένα. Το έγραψα για τους εργαζόμενους που δεν μπορούν να μιλήσουν. Γιατί αν δεν μιλήσουμε εμείς — κανείς δεν θα μιλήσει.



6 .Θα διαβάσετε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο σας (για να θυμηθούν οι ακροατές μας);

Απόσπασμα:

Κεφάλαιο 1: Η Υπόσχεση των Τεχνολογικών Κολοσσών



Η Περιήγηση στη Γραμμή Παραγωγής



Λέγομαι Μάρκος Μιχαλάκης. Για πάνω από μία δεκαετία, βοηθούσα να χτίζονται αυτοκρατορίες — αρχικά μέσα από ένα διαχωριστικό γραφείου κι αργότερα από τη γωνία του σπιτιού μου. Η πορεία αυτή ξεκίνησε το 2014, όχι από φιλοδοξία, αλλά από καθαρή ανάγκη.



Η υπόσχεση δεν έφτασε μέσα από μια οθόνη, αλλά με τα ίδια της τα πόδια. Την έλεγαν Χλόη. Η επιτηδευμένη ενσυναίσθηση της υπεύθυνης προσλήψεων είχε πια χαθεί, δίνοντας τη θέση της στην απότομη αποτελεσματικότητα μιας προϊσταμένης ορόφου. Μία εβδομάδα αφότου είχα ολοκληρώσει την εκπαίδευση, με κάλεσαν για την «πρώτη μέρα εμβάπτισης».



Στεκόμουν στο διαχωριστικό μου στον όροφο Τεχνικής Υποστήριξης — έναν χώρο πιο απόμερο και απομονωμένο από την τεράστια αίθουσα πωλήσεων από κάτω — προσπαθώντας ακόμη να μάθω το τηλεφωνικό σύστημα, όταν την είδα να πλησιάζει από τον μακρύ διάδρομο. Οδηγούσε μια ομάδα εννέα νεοσυλλέκτων· που είχαν τα μάτια τους ορθανοιχτα, ήταν ντυμένοι με ένα ελπιδοφόρο casual-business στυλ, ενώ τα καρτελάκια στο λαιμό τους ήταν ακόμη ολοκαίνουργια και άκαμπτα. Κινούνταν σαν ένα κοπάδι ψαριών, απορροφώντας νευρικά τη βοή χιλίων ταυτόχρονων συνομιλιών.



«Ομάδα», είπε η Χλόη, σταματώντας στην άκρη του γραφείου μου. Η φωνή της σκέπασε τον θόρυβο γύρω μας χωρίς να φανεί καν ότι υψώθηκε. «Αυτός είναι ο Μάρκος. Είναι ένας από τους αστέρες-πρεσβευτές μας στο πρόγραμμα Nexus Elite. Θα σας δείξει σε πραγματικό χρόνο πώς μετατρέπουμε μια μηχανική κρίση σε σχέση εμπιστοσύνης. Παρακολουθήστε τη διαδικασία του.»



Έμεινα! Εγώ , Αστέρας; Είχα πάρει μόλις τριάντα κλήσεις. Οι παλάμες μου ήταν ακόμη ιδρωμένες από το άγχος της νέας δουλειάς. Πριν προλάβω όμως να διαμαρτυρηθώ, η Χλόη έγνεψε. Το ακουστικό, που μέχρι τότε σιωπούσε, ήχησε με το διαπεραστικό κουδούνισμα μιας κλήσης υψηλής προτεραιότητας. Μια κλήση είχε μόλις διοχετευθεί στην γραμμή μου.



«Προχώρα, Μάρκο», είπε η Χλόη — όχι σε μένα, αλλά στα εννέα ζευγάρια μάτια που ήταν τώρα καρφωμένα πάνω μου. «Δείξ’ τους τη νοοτροπία του θεματοφύλακα.»



Τραύλισα την εισαγωγή: «Nexus Elite Support, ονομάζομαι Μάρκος, πώς μπορώ να—»



Ένας χείμαρρος οργής εξερράγη στο ακουστικό. Ένας CEO στο Βερολίνο, του οποίου η παρουσίαση στο διοικητικό συμβούλιο είχε παγώσει εξαιτίας ενός ελαττωματικού κόμβου Nexus, έχανε χιλιάδες ευρώ το λεπτό. Η οργή του ήταν επαγγελματική, ψυχρή και τρομακτική.



Το μυαλό μου άδειασε. Το σενάριο εξαφανίστηκε. Το μόνο που μου απέμεινε ήταν η πίεση των βλεμμάτων γύρω μου και η ωμή απελπισία στη φωνή στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. Ξέχασα το επίσημο εγχειρίδιο αντιμετώπισης βλαβών. Άρχισα να μιλάω ήρεμα, όχι σαν τεχνικός υποστήριξης, αλλά σαν ένας συνάδελφος που αναγνωρίζει μια καταστροφή: «Καταλαβαίνω απόλυτα την κρισιμότητα της στιγμής. Ας το απομονώσουμε με χειρουργική ακρίβεια. Θα μείνω μαζί σας μέχρι να λυθεί το πρόβλημα και η παρουσίασή σας να είναι πάλι ζωντανή.»



