23 Νοεμβρίου, 2024

"Η Στιγμή Είναι Ισόβια...!"


Τώρα πια θα συναντιόμαστε στα Όνειρά μας Μόνοι... Εγώ κι Εσύ...σαν ξένοι που κάποτε αγαπήθηκαν χωρίς να γνωρίζουμε το αύριο τι σκάρωνε για εμάς! Αφελείς και απίστευτα ρομαντικοί του είδους μας!Πιστέψαμε στο Όνειρο κι ας ήταν η φωτιά του να μας κάψει! Διόλου δε μας ένοιαζε η φωτιά και η στάχτυ. Θέλαμε μονάχα να ζήσουμε το πάρον μας, σφιχταγκαλιασμένοι, καταργώντας τις απόστασεις. Θέλαμε να ζήσουμε έντονα τους πόθους μας και τις Στιγμές μας... ενός αβέβαιου Έρωτα! 

Και μήπως τάχα μου, έτσι αβέβαιος δεν είναι πάντοτε ο Έρωτας;

 Ποιος σου εξασφαλίζει το Αύριο; 

Ποιος σου δίνει τα έχεγγυα του ότι δε θα πονέσεις;

Εγώ κι εσύ... κάποτε υπήρξαμε στο διηνέκες του Χρόνου! Αγαπηθήκαμε βαθιά, μα το παράλογο εγώ ήμουν φτιαγμένη από μέταλλο κι εσύ από ξύλο... 

Πώς να γεφυρωθούν οι διαφορές μας;

 Κι εγώ πως να κλειστώ μέσα σε σχήματα και περιττές ρουτίνες; 

Τώρα πια θα συναντιόμαστε στα Όνειρα μας Μόνοι... Σαν μια Ελπίδα για τ' Όμορφο, το Ανέφικτο που κάποτε ζήσαμε καταργώντας τα στερεότυπα και τις Κλειστές αντιλήψεις.

Πως να γεφυρωθούν οι διαφορές μας;

Πως να κλειστώ μέσα σε σχήματα;

"ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ -ΑΤΕΡΜΟΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ- ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ!"

 


14 Νοεμβρίου, 2024

"Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο!



 Τώρα τα τανκς έπαψαν να πυροβολούν.

Τώρα οι κυβερνήσεις σώπασαν.

Τώρα πια οι Αγώνες δε γίνονται για

Ψωμί- Παιδεία-Λευτεριά!


Το Πολυτεχνείο είναι πια παρελθόν!

Τα ιδανικά όμως , οι ιδέες, τα όνειρα των

νέων σώπασαν κι αυτά;


Ο έρωτας για εξέγερση, η Επανάσταση,

 η Αγωνιστικότητα & η Αλληλεγγύη έπαψαν να

υπάρχουν;


Το Πολυτεχνείο σαν γεγονός είναι πια

Παρελθόν!

Η ιδέα όμως που αυτό αποπνέει

στ' αλήθεια σώπασε κι αυτή;


Η τέχνη και η ευαισθησία για τ' ανθρώπινα

δικαιώματα έπαψαν να υπάρχουν ανάμεσα

στις Νεολαίες;


Ο ηρωισμός, η θυσία, το όραμα της φοιτητικής νεολαίας

για ένα καλύτερο αύριο δεν υπάρχει;

Οι καμπάνες ηχούν πένθιμα...


Ένας απόηχος υπάρχει πια από τον τότε ραδιοφωνικό

σταθμό " Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο!

Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλάει ο ελεύθερος ραδιοφωνικός

σταθμός, των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων...

Είμαστε Αόπλοι, Είμαστε άοπλοι."


Μια ασήμαντη μειοψηφία νέων!

Σχεδόν ένα Τίποτα... όμως το Τίποτα

Μεγάλωνε...Και από Ένα Τίποτα γίνεται

ο Παράδεισος!!!


Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, λοιπόν!!!


"ΤΟ ΣΟΚΑΚΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ"

 


Η Ευτυχία είναι σοκάκι που τη διαβαίνεις σιγά- σιγά,
την κατακτάς δε στη χαρίζουν...
Η Ευτυχία είναι σοκάκι,
πέτρινος δρόμος, φρεσκοβαμμένος σε Κυκλαδονήσι!

Η Ευτυχία είναι σοκάκι, Εγώ κι Εσύ Μαζί να περπατάμε
πλάι πλάι στη Ζωή...
Να κάνουμε Όνειρα για το Μέλλον, το Αύριο, για τα Παιδιά!

Να σχεδιάζουμε το ανέφικτο, με μελωδίες από φίλντισι, πασπαλισμένες
με φεγγαρόσκονη και ακριβό βελούδο.
Η Ευτυχία είναι σοκάκι δε στη χαρίζουν!
Να βγάζεις τα όνειρά σου για σεργιάνι...να τα περπατάς,
να τα ρωτάς , να τους μιλάς...!
Η Ευτυχία είναι Σοκάκι μην το Ξεχνάς!!!