Τον καθοδήγησα σε μια σκληρή επανεκκίνηση (hard reset) κι έπειτα σε μια επαναφορά λογισμικού (firmware) που είχα διαβάσει τυχαία σε ένα φόρουμ — ένα βήμα που δεν υπήρχε καν στην επίσημη βάση γνώσεων. Η σιωπή από την πλευρά του Βερολίνου κράτησε για ένα αγωνιώδες λεπτό. Μετά, ακούστηκε ένα αναστεναγμός ανακούφισης.

«Επανήλθε. Η παρουσίαση είναι ζωντανή.»

«Εξαιρετικά. Θα επανέλθω προσωπικά στέλνοντας σας την αναφορά του περιστατικού και έναν κωδικό εγγύησης για τον λογαριασμό σας. Η απευθείας γραμμή μου βρίσκεται στο δελτίο υποστήριξης.»



Τερμάτισα την κλήση. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή στο στήθος μου. Κοίταξα γύρω μου. Οι εννέα νεοσύλλεκτοι με κοιτούσαν, μερικοί με απροκάλυπτο θαυμασμό. Στα χείλη της Χλόης σχηματίστηκε ένα λεπτό, χαμόγελο ικανοποίησης.



«Αυτό», είπε γυρίζοντας προς το μέρος τους, «είναι αυτό που εννοούμε όταν λέμε προστασία του brand name. Όχι ένα τυποποιημένο σενάριο. Όχι ένα χρονόμετρο. Ανάληψη ευθύνης. Ο Μάρκος χρησιμοποίησε πρωτοβουλία, ενσυναίσθηση και βαθιά γνώση του προϊόντος για να διασώσει μια κρίσιμη σχέση με τον πελάτη. Αυτό είναι το πρότυπό μας.»



Οδήγησε το «κοπάδι» της μακριά, αφήνοντάς με στη ξαφνική ησυχία του γραφείου μου. Ο έπαινος φαινόταν κούφιος, μεταλλικός. Δεν ήμουν αστέρας. Ήμουν ένα σκηνικό εξάρτημα. Η ειλικρινής, πανικόβλητη προσπάθειά μου να λύσω το πρόβλημα είχε «συλλεχθεί» ως εκπαιδευτική επίδειξη για την επόμενη φουρνιά. Δεν είχαν δει τον φόβο μου, τα βήματα που παρέκαμψα, το ρίσκο που πήρα χρησιμοποιώντας μια ανεπίσημη λύση. Είδαν μόνο το σκηνοθετημένο αποτέλεσμα: μια κρίση που επιλύθηκε.



Η στημένη κλήση, το κοινό, η οικειοποίηση της προσπάθειάς μου από τη Χλόη — ήταν το πρώτο μου, σπλαχνικό μάθημα. Η ανθρωπιά μου — το άγχος μου, ο αυτοσχεδιασμός μου — δεν αποτελούσαν μια προσωπική εμπειρία. Ήταν ένας παραγωγικός πόρος. Μπορούσε να ενορχηστρωθεί, να επιδειχθεί και να εμπορευματοποιηθεί για να παρακινήσει τους υπόλοιπους μέσα στη μηχανή.



Μόλις με είχαν χρησιμοποιήσει ως δόλωμα μέσα στην ίδια μου την παγίδα. Ο τίτλος «Elite Ambassador» άρχισε να έχει τη γεύση χημικού γλυκαντικού.



Η Αρχή της Πραγματικότητας



Η βοή του τηλεφωνικού κέντρου καταλάγιασε καθώς η συνοδεία της Χλόης εξαφανίστηκε στον διάδρομο. Κάθισα πίσω, αφήνοντας τα χέρια μου να χαλαρώσουν πάνω στο ποντίκι, ενώ η αδρεναλίνη μετατρεπόταν σε μια δυσάρεστη αίσθηση έκθεσης.

Ένας ξηρός, ήσυχος βήχας ακούστηκε από στα αριστερά μου. Ο Ντέιβιντ ήταν γερμένος στο διαχωριστικό του γραφείου του, κοιτάζοντάς με από πάνω. Κρατούσε μια αχνιστή κούπα απαίσιου, καμένου καφέ από την αίθουσα διαλείμματος.

«"Αστέρας-πρεσβευτής" από την όγδοη μέρα;» είπε με χαμηλή, βραχνή φωνή. «Αυτό είναι νέο ρεκόρ . Συγχαρητήρια.» Δεν μπορούσα να καταλάβω αν με κορόιδευε ή αν με προειδοποιούσε.

«Δεν είχα ιδέα ότι θα το έκαναν αυτό», είπα, με την αμυντικότητα έκδηλη στη φωνή μου.

«Φυσικά και δεν είχες.» Πήρε μια γουλιά, ανεπιτήδευτα ανέκφραστος. «Είναι άσκηση με πραγματικά πυρά. Το κάνουν σε έναν καινούργιο σε κάθε κύκλο. Βλέπουν ποιος λυγίζει κάτω από τα φώτα και ποιος, σαν εσένα, καταφέρνει να βγάλει το λαγό από το καπέλο.»


7 . Ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σας;

Τα άμεσα σχέδιά μου είναι τρία.

Πρώτον — να συνεχίσω να μιλάω για το βιβλίο και τις μαρτυρίες που περιέχει. Γιατί κάθε φορά που μιλάω — κάποιος εργαζόμενος αναγνωρίζει τον εαυτό του. Και αυτό είναι η αρχή της αλλαγής.

Δεύτερον — να προωθήσω τον Παγκόσμιο Χάρτη Ψηφιακών Εργαζομένων και τον Δείκτη Κριτικής Σκέψης (CQ). Γιατί δεν αρκεί να καταγγέλλουμε. Πρέπει να προτείνουμε.

Και τρίτον — ετοιμάζω το επόμενο βιβλίο μου: «Το Μπακίρι και το Cloud».

Είναι μια αυτοβιογραφική μαρτυρία δώδεκα ετών εργασίας σε συμβατική και ψηφιακή γαλέρα — ένα σύγχρονο call center όπου οι εργαζόμενοι μετρώνται σε δευτερόλεπτα, συμβάλλονται με μηνιαίες συμβάσεις και παρακολουθούνται από αλγόριθμους και βιομετρικές κάμερες.

Το μπακίρι είναι το μπρίκι του παππού μου — που είχε καφενείο. Συμβολίζει τον αργό, ανθρώπινο χρόνο, την αξιοπρέπεια, την αντίσταση.

Και το Cloud είναι η ψηφιακή μηχανή που μετράει, παρακολουθεί, ελέγχει. Η απρόσωπη, παγκόσμια λογική της εκμετάλλευσης.

Ο στόχος μου είναι να δώσω φωνή σε χιλιάδες εργαζόμενους που το σύστημα προσπάθησε να κάνει αριθμούς. Να καταγράψω μια εποχή όπου η ψηφιακή επανάσταση δημιούργησε νέες γαλέρες — αόρατες, με ακουστικά αντί για κουπιά και KPIs αντί για μαστίγια.

Και το κρίσιμο: Δεν είναι σχέδια για μένα. Είναι σχέδια για όλους τους εργαζόμενους που δουλεύουν στα σπλάχνα των κολοσσών — χωρίς φωνή, χωρίς δικαιώματα, χωρίς αναγνώριση.

Και το μήνυμα: Ο αγώνας δεν τελείωσε. Μόλις άρχισε.

Και να θυμίσω μόνο κάτι: Το «τελευταίο μίλι» της γαλέρας δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Bots που απαντούν και δεν εξυπηρετούν. Άνθρωποι σε θέση αναμονής, που καλούνται μόνο όταν το bot αποτύχει. Και KPI που μετρούν την προσαρμογή στην AI — όχι την εξυπηρέτηση.

Αυτό δεν είναι μελλοντικό σενάριο. Είναι παρόν. Και είναι η πραγματικότητα χιλιάδων εργαζομένων.

Το ερώτημα που θέλω να κρατήσετε είναι ένα: Πρόοδος για ποιον;




Πληροφορίες για το βιβλίο στην ιστοσελίδα www.marcusmihalakis.com.

12 Οκτωβρίου, 2026

"ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ- HOW DO WE SLEEP WHILE WE ARE BURNING?-"





Οι οκτώ καλλιτέχνες της ομάδας Horror Vacui έχουν δημιουργήσει έργα τα οποία αγγίζουν ζητήματα που αφορούν την καταστροφή του πολιτισμού, την πλήρη περιφρόνηση της ανθρώπινης φύσης, την κοινωνική αδικία και ανισότητα, τη φτωχοποίηση και τη βίαιη μετατόπιση πληθυσμών, τους πολέμους και τις συρράξεις, τη βιαιότητα, τον σεξισμό, την κρίση αξιών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την αποδημοκρατικοποίηση, τη περιβαλλοντική καταστροφή, την κλιματική αλλαγή και τις πανδημίες. Μέσα από την καλλιτεχνική διαδικασία και έκφραση καλούν τον καθένα μας να αναλογιστεί τη στάση και την ευθύνη του μέσα σε έναν κόσμο που " καίγεται". Να "ξυπνήσουμε" από τον "λήθαργο" και να βγούμε από τη ζώνη ασφάλειας και άνεσής μας και τελικά να οδηγηθούμε στην κάθαρση και την "αναγέννηση" μέσα από τις ίδιες μας τις "στάχτες."

 


10 Οκτωβρίου, 2026

"Η ΜΥΡΤΏ ΤΣΙΟΥΜΠΡΗ ΚΑΛΕΣΜΕΝΗ~ΣΤΙΣ ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ -Η ΔΑΧΤΥΛΗΘΡΑ & ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ-"

 


1. Ο τίτλος του βιβλίου συνδυάζει ένα καθημερινό, μικροσκοπικό αντικείμενο, τη δαχτυλήθρα, με κάτι απέραντο και φωτεινό, το αστέρι. Τί συμβολίζουν αυτά τα δύο στοιχεία για  εσάς;

 Για  να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν σκέφτηκα να  αντιπαραθέσω ως μεγέθη αυτά τα δύο αντικείμενα, που αποτέλεσαν τον κεντρικό άξονα της ιστορίας μου. Και αυτό, διότι το  μέγεθος όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και συναισθήματα, είναι εντελώς σχετικό και απρόσμενο πολλές φορές. Έτσι και στο  παραμύθι μου κάτι τόσο μικρό όπως η δαχτυλήθρα, μπορεί να αγγίξει ένα αστέρι, μόνο σκεπτόμενοι την έννοιά της ως συμβολισμό συναισθήματος.