13 Νοεμβρίου, 2024

« Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης»

 


Κι εσύ αναρωτιέσαι που πήγε η Καλοσύνη; Κι εσύ ψάχνεις να βρεις στις πράξεις σου πλέον το Ωραίο, το Αληθινό και το Δίκαιον. Πού πήγε η Καλοσύνη; Ψάχνεις να βρεις μικρές πράξεις καλοσύνης που αλλάζουν λιγάκι τη ροή, που ξεπερνούν τη ρουτίνα, που ανθίζουν σπόρους τρυφερότητας κι ευαισθησίας!

Και μιας και σήμερα είναι η μέρα σου… Πες μας τί θα έκανες εσύ για την Καλοσύνη ή από Καλοσύνη; Πες μας για το Καλό , το Σπάνιο, το Λίγο! Πες μας τί πράξεις ξόδεψες σ’ αγαπημένους φίλους και γνωστούς. Ή μάλλον αν γνωρίζεις την προσφορά από καλή θέληση , τον εθελοντισμό; Πες μας στ’ αλήθεια πόσες φορές θα δαπανούσες το χρόνο σου, χωρίς ανταμοιβή με ανιδιοτέλεια;

Πες μας πόσες φορές θα εργαζόσουν για το συλλογικό καλό; Πόσες φορές διαπότισαν τα όνειρά σου, ανιδιοτελή οράματα καλοσύνης; Πόσες φορές ρίχτηκες στη βιοπάλη της ζωής με πυρήνα τ’ Όνειρο και την Ουτοπία. Πόσες φορές μπόλιασες τ’ Όνειρο με ομορφιά και καλοσύνη; Ή μήπως το βόλεμα και η ασφάλεια σου έφαγαν τα σωθικά; Σ’ έβγαλαν εκτός παιχνιδιού;



Είσαι αποφασισμένος τελικά για ομορφιά και καλοσύνη ή μήπως ξεχάστηκες στην αδυσώπητη αρένα της ζωής; Είμαι πεπεισμένη πως η Καλοσύνη και η Ανθρωπιά θα σώσουν την ανθρωπότητα! Είμαι πεπεισμένη πως μονάχα από καλοσύνη κρατιέται τ’ Όνειρο! Είμαι πεπεισμένη πως από καλοσύνη είμαστε ζωντανοί, συνεχίζουμε και προσδοκούμε σε μια Ανάσταση Ψυχής ή μια Ανάταση Πνεύματος!

10 Νοεμβρίου, 2024

"Η Αξία της Ζωής μια Παράσταση στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης"


 

 

 

-        

-Εμείς Επιλέγουμε αν κάτι έχει αξία ή όχι.-

- -Ο θυμός δεν αλλάζει κάτι , απλά σε γεμίζει δηλητήριο!-

- -Οι άνθρωποι χαζεύουν μπροστά σε μια τραγωδία.-



Ο Σωτήρης Τσαφούλιας σκηνοθετεί το έργο « Η αξία της Ζωής» της βραβευμένης με Emmy, Jane Anderson, σε μετάφραση της Ναταλύ Δούκα. Το έργο αυτό πραγματεύεται τον αναπόφευκτο πόνο της ζωής! Το να υποφέρεις όμως αυτόν είναι προαιρετικό! Ένα έργο γεμάτο συμπόνια, ειλικρίνεια και χιούμορ που εξερευνά σε βάθος την Αξία της Ζωής και το δικαίωμα του καθενός να αποφασίζει Ελεύθερα τη Μοίρα του.

Τέσσερις ηθοποιοί, τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι επανασυνδέονται ύστερα από ένα άσχημο γεγονός. Κι όμως πάντοτε ένα στενάχωρο γεγονός συνδέει τους ανθρώπους. Ένα ζευγάρι , λοιπόν με βαθιά πίστη στο θεό και ένα άλλο που έχει άλλη φιλοσοφία για τη ζωή, με πιο προοδευτικές και σοφιστικές απόψεις. Και τα δύο ζευγάρια έρχονται αντιμέτωποι με την Απώλεια και τα συναισθήματα που αυτή δημιουργεί. Αναρωτιούνται για το πως θα συνεχιστεί η Ζωή και το πως θα βρουν τη Δύναμη να πάνε παρακάτω!

- Ο κόσμος είναι γεμάτος προκατάληψη και κυρίως άγνοια.-

- Μπορούμε να διαφωνούμε στα πάντα , αλλά η ζωή είναι πολύτιμη.-

-

Τα ζευγάρια αναρωτιούνται « Πώς μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα;» Στο έργο αυτό βλέπεις ότι οι άνθρωποι είμαστε κοινοί θνητοί ,φοβόμαστε, χρειαζόμαστε παρηγοριά και στο τέλος όλοι πεθαίνουμε! Άλλωστε, οι ερμηνείες των ηθοποιών των Πέγκυ Σταθακοπούλου, Δημήτρη Μαυρόπουλο, Αθήνα Τσιλύρα και Βασίλη Ρίσβα είναι εξαιρετικές και πραγματικά σε αποζημειώνουν.

-

-Καμμιά φορά πρέπει να πάμε παρακάτω!-

- -Αν λυπάσαι κάνε κάτι!-







Η Αξία της Ζωής υποβάλλει τους θεατές να στοχαστούν για την πραγματική « Αξία της δικής τους Ζωή». Το νόημα, το ζητούμενο! Αυτό το οποίο τους διαφεύγει μέσα στην καθημερινότητα και την αδυσώπητη ρουτίνα που βιώνουν.

09 Νοεμβρίου, 2024

"... Όταν τα Αυτονόητα δεν είναι τόσο Αυτονόητα...!"



 ... Και είναι βέβαιο πως όταν τα αυτονόητα καταντήσουν ανώφελα θα είμαστε σε θέση να μιλάμε για Πρόοδο!

...Και είναι βέβαιο πως στις σύγχρονες επόχες, στις σημερινές κοινωνίες δε μπορούμε να μιλάμε για αυτονόητα!

...Είναι βέβαιο πως το αλφαβητάρι των γνώσεων, οι βασικές γνώσεις και η κοινή λογική δε μοιάζουν να είναι καθόλου αυτονόητες για όλους.

Τα σημερινά παιδιά, η νεολαία μας δεν ξέρει να επικοινωνεί πραγματικά , δε γνωρίζει πως ν' αλληλεπιδρά! 

Το Τίμημα της Προόδου! Τα σημερινά παιδιά υψώνουν τείχη απομόνωσης, αφού η τεχνολογία κρατά τα ηνία της ζωής τους. Η τεχνολογία και η οθόνη μοιάζει να ζει γι' αυτά αντί γι' αυτά. Η νεολαία μας δε γνωρίζει τη σημασία του διαλόγου, τη χαρά της γραφής, της επικοινωνίας δια μέσου του ζωντανού λόγου και του γραπτού! Η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας μοιάζει να καταργεί πάγιες συνήθειες πολλών χρόνων.

Οι νέοι μας σήμερα μοιάζουν να μην ξέρουν πως να αγκαλιάζουν, να χαιδεύουν, να χαμογελούν, αφού συνηθίζουν να στέλνουν πια emoticons που χαμογελούν , αγκαλιάζουν και κάνουν νεύματα αντί γι' αυτά. Οι νέοι μας μοιάζουν να είναι αποπροσανατολισμένοι, ζαλισμένοι, αποχαυνωμένοι, μπερδεμένοι και παραγκωνισμένοι απ' την οικογένεια, η οποία πιέζεται από μια πληθώρα υποχρεώσεων.

Είναι αδιαμφισβήτητο πλέον πως οι περισσότεροι τρέχουν εσπευμένα να δημιουργήσουν οικογένεια από "κεκτημένη ταχύτητα". Αφού το μοντέλο της κοινωνίας επιβάλλει οι γυναίκες να κάνουν παιδιά και να συντηρούν οικογένειες. Έτσι , οι κοινωνίες μοιάζουν να θεμελιώνονται μόνο για γυναίκες αναπαραγωγούς του είδους, που συντηρούν οικογένειες οι οποίες δεν είναι σίγουρο ότι είναι και θεμελιωμένες άρτια και ότι ακολουθούν υγιή πρότυπα. Οι ελληνικές κοινωνίες μοιάζουν να είναι παιδικοκεντρικές! Να αναγνωρίζουν τις γυναίκες ως μάνες αποκλειστικά!Χωρίς να εξετάζουν αν είναι σωστές σύντροφοι, συνάδελφοι, Άνθρωποι! Οι ελληνικές κοινωνίες μοιάζουν να περιθωριοποιούν τις γυναίκες που δεν συντηρούν τα πρότυπα, τα στερεότυπα, τα κλισέ. 



Οι ελληνικές κοινωνίες μοιάζουν να μην ενδιαφέρονται για το τι σημαίνει -Σωστή Ανατροφή-! Αφού οι περισσότεροι μοιάζουν να είναι ελάχιστα εώς καθόλου ενημερωμένοι για την πραγματικότητα, για την σωστή παιδαγωγική. Συνηθίζουν βέβαια ως επί το πλείστον να κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί, να μην τα αποδέχονται, να τα ωραιοποιούν ή ακόμη και να ιεροποιούν τις αδυναμίες τους.

Όταν τα Αυτονόητα δεν είναι τόσο Αυτονόητα...Οι ειδικοί πρέπει να πάρουν θέση...να επέμβουν σε μια τόσο Νοσηρή Κοινωνία που μοιάζει να διαιωνίζει και να επικροτεί τα Λανθασμένα Πρότυπα!