Για μένα η δαχτυλήθρα συμβολίζει την προστασία και την ασπίδα απέναντι στον ψυχικό πόνο. Δηλώνει την αγάπη που είναι έτοιμη να κάνει τα πάντα, νικώντας όλους τους φόβους για να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο που θεωρεί δικό της.

Από την άλλη το αστέρι, εκ φύσεως, είναι κάτι φωτεινό και μακρινό. Συμβολίζει  το όνειρο, την αισιοδοξία και την ελπίδα για κάτι καλύτερο και μεγαλύτερο.

Με ποιόν τρόπο μπορούν αυτά τα δύο να σταθούν μαζί; Μόνο μέσω της αποδοχής και της αγάπης για το διαφορετικό της φύσεως του καθενός. Όπως ακριβώς γίνεται και με  τους ανθρώπους. Αυτά τα δύο μαγικά αντικείμενα κλείνουν το μεγαλείο των ανθρώπινων σχέσεων.

 2. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για  έναν συγγραφέα να προσεγγίσει την παιδική ψυχολογία και να μιλήσει για  τόσο βαθιά συναισθήματα με απλότητα;

Καταρχάς θεωρώ πως βασικό στοιχείο ενός συγγραφέα παιδικού βιβλίου είναι η αγάπη του για τα παιδιά. Και αυτό δεν  προϋποθέτει απαραίτητα να είναι ο ίδιος γονέας. Προϋποθέτει να μπορεί να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά ως δικά του. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο των παιδιών.

Για μένα τα παιδιά είναι κάτι μαγικό, διότι σου εκφράζουν τα πάντα κλεισμένο σε μία πρόταση. Στέκονται απέναντί σου έτοιμα  να σου δώσουν τα πάντα. Και αυτό το κάνουν μόνο τα παιδιά, γιατί μόνο εκείνα  έχουν αυτό το θάρρος. Συνεπώς για μένα όχι δεν  είναι δύσκολο να  προσεγγίσεις την παιδική ψυχολογία, αρκεί να  θυμηθείς τον εαυτό  σου ως παιδί. Πόσες φορές χαμογέλασες, έκλαψες, ένιωσες να σε προδίδει κάποιος που αγαπούσες, πόσο υπέροχα ένιωσες κάνοντας ζαβολιές. Είναι όλα μέσα σου και περιμένουν να τα ξαναφέρεις μπρος στα  μάτια σου. Και όταν βρεις την τόλμη να το κάνεις, τότε είσαι ικανός να  διαβάσεις  όλες τις αντιδράσεις των  παιδιών  που σε περιτριγυρίζουν.

Όσο για την απλότητα; Αρκεί να μιλήσεις με ένα παιδί…

 3.   Στο οπισθόφυλλο ξεχωρίζει ο διάλογος:

«Δε με φοβάσαι που είμαι τόσο διαφορετική από όλους εσάς;»

«Πιο πολύ φοβάμαι να νιώθω μόνη σε έναν τόσο μεγάλο κόσμο».

Πώς χτίστηκε αυτή η σχέση ανάμεσα στους δύο ήρωες και τί θέλετε  να  μεταδώσετε στα παιδιά μέσα από αυτή;

 Μέσα από το παραμύθι βλέπουμε δύο εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, την Ισμήνη και την Κλειώ, με κανένα κοινό σημείο φαινομενικά. Όμως αυτό είναι λάθος. Γιατί η καθεμία είναι κλεισμένη στον δικό της κόσμο μοναξιάς και στους δικούς της φόβους. Σε αυτό το σημείο μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί πως αυτό ίσως ισχύει μόνο για την Κλειώ που δεν έχει φίλους, για την Ισμήνη όμως γιατί; Είναι ένα κορίτσι που έχει παρέες, πώς είναι δυνατόν να νιώθει μόνη;

Μόνος, όμως, νιώθει και κάποιος που είναι μέλος μιας παρέας, επειδή δεν έχει κάποιον να ακούσει πραγματικά και να αγγίξει όλα όσα είναι. Και αυτό το είδος μοναξιάς είναι το χειρότερο, γιατί σου δίνει την ψευδαίσθηση για το αντίθετο.

Τα κορίτσια  της ιστορίας μου, λοιπόν, νιώθουν μόνα, το  καθένα όμως με μία υπέροχη ψυχή να μοιραστεί. Όταν το  διαφορετικό παύει να φαντάζει κακό στα μάτια τους, η αποδοχή και το εσωτερικό  μοίρασμα θα γίνει η μαγική κλωστή  που θα  ενώσει τις ζωές τους για πάντα, χτίζοντας μία μοναδική σχέση φιλίας. Η δύναμη αυτής της φιλίας θα γίνει ο λόγος που η καθεμία  θα πολεμήσει τους φόβους της και θα καταφέρουν τελικά η μία να γίνει κομμάτι του κόσμου της άλλης.

Αυτό που θέλησα να περιγράψω μέσα από το παραμύθι και κατ’ επέκταση να κρατήσουν τα παιδιά είναι, πως η αποδοχή στο διαφορετικό αλλά και στον εαυτό μας είναι το δομικό στοιχείο μίας πραγματικής φιλίας. Γιατί κόντρα σε όσα ακούμε και ζούμε, θέλω να πω στα παιδιά με τον δικό μου τρόπο, πως υπάρχει αληθινή φιλία,  όταν τολμήσουμε να ρισκάρουμε και να απλώσουμε το χέρι μας στον άλλον.





  4.Το βιβλίο σας  πραγματεύεται τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα και τη δύναμη  της φιλίας. Πιστεύετε πως τα σύγχρονα παιδιά βιώνουν περισσότερη μοναξιά σήμερα και πώς μπορεί το παραμύθι να λειτουργήσει ως «βάλσαμο»;

 Τα παιδιά είναι ένα ενεργό κομμάτι της κοινωνίας, συνεπώς βιώνει οποιαδήποτε αλλαγή σε αυτήν, όπως και οι ενήλικες, ίσως και  σε μεγαλύτερο βαθμό. Δυστυχώς πλέον τα παιδιά ζουν σε μία εποχή που η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη, ο βομβαρδισμός γρήγορης πληροφορίας και εικόνων χωρίς κανένα μέτρο, έχουν παραγκωνίσει το ρόλο του βιβλίου, το παιχνίδι στις  γειτονιές και τον πραγματικού χρόνο επικοινωνίας τους.

Τα παιδιά μεγαλώνουν πίσω από μία οθόνη και κάνοντας παρέες μέσα από αυτήν, αγνοώντας πως αυτό τους αποξενώνει και μεγαλώνει το κενό που δημιουργεί μέσα τους η έλλειψη ουσιώδους επαφής με συνομηλίκους τους. Θεωρούν πως μιλάνε με φίλους τους διαδικτυακά ή σε διάφορα ηλεκτρονικά παιχνίδια, όμως αυτό που βλέπουν στην οθόνη είναι απλά μία φιγούρα και όχι ο φίλος τους, που πιστεύουν πως ξέρουν. Συνεπώς, ναι, θεωρώ πως τα σύγχρονα παιδιά, δυστυχώς, βιώνουν μία τρομακτική έννοια της μοναξιάς, ίσως πρωτόγνωρη για όλους εμάς που είχαμε την τύχη να τρέχουμε στις αλάνες και παιδικές χαρές, κρατώντας το χέρι του φίλου που χαμογελούσε μαζί μας.

Θέλω να ελπίζω πως διαβάζοντας το  παραμύθι και την ιστορία φιλίας αυτών των δύο κοριτσιών, τα παιδιά θα καταλάβουν πως το να κατανοούμε και να αποδεχόμαστε το διαφορετικό είναι αναγκαίο για να χτίσουμε κάθε είδος σχέσης. Θέλω να νιώσουν πόσο όμορφα συναισθήματα είναι ικανά να νιώσουν, όταν δώσουν την ευκαιρία σε έναν άνθρωπο να δει τον δικό τους κόσμο και  να γίνει μέρος του. Να πιστέψουν πως η αληθινή φιλία είναι υπαρκτή και πιθανή όταν βρουν το θάρρος να κάνουν ένα απλό βήμα. Άλλωστε αυτό δεν χρειάζεται για να νικήσουμε τους φόβους μας;

5. Η αποδοχή του «διαφορετικού» είναι  κεντρικός πυλώνας της ιστορίας. Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που ελπίζετε να κρατήσουν οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι αναγνώστες παίρνοντας το βιβλίο;

 Οι μικροί μου φίλοι θέλω να θυμούνται πως για να βρουν τον φίλο που θα τους συντροφεύει στη ζωή τους,  πρέπει πρώτα να αποδεχθούν οι ίδιοι τον εαυτό τους ακριβώς όπως είναι, για όλα όσα είναι. Άλλωστε ο πρώτος και σημαντικότερος φίλος μας πρέπει να είναι ο εαυτός μας και μαζί του κάθε φωτεινή αλλά και σκοτεινή γωνιά του. Μόνο αν αποδεχτούμε εμάς μπορούμε να απλώσουμε το  χέρι σε έναν άλλον άνθρωπο και να τον αγαπήσουμε για όλα όσα κρύβει μέσα του και μας συμπληρώνουν. Και τότε οι φόβοι μας γίνονται μικρότεροι, γιατί η μαγική λέξη σε όλα είναι το ΜΑΖΙ.

Οι μεγάλοι θα ήθελα να θυμηθούν πώς ήταν να είσαι παιδί. Πόσο μικρά και μεγάλα όνειρα έκαναν, πόση αθωότητα έκρυβαν μέσα τους, η μαγική αστερόσκονη που τα έλουζε όλα με φως. Κι  όμως είναι ακόμα εκεί. Εμείς το ξεχνάμε. Θα ήθελα, λοιπόν, μετά από το βιβλίο μου να σκεφτούν έναν άνθρωπο που ίσως να αξίζει μία δεύτερη ευκαιρία, ένα απλό χαμόγελο και βήμα για να αρχίσει εκ  νέου μία ανθρώπινη σχέση. Ίσως μία Δαχτυλήθρα πρέπει να βρει ξανά το Αστέρι της…

 6.   Ποιά είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας;

 Αγαπώ πολύ το  παιδικό βιβλίο, όχι μόνο ως συγγραφέας,  αλλά κυρίως ως αναγνώστης. Αγαπώ τον τρόπο που τα μάτια των παιδιών γεμίζουν με συναισθήματα και το  θάρρος που έχουν να πιστεύουν στο αδύνατο.

Θα ήθελα να παραμείνω στην συγγραφή παιδικών παραμυθιών, γιατί είναι κάτι που με γεμίζει και βγάζει στην επιφάνεια την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Εύχομαι οι ιστορίες μου να  αγαπηθούν από μικρούς και μεγάλους, γιατί μέσα τους θα βρίσκουν πάντα  μηνύματα που αγάπησα και κράτησα η ίδια όντας παιδί και με έκαναν όσα είμαι σήμερα.


~Ευφροσύνη Λούζη~





02 Οκτωβρίου, 2026

"Η ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΛΟΥΖΗ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΘΟ ΓΙΟΥΡΤΖΟΓΛΟΥ ΣΤΙΣ ~ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2026"

 



1.Πώς συνδέεται το καλοκαίρι κατεξοχήν εποχή εξωστρέφειας και χαράς με τη « σκληρή μελαγχολία» του τίτλου; Είναι ο Αύγουστος τελικά μια εποχή αποκάλυψης ή αναγκαίου απολογισμού;

Θεωρώ πως το καλοκαίρι γενικά –και ιδιαίτερα ο Αύγουστος- δεν έχει καμία «επιείκεια». Όλα βιώνονται έντονα και από τους παραθεριστές, οι οποίοι τρέχουν να κάνουν στις διακοπές όσα δεν κάνουν τον χειμώνα και από τους παραμένοντες στην πόλη, οι οποίοι και αφορούν το βιβλίο. Στην περίπτωση των δεύτερων, όλα μοιάζουν να είναι κόντρα. Δεν υπάρχει ουσιαστικά τίποτα να περιμένουν μέσα σε μια άδεια πόλη, νοιώθουν μοναξιά, απομόνωση, έλλειψη κινήτρου και αυτό μοιραία τους οδηγεί σε προσωπικούς απολογισμούς, οι οποίοι ως επί το πλείστον καταλήγει σε διαφόρων ειδών αποτυχίες. Οι ήρωες της «Σκληρής μελαγχολίας του θέρους» περιφέρονται «ψάχνοντας στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί», όπως λέει και το γνωστό άσμα. Κι αυτό τους σπρώχνει πολλές φορές στα άκρα. Σε γενικές γραμμές και πάντα μιλώντας προσωπικά, ο Αύγουστος στην πόλη πάντα με έφερνε αντιμέτωπο με διάφορους «απολογισμούς». Και αυτούς θέλησα να αποτυπώσω με κάποιο τρόπο σε αυτό το βιβλίο. Είμαι εγώ αυτός που περιφέρεται τελικά.

 2. Στις ιστορίες σας, το σκηνικό συχνά τοποθετείται μέσα στο καλοκαίρι. Πώς λειτουργεί το φυσικό περιβάλλον ως καθρέφτης των εσωτερικών τοπίων των ηρώων σας;

 Το φυσικό περιβάλλον αυτού του βιβλίου είναι η πόλη και ο Αύγουστος. Ουσιαστικά αυτοί οι δυο είναι οι ήρωες. Και ο συνδυασμός τους εδώ, δεν είναι τόσο εύκολος, δεν «κολλάει» καλά. Μέσα σε αυτό λοιπόν, οι άνθρωποι σε αυτές τις ιστορίες παλεύουν να ισορροπήσουν, να αντέξουν η και να συρθούν προς την καταστροφή. Όντας μακριά από τις παραλίες, την θέα του απέραντου γαλάζιου και της φύσης, όντας μακριά από τις χαρές και τις προσδοκίες των διακοπών, δίνουν τη μάχη τους να αναπνεύσουν μέσα στο τσιμέντο. Γι’ αυτό και το μέσα τους τοπίο είναι πολλές φορές το ίδιο «γκρίζο» με το χρώμα του τσιμέντου.

3. Αυτό είναι το τρίτο σας βιβλίο. Νιώθετε ότι η γραφή σας έχει μετατοπιστεί ή ωριμάσει θεματικά σε σχέση με τα προηγούμενα έργα σας;

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να σας απαντήσω σε αυτή την ερώτηση καθότι δεν θεωρώ καν τον εαυτό μου συγγραφέα. Γράφω κι εκδίδομαι γιατί πονάω και όταν φουσκώνει ο ποταμός μέσα μου πρέπει να εκβάλει. Αυτό ξέρω μονάχα. Η θεματική των ιστοριών μου βασίζεται μέχρι τώρα σε μεγάλο βαθμό σε αληθινά γεγονότα που έχω βιώσει προσωπικά, που τα «αλίευσα» από διηγήσεις άλλων, που τα διάβασα κάπου. Αυτό συμβαίνει και στο «θέρος» όπου οι δέκα από τις δώδεκα ιστορίες πατάνε πάνω σε κάποιο μικρό η μεγαλύτερο αληθινό γεγονός. Κεντρικοί άξονες είναι ο έρωτας και ο θάνατος. Καμία «πρωτοτυπία» δηλαδή. Με ενδιαφέρει οι ήρωες μου να «τεντώνουν» τα όρια τους μέχρι εκεί που δεν πάει.



4. Η μελαγχολία στα κείμενά σας μοιάζει περισσότερο με αδιέξοδο ή με μια ήρεμη δύναμη που βοηθάει τους ανθρώπους να αντικρίσουν την αλήθειά τους;

Νομίζω και τα δυο συμβαίνουν. Υπάρχουν κάποιοι που έχουν παραδεχτεί την ήττα τους και έτσι καταφέρνουν να  αντιμετωπίσουν τα πράγματα με ηρεμία και με μια λεπτή ειρωνεία απέναντι στον εαυτό τους και την ίδια την ζωή. «Γλεντούν τα αδιέξοδα τους» όπως έλεγε κι ο Νικόλας Άσιμος. Οι υπόλοιποι, δεν έχουν την δύναμη να τα διαχειριστούν και κάνουν ζημιά. Στον εαυτό τους και στους ανθρώπους τους. Κάπως έτσι δε συμβαίνει και στην πραγματική ζωή; Σε γενικές γραμμές, δεν γράφω με στόχο να αναδείξω κάτι και η όποια μελαγχολία ή ειρωνεία ή οτιδήποτε άλλο,  προκύπτει στην πορεία των ιστοριών, κατά την συγγραφή τους.

5. Αλήθεια εσείς γιατί γράφετε και πότε ξεκίνησε το μικρόβιο της γραφής;

 Από παιδί έγραφα, σημείωνα, ψιλοπράγματα. Στην εφηβεία μου είχα ήδη αποφασίσει να γίνω δημοσιογράφος, στην έκθεση το είχα καλά. Δημοσιογράφος τελικά έγινα, αλλά ευτυχώς έφυγα από τον χώρο σχετικά νωρίς. Άρχισα να γράφω τον χειμώνα του 1999 στον στρατό κι αυτό που μου άρεσε κι εξακολουθεί να μου αρέσει πολύ, είναι αυτό το συναίσθημα που νοιώθω όταν τελειώνω μια ιστορία, η ένα ποιηματάκι. Αυτή η παράξενη χαρά. Έκτοτε, αφήνω το πράγμα να κυλάει μόνο του. Εξάλλου, όπως έλεγε κι ο Μπουκόφσκι, «το πρώτο πράγμα που πετυχαίνει η γραφή, είναι να σώσει το τομάρι αυτού που γράφει». Κι έχει τόσο δίκιο…

6. Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια σας;

Ήδη βρίσκομαι –χωρίς καμία βιασύνη- στο επόμενο βιβλίο. Πάλι διηγήματα, πάλι Αύγουστος, αλλά αυτή τη φορά οι ιστορίες θα εκτυλίσσονται σε νησί. Έχουν γραφτεί ήδη έξι ιστορίες και «ψάχνω» και για άλλες. Παράλληλα, θέλω να καταπιαστώ και με μια νουβέλα που έχω αφήσει στη μέση και με παιδεύει χρόνια για έναν Αύγουστο με τρεις αληθινές ιστορίες που συνέβησαν στην Ικαρία. Όπως βλέπετε, τριγυρνώ γύρω από τον Αύγουστο. Με κυνηγάει.

7. Στην τελευταία σελίδα του βιβλίου υπάρχει ένα προτεινόμενο soundtrack για τους αναγνώστες. Θέλετε να μας πείτε κάτι γι’ αυτό;

Η μουσική κι ο κινηματογράφος με καθορίζουν από μικρό παιδί. Όπως λοιπόν, το βιβλίο αυτό είναι ουσιαστικά ένας φόρος τιμής στις ελληνικές ταινίες που έχουν θέμα τον Αύγουστο στην πόλη («Οι Απέναντι», «Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου», «Φτηνά Τσιγάρα», «Δυο Φεγγάρια τον Αύγουστο», «Δεκαπενταύγουστος», «Τσιου»), έτσι και στην τελευταία σελίδα του «Θέρους» προτείνω στον αναγνώστη 12 + 2 κομμάτια για να φτιάξει ένα soundtrack ανάγνωσης. Πρόκειται κυρίως για μουσικές ελληνικών σχημάτων τζαζ και δημιουργικής μουσικής, τους οποίους επίσης ήθελα να τιμήσω γιατί αποτελούν μια πολύτιμη οικογένεια για μένα τα τελευταία 15 χρόνια. Και αν μπορέσω να τους συστήσω και σε κάποιον κόσμο που δεν τους γνωρίζει, ακόμη καλύτερα. Έπρεπε να το έχω κάνει και στα προηγούμενα δυο βιβλία, αλλά δεν πειράζει. Θα το κάνω σίγουρα στα επόμενα.

 

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

18 Σεπτεμβρίου, 2026

« Γεώργιος Δροσίνης, Θα βραδιάζη εικόνες του Ευβοϊκού χωριού, Αναστάσιος Στέφος, Έκδοση του Συλλόγου οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη»

 


Η ποιητική συλλογή του Γεωργίου Δροσίνη, με το συμβολικό τίτλο « Θα Βραδιάζη» (1915-1922) και υπότιτλο:

Ξημέρωσε όταν έφυγα

Και τώρα έχει βραδιάση,

Κυκλοφόρησε στην Αθήνα, το 1930, από τον εκδοτικό οίκο Ι.Ν. Σιδέρη.

Η συλλογή περιλαμβάνει 86 ολιγόστροφα ποιήματα- εκ των οποίων τέσσερα είναι σονέτα-, με μετρική ποικιλία, κυρίως τροχαϊκούς ενδεκασύλλαβους, εναλλασσόμενους με δεκασύλλαβους, και ομοιοκαταληξία του τύπου αβγβ, με λογική αλληλουχία μεταξύ τους, σε γλώσσα απλή δημοτική, με λέξεις που λειτουργούν ποιητικά, ως φορείς βιωμάτων, και ύφος απλό και ανεπιτήδευτο. Όλα σχεδόν τα ποιήματα αποτελούν ύμνο προς την αμέριμνη ειδυλλιακή ζωή του

 Χωριού και τις ασύγκριτες ομορφιές του, σε όλες τις εποχές του έτους και διαπνέονται από τη γνήσια νοσταλγία του ποιητή για τη φύση, όπως τη γνώρισε στη νεανική του ηλικία. Μια σειρά συνθεμάτων, με ηθογραφικό χαρακτήρα και νοσταλγική- ονειρική διάθεση, δίκην ζωγραφικών πινάκων, που σχηματίζουν μια ενότητα, με ένα πλήθος εικόνων, που προβάλλονται, υπό το πρίσμα της γραφικότητας και του ειδυλλίου, και εκτυλίσσονται, οργανικά και αρμονικά συνδεδεμένες μεταξύ τους, αναγκαίες, όπως τα επεισόδια ενός έργου.

 

     « Και στης ζωής τους πιο βαρείς χειμώνες

Αλκυονίδες μέρες καρτερώ.»

 

Επίσης, ο ποιητής απευθύνεται στην αγαπημένη- ανώνυμη- γυναίκα, οδηγώντας την στην εξοχή, καλώντας και τους αναγνώστες, να γνωρίσουν τις απαράμιλλες ομορφιές της αγροτικής ζωής, σε όλες τις εκφάνσεις της. Χώρος δράσης είναι το κλασικό ελληνικό χωριό, ειδικότερα, όμως, το χωριό Γούβες, της επαρχίας Ιστιαίας, στη Βόρεια Εύβοια, με τον ιδιόκτητο πατρογονικό Πύργο του ποιητή, βαρύ και επιβλητικό, όπου ο Δροσίνης έζησε τα εφηβικά και μετεφηβικά του χρόνια, τους θερινούς μήνες, και αποτελεί πηγή έμπνευσης του μεγαλύτερου μέρους του ποιητικού και πεζογραφικού του έργου, εξόχως βιωματικού: Αγροτικαί Επιστολαί, Αμαρυλλίς, Το βοτάνι της αγάπης, Το μοιρολόγι της όμορφης. Σε όλα αυτά τα έργα απεικονίζεται έντονα η αγάπη του ποιητή για τη φυσική ζωή στην ευβοϊκή ύπαιθρο, που χαρίζει απλόχερα το αίσθημα της πληρότητας και απαλλάσσει τον άνθρωπο από τη μάταιη επιδίωξη εφήμερων απολαύσεων.

 

« … Το Ωραίου προσκύνημα η θρησκεία σου

Του Ωραίου ψαλμός η προσευχή σου»

 

 

Επιπλέον, η νοσταλγία του ποιητή, ανθρώπου της πολιτείας, για τη ζωή του στο χωριό είναι έντονη, αυτή τον κάνει να γυρίσει πίσω, ύστερα από πολλά χρόνια, συγκινημένης ευφορίας των θαλερών του γηρατειών, και να υμνήσει, με ιδιαίτερη ευαισθησία, την ομορφιά της φύσης, αλλά και τη δροσιά της νιότης και του έρωτα στις Γούβες τις « τρισευλογητές» , που άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους στη ζωή και στο έργο του.

Συνοψίζοντας, γέρος πια ο Δροσίνης, στην οικία του στην Κηφισιά, που φέρει το όνομα « Αμαρυλλίς» εξομολογείται: « Προφητικά λόγια:  Βρήκα πολλά ωραία κ’ αλλού στης ζωής μου το μακρύ δρόμο. Αλλά το Ωραίο δεν το βρήκα πουθενά. Κι η νοσταλγία μου αγιάτρευτη μ’ έκανε να γυρίσω πίσω, ύστερα από σαράντα  χρόνια, με τα τραγούδια του Θα Βραδιάζη, όταν φαντάσθηκα πως βρήκα την άξια συντρόφισσα για το γυρισμό.

Κι ως την ώρα αυτή, που σκυμμένος στο χαρτί μου γράφω, βαρύς από τα χρόνια στο κατηφόρισμα της ζωής, το λέω αποφασιστικά: Aν, καθώς στο γέρο Φάουστ, παρουσιάζονταν μπροστά μου ο Μεφιστοφελής και με ρωτούσε σαν τι θέλω να μου δώσει πληρωμή για να του πουλήσω την ψυχή μου, θα του έλεγα χωρίς δισταγμό: -Κάνε με πάλι δεκαοκτώ χρονών παλικάρι και πήγαινε με στον Πύργο των Γουβών, όπως ήταν κι αυτός και τα περίγυρα του όταν πρωτοπήγα εκεί».

 

 

~Ευφροσύνη Λούζη~